Rozdział 225

Punkt widzenia Damiana

Stałem pod drzwiami szpitalnej sali Victorii jeszcze długo po tym, jak ona weszła do środka. Patrzenie, jak znika za framugą, było jakby ktoś wyrwał ze mnie kawałek. Mój wilk, Arthur, wiercił się we mnie niespokojnie, pchając mnie, żebym poszedł za nią i trzymał się blisk...