Rozdział 4
Kobieta nalała wody, a jej oczy nerwowo biegały dookoła, podczas gdy serce waliło jej coraz głośniej w piersi. Chwyciła fiolkę, odkorkowała ją i wlała całą zawartość do wody w wannie. Patrzyła, jak czarna ciecz rozpuszcza się w wodzie.
Gdy się wyprostowała, za jej plecami pojawił się cień. Krzyknęła, potykając się i wpadając z powrotem do wody z głośnym pluskiem. Zanim zdążyła się wydostać, po pokoju rozszedł się syk palonego ciała, a kobieta zawyła z bólu.
— Pomóż mi — błagała, lecz Ariella stała tam chłodno, podczas gdy tamta szamotała się, a z jej ust wydzierały się krzyki bólu.
„Więc taki byłby jej los, gdyby weszła do wanny”. Pomyślała, a serce zlodowaciało jej na okrucieństwo tego planu. Widziała, jak aura kobiety słabnie i przygasa, a zapach spalonego mięsa wypełnił jej nozdrza. Na jej wargach pojawił się grymas.
Wyszła z pokoju i poszła do siebie spać; ktokolwiek przysłał tę kobietę, powinien sam posprzątać po sobie. Musi oszczędzać siły na jutro; jedyne, czego żałuje, to że nie weźmie wieczornej kąpieli.
Czarny cień wsunął się do pokoju; Ariella wyłapała ten dźwięk i jej dłoń powędrowała ku lasce, lecz zawahała się, gdy intruz poszedł do bocznego pomieszczenia, gdzie była woda w wannie. Cień spojrzał na słabą kobietę w kąpieli, wsunął się bliżej i bezgłośnie poderżnął jej gardło.
Oczy kobiety zmatowiały, a jej ostatnie myśli wypełniła żałość. Mężczyzna szybko zatarł ślady, usuwając ciało kobiety.
Mężczyzna odszedł, by przekazać wieści o tym, co zaszło, podczas gdy Ariella odpłynęła w sen.
W innej części rezydencji nocą rozbrzmiewały odgłosy tłuczonych kubków i wściekłe krzyki.
Następnego ranka.
Światło wlało się przez okno na sylwetkę Arielli; jej powieka zadrżała, po czym powoli się uniosła; na jej ustach zagościł uśmiech, gdy obserwowała, jak wokół niej migoczą drobinki złotego blasku; wzięła głęboki oddech, wpuszczając do płuc poranny powiew. Za każdym razem, gdy widzi aurę słońca o poranku, nie przestaje jej to zadziwiać.
Gdy tak się zamyśliła, nagle dostrzegła wielką zieloną aurę zasłaniającą złote drobinki. Usłyszała głośne uderzenia skrzydeł dobiegające z nieba i niemal pomyślała, że miasto jest atakowane. Ale nie usłyszała dźwięku alarmowych dzwonów, aż wreszcie dotarło do niej, że to smoki.
Szybko usiadła na łóżku i chciała zawołać służącą, po czym przypomniała sobie, co wydarzyło się wczoraj, i zmieniła kierunek ku drzwiom; jej laska spokojnie wystukiwała drogę, gdy w pobliżu nie było roślin, które mogłyby ją prowadzić swoimi aurami.
Ariella widziała jedynie ich aury, lecz całe miasto zastygło w zachwycie i strachu, wpatrując się w trzy ogromne smoki wysoko na niebie. Ich ciała zasłoniły światło słońca, a skórę miały pokrytą ostrymi łuskami; wiatr od uderzeń ich skrzydeł pchał wszystkich do tyłu, wzbijając tumany kurzu, jakby zaczynał się huragan.
Widząc, że są w ludzkiej cywilizacji, runęły w dół i wylądowały na ziemi, po czym ich ciała zaczęły się kurczyć, łuski cofały się, gdy przechodziły przemianę.
Gdy kurz opadł, w ich miejscu stało trzech mężczyzn z futrzanym workiem przewieszonym w pasie. Otworzyli worki, wyciągnęli spodnie i gdy tylko je włożyli, w ich stronę ruszył powóz.
Kiedy koń podjechał bliżej, wrzasnęli ze strachu, o mało nie tracąc zmysłów; trzej mężczyźni to zauważyli i zmniejszyli smoczy oddech bijący od ich ciał, zanim jeździec zdołał opanować konie, by podejść do nich bliżej.
Powóz się zatrzymał i wysiadł z niego drżący mężczyzna w średnim wieku; strażnicy eskortujący powóz poczuli lęk, gdy ujrzeli tych trzech. Doświadczenia z walką z Otchłanią sprawiły, że wyczuwali, iż ci mężczyźni są na zupełnie innym poziomie i nie da się z nimi wygrać w walce.
— Panny młode są gotowe? Podróż jest długa — zapytał jeden z mężczyzn, a jego spojrzenie spoczęło na drżącym mężczyźnie w średnim wieku, tak sparaliżowanym strachem, że nie potrafił wydusić z siebie słowa.
Mężczyzna niemal zemdlał ze strachu, kiedy poczuł to drapieżne spojrzenie. Na co dzień znano go jako prawą rękę królewskiego doradcy, ociekającego pewnością siebie i charyzmą. Ale tutaj wszystko to zniknęło, gdy stał przed tak wysokimi, umięśnionymi mężczyznami, którzy jednym uderzeniem smoczego ognia mogliby zniszczyć całe królestwo.
— Tak, szanowny gościu, proszę za mną do zamku — wyjąkał tak okropnie, że trzej mężczyźni zmarszczyli brwi, czując odór strachu sączący się z całej jego istoty. Wymienili spojrzenia i dostrzegli w nich wzajemną frustrację.
Chcąc jak najszybciej wrócić do swoich ziem, wskoczyli na dach powozu, a niebieskowłosy mężczyzna dał znak ręką, by ruszać. Miał przeczucie, że gdyby odezwał się do mężczyzny w średnim wieku, tamten mógłby zemdleć.
Strażnicy wepchnęli szlachcica do powozu i smagnęli batem ziemię, zmuszając konie do ruchu. Gdy dotarli do miasta, tętniące zwykle życiem ulice były puste jak w mieście duchów, lecz cała trójka czuła przestraszone, ciekawe spojrzenia zza pozamykanych okien.
Tymczasem rodziny panien młodych, w całym mieście i w gospodach, pakowały rzeczy swoich córek: jedni przytulali je, z łzami w oczach, inni powtarzali, że mają poślubić smoczego lorda i przynieść zaszczyt rodowemu nazwisku.
Skrzynie Arielli, Mary i Liory były spakowane. Alaric spojrzał na Ariellę z żalem. Ariella poczuła na sobie palące spojrzenie; po aurze od razu wiedziała, do kogo należy.
— Wasza Łaskawość, zostawiłam coś dla pana w swoim pokoju. Żegnajcie — powiedziała Ariella, stojąc na zewnątrz przy wejściu do powozu.
Alaric poczuł wzruszenie, myśląc, że jest wdzięczna za wychowanie. Nawet jego ton złagodniał.
— Pamiętaj, przynieś chwałę rodzinie Magsworth — powiedział, po czym klepnął konia w bok, dając znak do odjazdu.
Szybko się odwrócił i ruszył długim krokiem do komnat Arielli; na jego ustach pojawił się uśmiech, gdy wszedł i zobaczył skrzynkę, a na niej muszlę nagrywającą.
Najpierw otworzył skrzynkę i oślepiło go złote światło; serce mu zadrżało, gdy zaczął się zastanawiać, ile pieniędzy mogła mieć w rękach. Potarł muszlę.
— Jeśli tego słuchasz, to znaczy, że wyruszyłam do smoczego królestwa. Te pieniądze pokrywają koszty mojego i Mary wychowania. Zakładam, że je przyjąłeś. Tym samym zrywamy więzi z Rodem Magsworth.
Oczy Alarica pociemniały z wściekłości, po czym osunął się na ziemię, tracąc przytomność. To było dla niego zbyt silne, by to unieść.
