Rozdział 142 142

Najpierw patrzy na mnie, a potem na Elarę. W jej spojrzeniu jest smutek, a płomienie tlą się przygaszone, tak jak wcześniej — nie mają swojego zwykłego, jasnoczerwonego blasku.

— Dowiedziałaś się czegoś? — pytam.

Powoli kręci głową.

— Musi istnieć ktoś, kto wie, jak ją sprowadzić z powrotem.

— N...