Rozdział 152 152

Dotykam palcami policzków, zdezorientowana tą prawdziwą burzą emocji, która właśnie we mnie wybuchła. Patrząc na niego, dostrzegłam w jego twarzy własne rysy, a jego rysy w sobie, i nagle poczułam, że nie jestem już tak przeraźliwie samotna.

– Widzisz mnie?

To głupie pytanie. A jednak, gdy w milcz...