Rozdział 162 162

Przez całą drogę ani słowem nie odzywam się do żywicielki, nawet na nią nie zerkam. Kiedy drzwi powozu znowu się otwierają, do uszu dolatuje mi muzyka. Od razu widzę, że przyjęcie nie ogranicza się do wnętrza posiadłości — po ogrodach paradują półnadzy tancerze, służba nosi tace uginające się od krw...