Rozdział 179 179

Skupiam wzrok na jego oczach, wypatrując dokładnie tego, co opisał, i faktycznie — to różowawe spojrzenie, podobne do Caelumowego, nie ma blasku żywego człowieka. Jakby ciągnęła się po nim cieniutka błonka, która odbiera mu światło i robi z niego matową taflę. Prawie jakbym patrzyła w oczy umarłego....