Rozdział 218 218

— Musimy to wszystko zatrzymać — szepczę. — Dla nas i dla takich ludzi jak on. Nie możemy pozwolić, żeby niewinni cierpieli.

— Wiem.

— Nie pozwól, żeby dorastał bez ojca, Cassianie.

Wbijam w niego wzrok, dobrze wiedząc, że właśnie teraz rozumie, o co tak naprawdę go proszę.

— To miękkie serduszk...