Rozdział 234 234

Obserwuję, jak Cassian śpi spokojnie, zazdroszcząc mu tego, jak łatwo przychodzi mu sen, podczas gdy mnie zdaje się unikać jak ognia. Leżę na posłaniu, a minuty wloką się w nieskończoność. W końcu nie wytrzymuję ani sekundy dłużej. Czuję lęk, że jeśli poleżę tak jeszcze trochę, mroczne myśli zaczną ...