Rozdział 240 240

Jej szare oczy robią, o co proszę, ale powieki ma ciężkie, mruga ospale, a głowa zaczyna jej opadać do tyłu, jakby nie miała już siły jej utrzymać. Dopiero teraz dociera do mnie, że wciąż stoję jak wryty. Podnoszę nadgarstek do ust, rozrywam skórę i podsuwam jej swoją krew. Na początku nawet nie pró...