Rozdział 30 30

– To ta może zatańczymy.

Pociąga mnie z taką siłą, że potykam się o własne nogi.

– Tak w ogóle mam na imię Walter.

Jego uśmiech jest prawie zaraźliwy i bezradnie odwzajemniam go małym, nieśmiałym. Pozwalam mu poprowadzić nas na środek sali, gdzie inni goście tańczą, jakby jutra miało nie być; nie...