Rozdział 42 42

Nie musi nawet podnosić głosu. Ma mocny, dźwięczny i odbija się od ścian korytarza, docierając do moich uszu wyraźnie jak dzwon. Jego arogancja sprawia, że krew mi się gotuje. Tupiąc nogą, aż podłoga jęczy, wściekam się na dobre.

– Pozwól mi wysłać listy do rodziców!

Nie odpowiada. Zamiast tego An...