Rozdział 48 48

„Więc to są twoje prywatne ogrody?” Mój głos brzmi bardziej zadziornie, niż zamierzałam. „Też zamierzasz mnie ukarać za to, że tu jestem?”

„Powinienem.” Mówi to tak śmiertelnie serio, że odruchowo się spinam, jakbym za chwilę miała poczuć jego krok bliżej i suchy trzask, po którym życie po prostu z...