Rozdział 208

Deszcz bębnił o szyby, gdy mama zawołała z kuchni:

– Natalie, wnoszę pranie. Zamknij okno w swoim pokoju!

– Już! – odkrzyknęłam i rzuciłam się, żeby je domknąć, kiedy nad głową trzasnął grzmot.

Stałam chwilę, patrząc na ulewę i myśląc o Nathanie. Trzy lata małżeństwa, a wciąż nie potrafiłam przew...