Rozdział 100

Elara

Słowa zawisły w powietrzu jak wyrok śmierci, a ja patrzyłam, jak z twarzy Vespery odpływa resztka koloru.

— Zaczekaj… — Jej głos się załamał; panika zalała jej rysy, gdy zacisnęła palce na krwawiącym kikucie. — To nie ja pociągałam za sznurki! Ja tylko zniszczyłam list! Już straciłam rękę — ...