Rozdział 167

Kamień zaskrzypiał o skałę dźwiękiem jak zgrzyt miażdżonych kości, a ja patrzyłem, jak Severin z większym wysiłkiem, niż się spodziewałem, odwala na bok płytę zamykającą wejście. Dobrze. Niech się trochę spoci.

Przed nami rozwarł się tunel — wąski, stromy, opadający w ciemność tak gęstą, że można s...