Rozdział 220

Elara

Obudziłam się, zanim obudziło się światło.

Niewiele wcześniej — akurat na tyle, by leżeć w szarej, przedświtowej ciszy, wpatrywać się w sufit i myśleć: to dziś, a potem poczuć, jak te słowa osiadają mi w piersi jak kamień wrzucony do nieruchomej wody. Nie panika. Nie lęk. Po prostu ciężar....