Rozdział 230

Elara

Błoto chlusnęło na moje buty, zanim w ogóle dotarło do mnie, że biegnę.

Za mną tłum wybuchnął. Nie wiwatami — śmiechem. Tym szczególnym rodzajem śmiechu, który znaczy: patrzcie na nią, patrzcie, co wyprawia — a ja nie mogłam sobie pozwolić, żeby się tym przejmować, bo Maren miałam na pleca...