Rozdział 138

Punkt widzenia Damiena

　　Kiedy dotarłem do domu, świt powoli wkradał się na niebo—delikatne różowe smugi przecinały zanikającą noc. Zatrzymałem się przed drzwiami wejściowymi, wciąż trzymając klamkę, i wypuściłem długie westchnienie.

　　Maximus.

　　Mój brat.

　　Mój uparty, lekkomyślny, irytujący brat…

...