Rozdział 162

Patrzyłam na jego plecy, kiedy szedł prosto do drzwi.

Za oknem niebo przygniatał ciężki, ponury mrok. Zimne, białe światło w pokoju rozlewało się po podłodze, wydłużając cień Williama — długi i cienki.

W chwili, gdy to powiedziałam, William się zatrzymał. Dokładnie tak, jak się spodziewałam. Znają...