Rozdział 225

Podążyłam za jej spojrzeniem — i dopiero wtedy dotarło do mnie, że mężczyzna, który sprawiał, że zaciskałam szczękę samą swoją obecnością, stoi tuż za progiem sali szpitalnej.

Był tam od zeszłej nocy. Ani razu nie odszedł.

Palce zacisnęły mi się na brzegu szpitalnej koszuli, aż zbielały mi knykcie...