Rozdział 172 Mia

Mia

Wypuszczam powoli powietrze, kiedy drzwi się zamykają.

Patrzę na Niko i natychmiast czuję się winna, że jednocześnie odczuwam ulgę i zdenerwowanie.

– Przepraszam – mówię.

Uśmiecha się łagodnie, swobodnie. – Nie ma sprawy. Przyzwyczajam się do ochroniarzy, choć to dziwne.

– No tak. – Ś...