Rozdział 17

Taras tonął w cieple światła i pieniędzy.

Elara zauważyła to jako pierwsze.

Nie panoramę miasta. Nie muzykę. Nawet nie szklane wieże wznoszące się w ciemność. Chodziło o atmosferę. Cichą pewność w sposobie, w jaki ludzie stali. To, jak śmiali się, nie sprawdzając, kto słucha. To, jak kelnerzy poru...