Kabanata 3

Sa sobrang tuwa ko na natanggal agad si Elena, halos nakalimutan ko na ang gulo ng buhay ko. Pero ang mga tanong ni Elena ay nagbalik lahat ng alaala.

    “Ang personal kong buhay ay hindi bukas para sa diskusyon,” sabi ko habang nakangiwi. “Sobrang abala mo sa mga lalaki at tsismis, kaya di nakakapagtaka na hindi umaangat ang propesyonal mong kakayahan.” Tumalikod ako at mabilis na umalis ng silid bago pa siya makapagsalita ng kung anu-ano pa sa akin. 

    Naglakad ako papunta sa mesa ni Maria. “Merienda,” sabi ko pagdating ko sa kanya. “Kailangan ko niyan.”

    Wala siyang sinabi at sumama siya sa akin papunta sa pantry. Alam niya na kapag sinabi kong kailangan ko ng merienda, hindi ako nasa mood makipag-usap. Pagpasok namin sa pantry, napasinghap ako sa gulat.

    Ang karaniwang walang taong pantry ay puno ng tao. Maraming babae ang nagkukumpulan, nag-uusap, nagbabasa ng mga magasin, at mabilis na nag-scroll sa kanilang mga telepono.

    “Anong nangyayari?” tanong ko kay Maria, na nagkibit-balikat lamang. 

    Dumaan ako sa gitna ng mga babae papunta sa estante na may mga tsokolate. Habang ginagawa ko ito, narinig ko ang mga bahagi ng kanilang mga usapan:

    “…narinig ko mahilig siya sa mga blonde…”

    “…sigurado akong mga sosyal lang ang dinadate niya, walang chance na may makakadate siya dito sa kompanya…”

    “…may sarili siyang pribadong jet? Papapatay ako para sa lalaking may jet…”

    “…kung makakahanap lang sana ako ng kalahati ng yaman at kaseksihan niya!”

    Kinuha ko ang paborito kong tsokolate na may caramel mula sa estante at sumilip sa pinakamalapit na bukas na magasin. Ito ay isang artikulo tungkol sa marangyang pamumuhay ng bago naming CEO. Hindi ko mapigilang matawa. Ang mga babaeng ito ay patay na patay para kay Logan. Magugulat sila kapag nalaman nilang kasal na siya.

    Lumabas kami ni Maria mula sa pantry. Pagkalabas namin sa loob ng pantry at wala nang makakarinig, umiling ako kay Maria. “Narinig mo ba lahat yun? Lahat sila nababaliw sa bagong CEO.”

    Kumibit-balikat si Maria, may ngiti sa kanyang labi. “Ibig sabihin…pwede mo ba silang sisihin?”

    “Naku Maria, pati ikaw ba?”

    Tumawa siya. “Sinasabi mo bang hindi mo siya nakikitang gwapo?”

    “Hindi naman sa ganun. Oo, gwapo nga siya pero…” tumingin ako sa paligid para siguraduhing walang nakakarinig. Binaba ko ang boses ko. “Kasal na siya. At mukhang masaya naman sila.”

    “Oh,” napasimangot si Maria. “Ang bata pa niya, di ba? Nagulat ako na mayaman at bata pa siya pero nagpakasal agad.”

    Kumibit-balikat ako. “Ano kaya ang itsura ng asawa niya? Siguro sobrang galing niya para mapapayag siyang iwanan ang bachelor lifestyle na kilala siyang mayroon. At tungkol sa mga nakakagulat na bagay…”

    Habang naglalakad kami pabalik sa mesa ko, ikinuwento ko kay Maria ang agarang pagkatanggal kay Elena bilang kandidato para sa assistant ni Logan. Pagdating namin sa mesa ko, tawa nang tawa si Maria hanggang sa lumuha siya.

    “Idagdag mo sa resume ni Logan ang pagiging eksperto sa pagtukoy ng mga gold digger,” natatawang sabi niya.

    “Nagulat ako na may nakita pa siya bukod sa dami ng cleavage na dala ni Elena,” sabi ko habang umuupo sa mesa. Kinuha ko ang bag ko mula sa ilalim na drawer at kinuha ang telepono para tingnan ang mga mensahe. Sumimangot ako nang makita kong tanging isang missed call lang mula sa nanay ko.

    “Anong problema?” tanong ni Maria. Ipinakita ko sa kanya ang telepono. Sumimangot siya. “Oof. Yan ang pampasira ng mood. Good luck.” Binigyan niya ako ng simpatikong ngiti, pagkatapos ay bumalik sa kanyang mesa. 

    Napabuntong-hininga ako at pinindot ang button para tawagan siya pabalik. Mabuti pang tapusin na ito.

    “Hazel, nasaan ka na?”

    “Naku naman, mama, may maliit na bagay akong ginagawa araw-araw na tinatawag na trabaho.”

    Katulad ng dati, hindi niya pinansin ang aking sarkasmo. “Kailangan mong pumunta sa airport at sunduin si Natalie. Darating siya ng alas-sais mula sa guest role niya sa TV series na paborito mo.”

Pigil kong napabuntong-hininga. "Opo, Ma, alam ko kung saan siya nanggaling." Gustong-gusto talaga ni Mama na paringgan ako tuwing may pagkakataon, para ipaalala sa akin na si Natalie ay matagumpay sa lahat ng paraan na gusto ko, pero hindi ko magawa.

    "Kaya susunduin mo siya?"

    "Wala na yata akong ibang pagpipilian."

    "Salamat, anak, magkita tayo sa bahay." Binaba niya ang telepono nang hindi na naghihintay ng paalam.

    Pinisil ko ang aking sentido. Diyos ko, gusto ko na talagang magkaroon ng sariling bahay. Simula nang bumalik ako sa bahay ng mga magulang ko at ni Natalie, tinatrato nila ako na parang personal na katulong. Pero sobrang mahal ng upa, wala na akong ibang magagawa.

    Binuksan ko ang pinakamataas na drawer ng aking mesa para kumuha ng bolpen at sticky note. Natigilan ako nang makita ang misteryosong singsing na itinapon ko doon pagkatapos ng biyahe ko sa Vegas. Sa roller coaster na araw na ito, nakalimutan ko na ito. Siguradong laruan lang ito...pero saan ko ito nakuha?

    "Mukhang totoo nga ang kasabihang 'what happens in Vegas stays in Vegas,'" bulong ko sa sarili ko, at pasimpleng inilagay ang singsing sa aking bag. Ang huling bagay na kailangan ko ay may makakita nito sa opisina at magsimula ng mga tsismis tungkol sa akin.

    Lalong tumaas ang inis ko habang naghihintay kay Natalie sa arrivals. Halos isang oras na akong naghihintay. Ayoko na ngang nandito, tapos ngayon ay isinusuko ko pa ang buong gabi ko para sa huling taong gusto kong makita.

    Napansin ko ang kislap ng pekeng singsing sa bag ko. Hinugot ko ito at inilagay sa glove compartment. Hindi ko alam kung bakit gusto kong itago ang bagay na ito mula sa impiyernong biyahe sa Vegas, pero parang may kakaibang attachment ako dito. Galing ito sa isang gabing pag-aalsa ko, pagtulog kasama ang isang misteryosong lalaki. Siguro gusto ko lang na may ganun ako sa sarili ko.

    Sa wakas ay lumabas si Natalie mula sa pintuan ng paliparan. Naiinis ako kung paano siya mukhang napakaganda pagkatapos ng mahabang biyahe. Luminga-linga siya, ang buhok niya ay bumabagsak nang perpekto sa bawat pag-ikot ng kanyang ulo. Pinatunog ko ang busina para makuha ang atensyon niya.

    Binuksan ko ang trunk ng kotse nang lumapit siya na may dalang cart na puno ng bagahe. Nakita kong nakatayo siya sa likod ng kotse, naghihintay na tulungan ko siya, pero hindi ko talaga gagawin iyon. Sa wakas ay may mga lalaking nakakita sa kanya at nagmadaling tumulong, siyempre.

    Pumasok siya sa passenger seat, at umalis ako nang hindi siya kinakausap. Hindi pa kami nag-uusap mula noong biyahe sa Vegas. Napakarami at wala akong masabi sa kanya. Sampung minuto ng napaka-awkward na katahimikan bago may nagsalita sa amin.

    "Well, hindi mo ba ako tatanungin tungkol sa biyahe ko?" tanong niya.

    Umiling ako at tumawa. Ang kapal ng mukha ng babaeng ito. "Oh, patawarin mo ako sa pagiging bastos. Kumusta ang biyahe mo? Nagnakaw ka na naman ba ng lalaki?"

    Ngumisi siya. "Oh, ito na naman."

    "Opo, pasensya na at hindi pa ako maka-move on sa ginawa mo sa akin sa Vegas. Ninakaw mo ang boyfriend ko, Natalie. Palagi kang kumukuha ng mga bagay mula sa akin. Bakit mo ginagawa iyon? Gusto mo ba akong pahirapan?" Ang inis ko ay naging galit.

    Pumikit si Natalie at umikot ang mga mata. "Dapat naging mas maasikaso ka sa akin sa biyahe na iyon. Kapatid mo naman ako." Pinaglaruan niya ang kanyang mga kuko, tila naiinis na pinag-uusapan pa namin ito. "Bukod pa rito, ikaw ang may problema. Dapat tanungin mo ang sarili mo kung ano ang mali sa'yo. Bakit hindi ka karapat-dapat na mag-propose ang boyfriend mo sa'yo? Ako, palaging may nagpo-propose sa akin. Hindi naman ganun kahirap."

    Halos lumuwa ang mga mata ko. Talaga bang sinabi niya iyon sa akin?

    "Kailangan ko ng tissue," sabi ni Natalie at binuksan ang glove box ko. Pareho naming nakita ang singsing na kakalagay ko lang doon. Napanganga siya.

    "Siguradong sampung carats ito!" Hinugot niya ito. "Saan mo nakuha ito?"

    Bumagsak ang puso ko. Mukhang nakita na naman ni Natalie ang susunod na bagay na kukunin niya mula sa akin.