Kabanata 4 Kontrata sa Kasal

"Tagapagmana ng Prescott Corporation, Naaksidente! Mukha Nasira, Binti Naparalisa!"

Agad na nahagip ng mga mata ni Miranda ang malaking headline na iyon.

Bzzzt. Nag-vibrate ang kanyang cellphone. May text galing sa bestfriend niyang si Castillo Viola.

"Bes! Nakita mo ba 'yung balita?"

"Si Clifton Prescott, 'yung tagapagmana ng Prescott Corporation. Balitang-balita na nasira raw ang mukha niya at baldado na ang mga binti! Kaya ngayon, kating-kati na ang pamilya Prescott na maikasal siya. Nag-aalok sila ng isandaang milyon bilang kabayaran sa sinumang papayag na maging asawa niya!"

"Grabe, isandaang milyon! Nababaliw na ang lahat dahil dun! Pero hanggang salita lang naman ang mga tao. Sino ba naman kasi ang papatol sa isang pangit at pilay na tulad niya, 'di ba?"

Dahan-dahang hinaplos ng daliri ni Miranda ang mga salitang iyon sa screen. Isandaang milyon.

Palabas lang ang kasal na ito. Ang talagang kailangan nila ay isang mamahaling tagapag-alaga.

Pero sabagay. Isandaang milyon din 'yon.

Sa halagang iyon, masosolusyunan na ang problema sa pondo ng kumpanya nilang Lancaster. Hindi na kailangang pasanin ng kuya niya ang lahat ng problema nang mag-isa.

Isang desperadong ideya ang unti-unting nabuo sa kanyang manhid na puso, na parang ligaw na damong mabilis na gumapang sa kanyang isipan.

Huminga siya nang malalim at nireplyan si Castillo.

"Castillo, may pabor sana ako."

"Hanapan mo naman ako ng contact info ng taong nag-aasikaso nito para sa pamilya Prescott."

Makalipas ang tatlong araw.

Sa pinakamataas na palapag ng Prescott Corporation, sa loob ng opisina ng CEO.

Simpleng-simple ngunit elegante si Miranda sa kanyang suot na beige na skirt suit. Nakapusod nang maayos ang kanyang buhok at wala siyang kahit anong makeup sa mukha, bagay na lalong nagpalutang sa kanyang likas na ganda at pagiging pino.

Marahan niyang ipinatong ang kanyang portfolio sa ibabaw ng malapad at itim na mesa.

Sa likod ng mesa ay may isang lalaking nakaupo sa wheelchair. May suot itong pilak na maskara na tumatakip sa kalahati ng kanyang mukha. Tanging ang kanyang maninipis na labi at matikas na panga ang naaaninag.

Kahit nakaupo lang, sadyang nakakapangilabot ang awtoridad at presensyang taglay nito na imposibleng hindi mo mapansin.

"Magandang araw po, Mr. Prescott. Ako po si Miranda. Nagtapos po ako sa..."

Mahinahon niyang ipinakilala ang kanyang sarili. Isa-isa niyang binanggit ang kanyang mga sertipikasyon bilang isang lisensyadong nutritionist, advanced care provider, at psychological counselor.

Wala siya roon para maging isang magandang palamuti lang. Nandito siya para maging solusyon sa problema nila.

"Sira ang mukha ko. At baldado ako."

Sa wakas ay nagsalita ang lalaki. Bakas ang lamig sa boses nito nang bigla siyang putulin sa pagsasalita.

"Hindi ka ba natatakot?"

Nag-angat ng tingin si Miranda. Buong tapang niyang sinalubong ang mga matang nakakubli sa likod ng maskara.

"Mukha lang po iyan. Ano naman po ang dapat kong ikatakot?"

Isang beses na tinapik ni Clifton ang armrest ng kanyang wheelchair, na lumikha ng isang mabigat na tunog.

"Wala akong balak magpakasal."

"Makakaalis ka na."

Isa itong malinaw na pagtataboy.

Mahigpit na naikuyom ni Miranda ang kanyang mga kamao. Paulit-ulit na nag-echo sa kanyang isipan ang mga salitang "isandaang milyong kabayaran."

Hindi siya puwedeng umalis nang ganoon-ganoon na lang.

"Hindi po ako nandito para pag-usapan ang pag-ibig, Mr. Prescott."

Humakbang siya pasulong, buo at matatag ang boses sa kabila ng pagiging mahina nito.

"Puwede tayong magpakasal sa papel."

"Tutulungan kitang lusutan ang pamimilit ng lolo mo na mag-asawa ka. At gagampanan ko ang tungkulin ng isang asawa, aalagaan ko ang mga pang-araw-araw mong pangangailangan."

"Isang bagay lang ang hinihingi ko kapalit."

"Ang bayad. Bawat sentimo nito."

Tumigil si Clifton sa pagtuktok ng kanyang mga daliri. Tila ba ngumiti siya, mababakas ang pagkaaliw sa kanyang boses.

"Kaya pera lang pala ang pinunta mo rito?"

Pakiramdam niya'y tumatagos hanggang kaluluwa ang mga titig nito.

Hindi nagpatinag si Miranda at sinalubong ang kanyang mga mata nang walang kurap.

"Oo."

Binalot ng nakabibinging katahimikan ang buong opisina.

Makalipas ang ilang sandali, dahan-dahang nagsalita si Clifton.

"Sige."

Tumigil siya sandali, at biglang nanlamig ang kanyang boses.

"Pero tandaan mo. Lulugar ka. Huwag kang mag-iilusyon ng mga bagay na hindi para sa 'yo."

Bahagyang umarko ang mga labi ni Miranda.

"Huwag kayong mag-alala, Mr. Prescott. Maliwanag po."

Makalipas ang kalahating oras, pumasok ang isang sekretarya dala ang inihandang kasunduan.

Pinirmahan ni Miranda ang huling pahina nito.

Sa labas ng munisipyo.

Hawak na naman niya ang isang puting marriage contract. Pero iba na ang lalaking nakatayo sa tabi niya ngayon.

Sa buong proseso, ni isang salita ay walang namutawi sa mga labi ni Clifton.

Paglabas ng munisipyo, huminto si Miranda.

"Kailan papasok ang bayad?"

Nakasakay si Clifton sa kanyang wheelchair habang itinutulak siya ng isang assistant papunta sa isang itim na Rolls Royce.

Bahagya siyang lumingon. Malamig na kumislap ang suot niyang maskara sa ilalim ng sikat ng araw.

"Inaasikaso na ng sekretarya ko."

Mabilis niyang binanggit ang isang numero ng telepono at isang address.

"Numero ko 'yan at diyan ako nakatira. I-empake mo na ang mga gamit mo at lumipat ka na roon."

Pagkasabi nito, isinakay na siya ng assistant sa loob ng kotse.

Sumara ang pinto at humarurot paalis ang sasakyan.

Hawak ni Miranda ang bagong-bagong marriage contract, pakiramdam niya'y nananaginip siya nang gising.

Sa backseat ng kotse.

Itinaas ni Clifton ang kanyang kamay at walang pakialam na hinubad ang maskara sa kanyang mukha.

Sa likod nito ay isang perpekto at napakaguwapong mukha. Makakapal na kilay, nangungusap na mga mata, at matangos na ilong. Mas agaw-pansin pa kaysa sa sinumang sikat na artista.

Walang kahit anong bakas ng kapansanan o peklat.

Elegante niyang ipinagkrus ang mahahaba niyang binti. Relaks ang kanyang tindig. Malayong-malayo sa hitsura ng isang taong lumpo.

"Heh."

Isang mahinang tawa ang kumawala sa kanyang mga labi.

"Nakakaaliw."

Basta na lang niyang inihagis ang puting marriage contract na parang basura, at hinayaan itong bumagsak sa bakanteng upuan sa tabi niya.

"Iuwi mo na ako sa mansiyon." Utos niya sa assistant na nasa front seat.

"Ibigay mo 'yang bagay na 'yan sa lolo ko. Sabihin mo sa kanya, tapos na ang pinapagawa niya."