Kabanata 5 Ang Apoy

Hindi na umuwi si Zachary nang gabing iyon.

Hindi rin dalawin ng antok si Sophia; buong magdamag lang siyang nakaupo sa kama.

Parang sinaksak ng patalim ang puso niya, namimilipit sa sobrang sakit ang kanyang dibdib.

Kinabukasan, matapos ang isang gabing walang tulog, bumaba si Sophia para mag-almusal na nangingitim ang ilalim ng mga mata. Agad itong napansin ni Dylan kaya hindi nito naiwasang mag-alala.

"Naku, Sophia, iha, alagaan mo naman ang sarili mo—kumain ka nang maayos at magpahinga. Sabi ni Zachary may apurahan daw siyang asikasuhin kagabi kaya naiwan ka mag-isa rito. Pag-uwi ng batang 'yon, makakatikim talaga siya sa akin."

Alam ni Sophia na pinagtatakpan lang ni Dylan si Zachary.

Isang tipid na ngiti ang sumilay sa kanyang mga labi habang sinusubukang pakalmahin ang matanda.

"Trabaho po muna bago ang lahat. Huwag niyo po siyang sisihin dahil doon."

Pagkatapos mag-almusal, sa takot na may madulas o masabi siyang hindi dapat sa harap ni Dylan, nagmamadaling nagpaalam si Sophia at umuwi sa resthouse na tinitirhan nila ni Zachary.

Nakapwesto pa rin sa may pintuan ang nakaimpake niyang maleta, kung saan nila ito naiwan kahapon.

Mukhang hindi rin umuwi si Zachary doon.

Hindi na kailangan pang mag-isip nang malalim ni Sophia; malakas ang kutob niyang kay Paula nagpalipas ng gabi si Zachary.

Isang mapait na ngiti na naman ang kumawala sa kanyang mga labi. Matapos sulyapan sa huling pagkakataon ang bahay na tinirhan niya nang ilang taon, hinawakan ni Sophia ang kanyang maleta at buong-tapang na nagdesisyong iwan na si Zachary nang tuluyan.

Pagkabukas niya ng pinto, bumungad sa kanya si James Smith na akma pa lang pipindot ng doorbell.

Assistant ni Zachary si James. Dahil nagkita na sila noon at kilala ang isa't isa, mabilis silang nakabawi mula sa pagkagulat at inayos ang kanilang mga ekspresyon.

Magalang na tumango si James kay Sophia, suot ang kanyang sanay na sanay at propesyonal na ngiti.

"Mrs. Spencer, may corporate gala po mamayang gabi na kailangan ninyong daluhan ni Mr. Spencer. Pinapunta po niya ako rito para sunduin at ihatid kayo sa salon para ayusan."

Bahagyang natigilan si Sophia. Kadalasan kasi sa mga ganitong okasyon, mas gusto ni Zachary na isama si Paula.

Bakit siya ang isasama nito ngayon?

Napatingin si James sa maletang hila-hila ni Sophia.

"Mrs. Spencer, kung may balak po kayong bumiyahe, pwede ko pong tawagan ang airline para ipagpaliban muna ang flight ninyo."

Dahan-dahang umiling si Sophia. "Hindi ako pwede ngayon. Pakiusap, si Paula na lang ang isama ninyo."

Dahil kailangan pang ilihim ang kanilang diborsyo sa ngayon, wala siyang magawa kundi ang gumawa ng palusot.

Pero laking gulat niya nang maging kasing-mapilit din ni Zachary si James.

"Nabanggit po ni Mr. Spencer na baka dumalo rin sa event na ito si Mr. Dylan Spencer, kaya kayo lang po ang pwedeng maging partner niya."

Tila pinanghinaan ng loob si Sophia at nakaramdam ng matinding kawalan ng magagawa.

Ngayong idinadamay na ni Zachary si Dylan sa usapan, ano pa nga ba ang masasabi niya?

Matapos ang saglit na pag-aalangan, wala siyang naging pagpipilian kundi ang bitawan ang kanyang maleta at sumama kay James sa styling studio.

Isa itong studio na nakita na ni Sophia sa internet—kadalasan, mga sikat na artista at mga mayayamang socialite lang ang inaayusan nila rito.

Nakasabit nang pagkalaki-laki ang poster ni Paula sa mismong labas ng entrance nila.

Sa litrato, napakatamis at nakakasilaw ang ngiti ni Paula, dahilan para bahagyang humapdi ang mga mata ni Sophia at mangilid ang kanyang luha.

Hapon na nang matapos siyang ayusan. Napatitig si Sophia sa kanyang repleksyon sa salamin, at saglit na natulala.

Eleganteng nakaladlad sa sahig ang suot niyang mapusyaw na purple na mermaid gown. Nilagyan lang ng stylist ng malalambot na kulot ang buhok ni Sophia, at hinayaan itong bumagsak na tila mga alon sa kanyang pino at makikinis na balikat.

Perpektong lumutang sa kanyang suot ang maamo at pino niyang aura.

Habang nakatingin sa salamin, hindi maiwasan ni Sophia na biglang pumasok sa isip niya si Paula.

Para kasing isang rosas na may tinik si Paula—napakaganda at agaw-pansin, malayong-malayo sa sarili niyang estilo.

Mabilis na bumalik sa reyalidad si Sophia, ipinagpag sa isip ang mga walang-kwentang bagay na iyon.

Kapag nalagpasan niya ang gabing ito, tuluyan na siyang makakaalis sa puder ni Zachary at makakatakas sa mga masasakit na alaalang ito.

Inihatid ni James si Sophia sa venue ng corporate gala. Dahil wala siyang imbitasyon, hanggang sa entrance lang siya pwedeng sumama bago tuluyang nagpaalam.

Mula sa sandaling ito, kailangan nang harapin ni Sophia ang lahat nang mag-isa.

Habang nakatayo sa harap ng malalaking pinto ng grand ballroom, huminga nang malalim si Sophia. Pinilit niyang tibayan ang kanyang loob.

Sabay na binuksan ng dalawang attendant ang mabibigat na pinto. Agad na sumabog ang nakakasilaw na liwanag mula sa loob, at tuluyang binalot nito ang buong pagkatao ni Sophia.

Napapikit siya nang bahagya para masanay ang kanyang mga mata sa liwanag, bago tuluyang iginala ang paningin sa loob ng bulwagan.

Nakuha niya ang atensyon ng mga taong malapit sa pintuan. Napalingon sila nang maramdaman ang pagdating niya.

Pagkakita nila kay Sophia, lahat sila ay natameme at nawalan ng masabi.

"Anak kanino 'yan? Ngayon ko lang siya nakita rito, ah."

"Napansin n'yo ba 'yung suot niyang gown? Custom haute couture 'yan gawa ng isang sikat na designer—siguradong aabot 'yan ng daan-daang libong dolyar!"

"Hindi rin basta-basta 'yung kwintas niya sa leeg, oh! Baka nasa isandaang libo rin ang halaga niyan!"

Ang mga luho at yamang pinag-uusapan nila ay barya lang para kay Zachary. Hindi man lang niya ito kukurapan.

Hindi na lang pinansin ni Sophia ang mga nanlilisik at naiinggit na tingin ng iba. Taas-noo siyang naglakad papasok sa bulwagan nang may kumpiyansa sa bawat hakbang.

Dahil lumaki siya sa pamilya Spencer, sanay na sanay na siya sa mga ganitong klaseng mararangyang pagtitipon, bago pa man sila ikasal ni Zachary.

Kahit medyo matagal-tagal din siyang hindi nakadalo sa mga ganitong okasyon, hindi pa rin nawala ang likas niyang pino at ganda.

Hindi naging mahirap para sa kanya na hanapin si Zachary sa gitna ng maraming tao.

Sa tangkad at lakas ng presensya ng asawa niya, kusa itong umaakit ng atensyon kahit saan man ito tumayo.

Agad na namataan ni Sophia si Zachary na napapaligiran ng ilang mga bisita.

Tahimik itong nakikinig sa kausap, habang relaks na pinapaikot-ikot ang isang kopita ng champagne sa kanyang mga daliri.

Para bumagay sa kanyang ayos, nakasuot si Sophia ng mapusyaw na lilang heels. Dahil hapit na hapit ang kanyang mermaid gown, nahirapan siyang ihakbang ang kanyang mga binti kaya napilitan siyang maglakad nang paunti-unti at maingat.

Nang matiyak kung nasaan si Zachary, pinilit ni Sophia na bilisan ang paglalakad palapit sa kanya.

Huli na siya sa usapan. Napaisip tuloy siya kung dumating na kaya si Dylan at kung napansin ba nito ang namumuong tensyon sa pagitan nilang mag-asawa.

Habang lunod sa pag-aalala, biglang may pumasok sa paningin ni Sophia—isang babaeng nakasuot ng matingkad na pulang gown. Agaw-pansin ito, tila isang rosas na namumukadkad sa ganda.

Parang isang masayang ibon na dumapo si Paula sa tabi ni Zachary. Lumapit pa ito nang husto sa tainga ng lalaki at may ibinulong habang matamis na nakangiti.

Mula sa kinatatayuan ni Sophia, kitang-kita niya kung paano bahagyang gumuhit ang isang ngiti sa mga labi ni Zachary.

Bagay na bagay talaga sila—isang gwapo at isang maganda. Tila ba itinadhana para sa isa't isa.

Biglang napako sa kinatatayuan si Sophia. Para siyang naipit sa isang sitwasyong wala siyang kawala.

Ang masaklap pa, parang sanay na sanay na ang mga tao sa paligid nila. Wala man lang nagulat sa sobrang lapit at lambingan ng dalawa.

Si Paula ba ang date niya ngayong gabi?

Kung ganoon, bakit pa siya pinapunta rito ni Zachary?

Nang maalala niya kung paano pa siya nagpakahirap mag-ayos at magpaganda, nakaramdam si Sophia ng matinding hiya. Parang pinamukha sa kanya kung gaano siya kadesperada.

Nanlumo siya at pumakla ang pakiramdam niya, na tila ba kumagat siya sa isang sobrang asim na hilaw na mangga. Mapait na napatawa na lang si Sophia sa sarili niya.

Siguro ay masyadong mabigat ang mga titig niya, kaya biglang napalingon si Zachary sa gawi niya.

Nagtama ang kanilang mga paningin. Agad na naglaho ang ngiti sa mga labi ni Zachary.

Saglit na nag-iwas ng tingin si Sophia. Nagkunwari siyang walang nakita, at dahan-dahang tumalikod para umalis.

Ayaw gumawa ng eskandalo ni Sophia, lalo na't nasa pampublikong lugar sila. Ayaw niyang mag-eksena sa harap ni Zachary at ng maraming tao.

"Sophia, anong ginagawa mo rito?" Biglang umalingawngaw sa likuran niya ang matinis at malinaw na boses ni Paula.

Tuluyan nitong binasag ang pilit na pagiging kalmado na kanina pa pinanghahawakan ni Sophia.

Pinilit niyang itira ang natitira niyang dignidad. Dahan-dahan siyang humarap, pero bago pa man siya makapilit ng isang ngiti, biglang nagkagulo ang mga tao sa paligid.

"Sunog! Nasusunog ang kusina! May sunog!"

Pagkarinig na pagkarinig sa sigaw na iyon, nagkanya-kanya nang hanap ng emergency exit ang mga tao. Nag-unahan silang tumakbo palabas.

Dahil hindi nakapaghanda, nadagit at natulak si Sophia ng nagkukumahog na madla. Bumagsak siya sa sahig at ilang beses na nagpumilit makabangon.

Sa gitna ng matinding gulo at siksikan, nakipagbuno si Sophia para lang makatayo at makahinga.

Sa gilid ng kanyang mga mata, nahagip ng paningin niya si Zachary. Mahigpit nitong yakap si Paula, pilit na pinoprotektahan mula sa nagkakagulong mga tao.

Isang napakasakit na kabaligtaran sa kaawa-awa at gusgusin niyang kalagayan.