Kabanata 3

Pasado alas-siyete ng gabi kinabukasan, mas maagang umuwi si Seth kaysa sa dati. Mabilis ang mga hakbang niya papunta sa hagdan, pero napatigil siya nang may mahagip ang gilid ng kanyang mga mata. Nakaupo si Layla sa sofa, ni hindi gumagalaw, at nakakapanindig-balahibo ang sobrang pagiging kalmado nito.

May nakahandang maleta sa tabi niya. Dahan-dahang lumapit si Seth, salubong ang mga kilay habang nakatitig sa bagahe. "Ano'ng ibig sabihin nito?" Hinubad niya ang kanyang suit jacket at padabog na ibinato sa sofa, bago niluwagan ang kanyang kurbata at naupo sa kaharap na upuan.

Hapis at namumutla ang mukha ni Layla nang dahan-dahan siyang mag-angat ng tingin para salubungin ang mga mata nito. Nakakapanibago ang blangko niyang mga mata—walang kahit anong emosyon. "Seth, hindi na kita mahal." Parang sampal na dumapo sa kanya ang mga salitang iyon. Biglang nanikip ang dibdib niya, tila ba may lubid na pumulupot at sumakal sa puso niya, pinipiga iyon hanggang sa halos kapusin siya ng hininga.

Pero nanatiling blangko ang mukha niya. "Ano 'to, panibagong drama para makuha ang gusto mo?"

Nasa bahay ni Jennifer sa North Shore Heights si Seth hanggang sa tumawag ang sekretarya niya nang hapong iyon, para ipaalam ang nangyari kagabi. Dali-dali siyang umuwi pagkarinig ng balita.

Nanatiling walang reaksyon ang mukha ni Layla, ni katiting na emosyon ay walang mababakas dito. "Bahala ka kung ano'ng gusto mong isipin. Wala na akong dapat ipaliwanag. Lagi mong iniisip na patay na patay ako sa'yo, na hinding-hindi kita iiwan kahit gaano pa kasahol ang pagtrato mo sa akin. Totoo 'yon dati. Pero ngayon, tapos na. Seth, hindi na kita mahal."

Pagkarinig nito, tinitigan siya ni Seth nang mariin, habang unti-unting nag-iinit ang dugo niya sa nagpupuyos na galit.

"Layla, subukan mo lang ulitin ang nakakatawang biro na 'yan. Tungkol ba 'to kagabi? Kaya ka ba nag-iinarte ngayon?" Malamig ang tono niya, pilit itinatago ang anumang bahid ng tunay na pag-aalala.

Sanay na si Layla sa ganitong ugali niya. Hindi siya mahal ni Seth, at wala itong pakialam kahit pa masaktan siya. Kung tutuusin, baka ituring pa nitong hulog ng langit kung mawala na siya sa mundo, para lumuwag ang daan para sa kanila ni Jennifer.

"Gabi na, halos labinlimang oras na ang nakalipas mula kagabi," kalmadong sagot ni Layla. Ngunit mababakas sa mga mata niya ang isang napakalalim na pighati. "Kung hindi ako nanlaban kay Brian, malamang nagahasa na ako o kaya'y nagpakalunod na sa dagat ngayon. Bangkay ko na sana ang kaharap mo sa halip na kinakausap mo ako nang ganito."

Lalo lang nag-init ang ulo ni Seth; para sa kanya, isa na naman itong madramang pananakot. Tuluyan niyang hinablot at tinanggal ang kanyang kurbata.

"Layla, buhay na buhay ka naman, 'di ba? May mga gwardiya sa labas, at matalino ka para ipagtanggol ang sarili mo. Tumawag ka lang para magpa-awa effect at pilitin akong umuwi. Pwes, gumana ang plano mo—nagamit mo pa ang sekretarya ko para makarating sa akin ang mensahe mo. At heto na nga ako ngayon."

Parang libu-libong patalim na tinarak sa puso ni Layla ang mga binitawan nitong salita.

Sa paningin ng asawa niya, kahit ang desperado niyang paghingi ng saklolo sa gitna ng kapahamakan ay isa lamang panibagong pag-iinarte at panlilinlang.

Anong klaseng babae ba talaga ang tingin nito sa kanya?

Tuwing ikasampu ng buwan, nagpapadala ang executive assistant ni Seth na si Ryan Gray ng bank card na may limit na $200,000 kay Layla para sa kanyang mga gastusin. Nang hapong iyon, nabanggit ni Layla kay Ryan ang nangyari noong nakaraang gabi. Umasa siyang ipaparating ito ni Ryan kay Seth. Baka sakaling mag-alala ito o komprontahin si Brian.

Pero tumawag ulit si Ryan kinalaunan para kumpirmahing nasabi na niya kay Seth. Nalaman ni Layla na kahit pa narinig nito ang tungkol sa pag-atake, maghapon pa ring kasama ni Seth si Jennifer.

Ang katotohanang iyon ang tuluyang pumatay sa kung ano mang natitirang pagmamahal sa puso niya.

Gumuhit ang isang mapait na ngiti sa mga labi ni Layla. "Pwes, ngayon naiintindihan ko na kung ano ang tingin mo sa akin. Kaya bakit pa natin pinapahirapan ang isa't isa, Seth? Maghiwalay na tayo. Pwede mo nang pakasalan si Jennifer at mamuhay nang masaya."

Nanliit ang mga mata ni Seth, at isang malamig at mapanganib na aura ang bumalot sa mukha niya. Bahagya siyang sumandal at ipinatong ang isang braso sa sandalan ng sofa.

"Layla, alam mong ayoko sa mga ganitong laro—lalo na galing sa'yo. Alam mo ba kung gaano karaming babae ang papatay maging Mrs. Stanton lang? Ginamitan mo ng panlilinlang ang posisyong iyan, tapos ngayon bigla kang aayaw? Inaasahan mo bang maniniwala ako diyan?"

Nananatiling kalmado si Layla, kahit na parang pinipiga ang dibdib niya sa sobrang bigat ng nararamdaman.

"Nagpagawa na ako sa abogado ng divorce papers. Ang gusto ko lang ay ang bahay na ito at isang kotse. Bigyan mo ako ng kahit magkanong sa tingin mo ay makatarungan. Wala na akong ibang hinihingi." Dumukot siya sa drawer ng coffee table at inilapag ang dokumento sa harap nito.

Halos hindi man lang ito tinapunan ng tingin ni Seth bago niya ito pinunit sa gitna, hanggang sa maging maliliit na piraso, at itinapon sa basurahan.

"May digital copies ako," tahimik na sabi ni Layla. "Pwede akong mag-print ulit."

Sa isang iglap, nakatayo na si Seth. Padabog niya itong hinawakan at hinila palapit. Napasinghap si Layla, nagulat sa biglaang dahas. Sa tatlong taon nilang pagsasama, ang pagiging malupit nito ay laging malamig at malayo—hindi kailanman nananakit nang pisikal.

Hanggang ngayon.

"Nasasaktan ako... Seth, bitawan mo ako..." naiiyak niyang sabi, nanginginig ang boses.

Pero hindi siya binitawan ni Seth. Ang galit na kanina pa nito pinipigilan ay tuluyan nang sumabog, matalim at mapanganib.

"Ganito ka rin ba umarte kagabi?" malamig nitong sabi. "Sabi mo nilabanan mo siya, tapos ngayon hindi mo man lang ako maitulak palayo?"

Natigilan si Layla.

Nandoon pa rin ang sakit, pero may mas malalim na pumalit dito—gulat, hindi makapaniwala, at isang matinding kawalan ng pag-asa na dumudurog sa kanya.

"O baka naman ito talaga ang gusto mo?" patuloy ni Seth, may bahid ng pagdududa ang boses. "May hindi ka ba sinasabi sa akin?"

Sa ilang sandali, tanging pagtitig lang ang nagawa ni Layla, nablangko ang kanyang isip.

Alam naman niyang hindi siya nito mahal.

Pero hindi niya kailanman inakala na ganito kababa ang tingin nito sa kanya.

Dahan-dahang bumagsak ang kanyang mga kamay. Nawala ang lakas niyang lumaban, napalitan ng isang hungkag na pakiramdam na kumalat sa kanyang dibdib.

"Ano'ng... ginagawa mo?" mahina niyang tanong, halos isang bulong na lamang ang kanyang boses.

Hindi sumagot si Seth.

Tila lumiliit ang kwarto sa paligid niya, at naging nakakasakal ang bigat ng hangin habang unti-unting gumagapang ang takot, tahimik at nakakapanghina.

At sa sandaling iyon, may napagtanto si Layla nang buong linaw—

Ang lalaking nasa harap niya ay hindi na ang taong nakilala niya.