Kabanata 4

Hindi nga niya magawang pumalag sa payat at butu-butong katawan ni Brian, lalo na kay Seth.

At kahit pa kaya niyang mambato ng mga gamit kay Brian para ipagtanggol ang sarili, ni katiting ay hindi niya kayang saktan si Seth.

Tuluyang binalewala ni Seth ang matinding takot at pagpupumiglas ni Layla. Walang kahirap-hirap nitong pinunit ang kanyang panty. Mahigpit na kinapitan ng mga kamay nito ang kanyang baywang, animo'y desididong durugin ang buong katawan niya at idikit nang husto sa sarili nito.

"Seth! Unang araw ng meron ko ngayon! Hindi pwede!"

Nang punitin nito ang kanyang saplot, napansin na ni Seth ang bahagyang mantsa ng dugo sa kanyang napkin, ngunit wala itong pakialam. Pinihit nito ang kanyang leeg mula sa likuran at sapilitang siniil ng halik ang kanyang mga labi. Bumaon ang mga ngipin nito sa kanyang dila sa sobrang diin, na tila ba gusto siyang lapain nang buhay.

Pakiramdam ni Layla ay mababali ang kanyang leeg sa sobrang diin. Desperadong napakapit ang kanyang mga kamay sa sapin ng sofa, halos mabali na ang kanyang mga kuko sa higpit ng kanyang pagkakakuyom.

Sa mga saglit na nakakahagilap siya ng hininga, nagmakaawa si Layla sa pagitan ng mga paghikbi, "Seth, 'wag ngayon, pakiusap... hindi talaga pwede... maawa ka..."

"Anong hindi pwede? Mas maganda nga 'to. Hindi na natin kailangan ng proteksyon ngayon." Kasabay ng mga salitang iyon ay ang marahas na pagbaon ni Seth sa kanya, dahilan para mapatili si Layla sa matinding sakit. Wala itong itinirang awa. Patuloy nitong winasak ang kanyang katawan sa bawat malakas at marahas na galaw.

Putol-putol na tili at pagmamakaawa ang lumabas sa bibig ni Layla. Ngunit nagbingi-bingihan lamang si Seth. Ipinagpatuloy nito ang walang-habas na paggalaw habang mahigpit at marahas na sinasabunutan ang kanyang buhok.

Hindi sinasadyang nahagip ng paningin ni Layla ang repleksyon nila sa screen ng cellphone, kung saan kitang-kita ang kanyang kaawa-awa at kahiya-hiyang kalagayan. Unti-unting namutla ang kanyang mukha, kasabay ng pangingilid ng mga luha sa kanyang mga mata. Ang kanyang dangal ay unti-unting dinudurog at niyuyurakan, pira-piraso. Tumigil na siya sa pagpupumiglas. Hinayaan na lamang niyang lapastanganin ni Seth ang kanyang lupaypay na katawan, animo'y isang taong tuluyan nang hiniwalayan ng kaluluwa.

Matapos ang tila isang walang-hanggang kalbaryo, sa wakas ay bumangon din si Seth mula sa ibabaw niya. Nakahandusay na lamang siya roon na parang isang patay na isda, habang ang mga punit-punit na piraso ng kanyang damit ay nakakalat sa kanyang balat. Kung hindi lang sana sila mag-asawa, iisipin ng sinumang makakakita kay Layla na isa siyang biktima ng panggagahasa.

Nagbihis si Seth at pinasadahan ng tingin si Layla na nasa sofa. Nandiri siya sa hitsura nito ngayon—aakalain ng sinuman na nakipagtalik siya sa isang malamig na bangkay.

"Huwag kang humilata diyan nang ganyan ang hitsura mo. Nakakadiri. Bumangon ka na diyan at maligo. Ibibili kita ng bagong damit para palitan 'yang mga pinunit ko." Habang nagsasalita, pinulot ni Seth ang cellphone na kanina pa pala naka-record. Matapos panoorin nang saglit ang video, walang-ingat niya itong ibinulsa.

Pinilit ni Laylang ibangon ang kanyang mabigat na katawan mula sa sofa, hirap at asiwa sa bawat paggalaw.

Pakiramdam niya'y naubos ang lahat ng lakas sa kanyang katawan; kumikirot ang mga kalamnan, naninigas ang mga kasukasuan, at maging ang paghinga ay tila isang mabigat na pasanin.

Wala na siyang pakialam kahit pa halos hubad na siya. Tumayo siya at naglakad patungo sa hagdan na animo'y isang naglalakad na patay.

Sinundan ni Seth ng tingin ang papalayong bulto ni Layla. Madilim ang kanyang ekspresyon ngunit nanatili siyang walang imik.

Pagpasok sa banyo, agad na ini-lock ni Layla ang pinto. Tumayo siya sa harap ng salamin at blangkong tinitigan ang kanyang kaawa-awa at magulong repleksyon.

Kusang naglandas ang mga luha sa kanyang pisngi habang pinagmamasdan ang sarili—buhaghag at buhol-buhol ang buhok, halos lantad na ang katawan, at tadtad ng mga pasa at marka ni Seth ang kanyang leeg at mga braso.

Nagmukha siyang isang kaawa-awang babaeng bayaran na inabuso. Isang napakarumal-dumal na tanawin kaya't hindi niya masikmurang titigan ang sarili.

Hinubad niya ang mga natitirang basahan na nakasabit sa kanyang katawan at pumasok sa shower. Hinayaan niyang bumuhos ang tubig sa kanyang katawan, habang ang kanyang mga luha ay sumasabay sa agos nito. Tinakpan niya ang kanyang mukha ng dalawang kamay, at doon ay humagulgol nang may matinding pighati na kanina pa niya kinikimkim.

Malinaw na naiintindihan niya ang intensyon ni Seth—akala nito ay maaayos ng ginawa nila ang lahat. Tingin kasi nito sa kanya ay isang sunud-sunuran na patay na patay sa kanya, isang taong madaling patahanin gamit lang ang sex.

Nang lumabas siya ng banyo makalipas ang halos sampung minuto, nakaupo na si Seth sa isang silya sa kwarto at nagbabasa ng dyaryo. Nakapagpalit na ito ng damit at medyo basa pa ang buhok, halatang nakapag-shower na rin.

Pagkakita kay Layla na lumabas, sumimangot ito nang may inis. "Bakit ang tagal mo namang maligo?"

Tiningnan lang siya ni Layla nang walang kaemo-emosyon at umupo sa harap ng salamin, walang ganang nagpahid ng moisturizer sa mukha.

Mula sa salamin, nakita niyang tumayo si Seth at lumapit sa likuran niya. Binalot siya ng amoy ng lalaki na may halong mahinang amoy ng usok ng sigarilyo nang yumuko si Seth para yakapin siya mula sa likod.

Nanginig ang katawan ni Layla, kusa siyang napapiglas, pero makalipas lang ang ilang segundo, natigilan siya at nagpaubaya.

Ano pa nga ba ang silbi ng paglaban? Hindi rin naman siya mananalo sa lalaking ito.

Dahan-dahang nilanghap ni Seth ang bango ng kanyang buhok, bago bumaba at ibinaon ang mukha sa leeg niya.

Pagdating sa katawan ni Layla, aaminin ni Seth na sabik siya rito—makinis at malambot, may natural na bango na nakakapagpabilis ng tibok ng puso niya sa kaunting haplos lang.

"Pumunta ka sa ospital bukas para magpacheck-up. Sa pagkakaalam ko, hindi naman masama ang paminsan-minsang pakikipagtalik kapag may regla, at nakaligo ka na rin, kaya walang panganib ng impeksyon."

Nang marinig ito, isang mapait na ngiti ang sumilay sa mga labi ni Layla, habang mababakas sa kanyang mga mata ang matinding kawalan ng pag-asa at pighati.

"Akin na ang morning-after pill," mahinang pakiusap niya, halos hindi na marinig ang kanyang boses.

"Hindi mo na kailangan niyan kapag may regla ka."

"Para nakasiguro lang."

Sumimangot si Seth, pero sinalubong ni Layla ang tingin niya sa salamin. "Hindi ba't sinabi mo noon na hindi ako karapat-dapat na magbuntis ng anak mo? Kaya dapat lang tayong mag-ingat."

Natahimik si Seth sa sinabi niyang iyon. Bahagyang nagbago ang ekspresyon nito, pero iginiit pa rin niya, "Hindi mo na kailangan niyan ngayon."

Binalewala siya ni Layla, diretsong tumayo at naglakad papunta sa bedside table. Yumuko siya para buksan ang drawer at lumunok ng isang tableta mula sa bote nang walang tubig.

Ang sunud-sunod na kilos na ito ay nagpagalit kay Seth, at matinding nagsalubong ang mga kilay nito. "Sinasadya mo ba talaga akong suwayin?"

"Hindi. Sabi mo dapat tayong mag-ingat, tapos ngayon nagagalit ka kapag nag-iingat ako? Ano ba talagang gusto mo?" Bahagyang nag-angat ng tingin si Layla, nagsasalita nang walang bakas ng emosyon.

May mga salitang umakyat sa kanyang lalamunan ngunit hindi na niya ito nabigkas.

Tiningnan ni Seth ang kanyang relo—malapit na mag-alas nuwebe. "Gutom na ako. Ipagluto mo ako ng makakain."

Tiningnan siya ni Layla, at tanging matinding kalungkutan ang makikita sa kanyang mga mata. Nagtanong siya, "Pwede mo na bang burahin ang video ngayon?"

Nananatiling kalmado ang ekspresyon ni Seth, parang walang pakialam. "Hindi. Subukan mo lang ulit banggitin ang hiwalayan, ikakalat ko ang video."

Agad na nanlaki ang mga mata ni Layla sa gulat. Namutla ang kanyang mukha habang nakatayo siyang walang kibo, parang isang papet na napatiran ng tali.

Talagang gagamitin ni Seth ang kahit anong kasuklam-suklam na paraan laban sa kanya.

Gaano ba kalaki ang galit nito sa kanya?

Makalipas ang ilang sandali, mapait na nagsalita si Layla, "Kung ganyan mo na lang ako kadiriin, bakit hindi mo pa ako hiwalayan?"

"Ayoko nang marinig ulit ang mga salitang 'yan. Akala mo ba ayaw kitang hiwalayan? Huwag kang masyadong bilib sa sarili mo. Tinutupad ko lang ang hiling ng lolo ko—pinangako niya sa akin na huwag kitang hiwalayan bago siya mamatay. Kung hindi, matagal na kitang pinalayas sa pamilya Stanton. Magpasalamat ka sa lolo ko!"