Kabanata 6

Bahagyang kumunot ang noo ni Marianne, mabagal at may diin ang bawat salitang lumabas sa kanyang bibig. "Seth, kilalang-kilala kita. Basa ko kung gusto mo ang isang tao o hindi, pero mabuting bata si Layla. Huwag mo siyang bibiguin."

Tuwing naririnig ni Seth ang kanyang ina o ang yumaong lolo na pinupuri si Layla, nakakaramdam siya ng matinding pagkailang. Minsan nga, napapaisip siya kung anong gayuma o salamangka ang ginamit ni Layla para makuha ang loob nila nang ganoon na lang.

Kaya naman pinalampas na lang niya ang sinabi nito, "Ma, matagal-tagal na rin kaming magkasama ni Layla. Kilalang-kilala ko na kung anong klaseng tao talaga siya."

"Ano? Sa tingin mo ba, napakasamang babae talaga ni Layla?" Mapanuri ang mga matang tumitig sa kanya ni Marianne.

Nanatiling tahimik si Seth, tila tahasang sumasang-ayon.

Samantala sa sala, prenteng nakaupo si Elizabeth sa sofa habang nakatayo naman sa harap niya si Layla.

"Hindi ba't sinabi ko na sa iyo na bilang asawa ni Seth, dapat palagi kang maayos manamit tuwing lalabas ng bahay? Eh ano itong hitsura mo ngayon? Pinapasok mo lang ba sa isang tainga at nilalabas sa kabila ang mga sinasabi ko?" Bakas ang matinding pandidiri sa boses ni Elizabeth.

Kinagat ni Layla ang ibabang labi. "Lola, emergency po kasi. Wala na ho akong oras para mag-ayos."

"Eh bakit si Seth, nakapag-ayos?"

"Kasi po kakauwi lang ni Seth at hindi pa siya nakakapagpalit ng damit," paliwanag ni Layla, hindi magawang sabihin na nagka-...

Nakataas ang kilay na tiningnan siya nang masama ni Elizabeth. "Aba, sumasagot ka na sa akin ngayon?"

Dali-daling nagpaliwanag si Layla, "Naku, hindi po, Lola. Nagpapaliwanag lang ho ako."

Sa totoo lang, ang isa sa mga dahilan kung bakit ipinatawag ni Elizabeth si Layla ay katulad din ng nasa isip ni Seth—ayaw niyang masyadong mapalapit ang babae kay Marianne. Sabagay, buhay pa si Marianne at nananatili ang mataas na katayuan at impluwensya nito sa pamilya Stanton.

Mababa ang tingin nila kay Layla kaya natural lang na ayaw nilang may sinuman sa pamilya Stanton ang makagusto rito.

Plano pa nga ni Elizabeth na kapag pumanaw na si Marianne, sisiguraduhin niyang maghihiwalay sina Seth at Layla.

"Huwag ka nang bumalik sa kuwarto. Hayaan mo muna sina Seth at Marianne na mag-usap nang sarilinan. Hindi magandang tingnan na umaali-aligid ka roon."

Tumango na lamang si Layla, habang may namumuong matinding sikip at sakit sa kanyang dibdib na hindi niya maipaliwanag.

"Napanood ko ang mga balita kamakailan at nakilala ko na rin si Jennifer. Mukhang may sakit yata siya, bagaman hindi ko alam kung ano talaga iyon. Ayaw namang sabihin ni Seth." Tinitigan ni Elizabeth si Layla nang may lantarang pandidiri. "Di hamak na mas angat ka kay Jennifer pagdating sa katawan at hitsura, kaya bakit hindi mo pag-isipan kung bakit hindi mo makuha-kuha ang loob ni Seth, samantalang si Jennifer, nagawa iyon?"

Parang patalim na bumaon ang mga salitang ito sa puso ni Layla na lalong nagpalala sa sugat na nararamdaman niya.

Naging blangko at tila nawala sa sarili ang kanyang mga mata. Makalipas ang ilang sandali, mahina siyang sumagot, "Baka po may katangian si Jennifer na talagang minahal ni Seth."

"Makinig ka sa akin, likas na mahilig sa babae ang mga lalaki. Kaya huwag mo akong daanin sa mga walang kuwentang usapang pag-ibig na iyan. Hanapin mo ang mali sa sarili mo. Huwag mong isiping puro kasalanan lang ng asawa mo ang nangyayari. Mahilig talagang maglaro ang mga lalaki, pero ang pinakamahalaga rito ay kung paano makokontrol ng isang asawa ang mister niya. Diskarte ang kailangan diyan." Humigop ng tsaa si Elizabeth, ni hindi man lang inalok o pinaupo si Layla upang saluhan siya.

Sa likod ng kanyang kalmadong hitsura, unti-unting nilalamon ang puso ni Layla ng matinding bigat at panunumbat ng konsensya. Napapaisip na rin tuloy siya: kasalanan nga ba talaga niya ang lahat?

Dahil ba sa hindi niya makuha ang atensyon ni Seth kaya humantong sa ganito ang kanilang pagsasama?

"Seth, mabuting tao si Layla. Huwag na huwag mo siyang sasaktan, dahil kung hindi, hindi matatahimik ang kaluluwa ko kahit pumanaw na ako." Mahigpit na hinawakan ni Marianne ang kamay ni Seth, nagmamakaawa sa kanya.

Sa paulit-ulit na linyang iyon, umakyat ang matinding inis sa dibdib ni Seth. Pero sa harap ng kanyang inang may sakit, kailangan niyang magtimpi at itago ang nararamdaman.

Kaya naman napabuntong-hininga na lang siya at sinabing, "Opo, naiintindihan ko. Huwag na po kayong mag-alala."

"Kalat na kalat na ang balita tungkol sa inyo ni Jennifer. Paano namang hindi ako mag-aalala?" himutok ni Marianne. "Maliban na lang kung magkaanak na kayo agad ni Layla. Para kapag nawala na ako sa mundong ito, panatag ang loob ko na hindi mo gagamiting dahilan ang pagkawala ko para lang palayasin ang asawa mo." Bahagyang lumaylay ang mga labi ni Marianne, bakas na bakas ang bigat ng dinadalang isipin.

Alas onse na ng gabi nang lisanin nila ang Stanton Manor. Pinilit pa sana sila ni Marianne na doon na magpalipas ng gabi, pero matigas na tumanggi si Seth.

Alam na alam ni Layla ang dahilan: nagmamadali itong pumunta sa North Shore Heights para makapiling ang babae nito.

Sa loob ng sasakyan, walang gustong bumasag sa katahimikan. Nakakabingi at nakakasakal ang tensyon sa pagitan nilang dalawa. Tanging ang mahinang ugong lang ng makina ang maririnig.

Pasimpleng sumulyap si Seth kay Layla. Kahit nakatagilid, lutang na lutang ang ganda nito—ang maamong hugis ng kanyang mukha at ang makinis at mahabang leeg na tila sa isang sisne. Sa ilalim ng malamlam na ilaw, mukha siyang isang mamahaling obra maestra.

Kahit hindi niya mahal ang asawa, hindi niya maikakailang nabibighani siya sa mukha nito. Marami na siyang nakasalamuhang magagandang babae, pero iilan lang ang katulad ni Layla—presko at inosente, pero may taglay na kakaibang alindog. Hindi man siya ganoon katangkad, ang kanyang five-foot-five na taas ay bumagay nang husto sa perpektong hugis ng kanyang katawan. Wala kang maitatapon sa kanya.

Matapos ang ilang sandaling pananahimik, biglang basag ni Layla, "Ibaba mo na lang ako sa tabi. Magta-taxi na lang ako pauwi."

Gulat na napalingon sa kanya si Seth. "Ano kamo?"

"Pupunta ka sa North Shore Heights, 'di ba? Wala na sa daan mo kung ihahatid mo pa ako sa Oceanview Estate." Malamig at walang kabuhay-buhay ang tono ni Layla.

Ewan ba niya, pero nang makita ang ganitong reaksyon ni Layla, may biglang kumurot na konsensya sa dibdib ni Seth. Bagaman mabilis din itong naglaho na parang bula.

"Hindi ako pupunta sa North Shore Heights ngayon. Gabi na. Uuwi na ako sa Oceanview Estate."

Sa isip-isip ni Layla, paniguradong ayaw lang ni Seth na maabala ang tulog ng pinakamamahal nitong babae, kaya napilitan na lang itong umuwi kasama niya.

Napakamaalalahanin naman talaga niya pagdating kay Jennifer.

Makalipas ang kinse segundo, muling nagsalita si Seth. "Ipinaasikaso ko na kay Ryan si Brian Hawkins. Naturuan na siya ng leksyon at nabalaan na rin. Kapag sinubukan ka pa niyang guluhin ulit, sabihin mo agad sa akin."

Kung ilang araw lang sana ang nakalipas nang sabihin ito ni Seth, paniguradong kikiligin pa si Layla at aasa na may patutunguhan ang one-sided love niya para sa asawa. Pero ngayon, huli na ang lahat.

Hindi niya pinansin ang sinabi nito. Sa halip, sumagot siya, "Huwag ka nang mag-abala. Pagkatapos ng diborsyo natin, aalis na rin ako sa Haven City. Sa ganoong paraan, hindi na ako mahahanap ni Brian o kahit ng nanay ko."

Sa isang iglap, nagdilim ang mukha ni Seth at salubong ang mga kilay na nagpahalata sa kanyang inis. Akala niya kasi noong una, nagmamaktol lang si Layla at lilipas din ang sumpong nito tungkol sa pakikipaghiwalay. Hindi niya inasahang bubuksan na naman nito ang usapan.

"Layla, sagad na ang pasensya ko," mariing sabi ni Seth. "Kung hindi ka masaya, bibigyan kita ng credit card na walang limit. Ikaskas mo kahit magkano ang gusto mo. Para hindi mo na rin kailangang maghintay sa tseke na ipinapadala ni Ryan buwan-buwan."

Muntik nang mapahalakhak si Layla—isang mapait na tawa para sa sarili niya. Ganoon ba talaga ang tingin ni Seth sa kanya? Na pera lang at ang titulo ng pagiging asawa niya ang habol nito?

"Kahit gaano kalaking pera pa ang ibigay mo, wala akong pakialam. Pagdating sa mga ari-arian, ang bahay lang natin ngayon ang gusto ko. Tutal, sigurado namang hindi niyo gugustuhin ni Jennifer na tumira roon kapag pinakasalan mo na siya. 'Yan lang ang hinihingi ko. Pirmahan na natin ang mga papeles ngayon. Huwag na nating patagalin pa 'to."