Kabanata 9 Pagkolekta ng Katibayan

Hinihintay niya ang pagdating sa mundo ng kanyang sanggol.

Gustung-gusto niyang makita ang bata na lumaki!

’Yon na lang ang tanging pag-asa niya.

Kumakabog ang dibdib ni Ella habang nanginginig nang marahan ang mga pulso niya sa ibabaw ng kutson ng ospital.

Bumuhos ang luha niya—malalaking patak—at binasa ang bahagi ng kumot sa ilalim niya.

Makalipas ang ilang sandali, pinilit ni Ella na kumalma at kinalap ang natitirang lakas ng loob para magpatuloy.

Napansin niya ang cellphone niya sa maliit na mesa sa tabi ng kama.

Kinuha ni Ella iyon at agad tinawagan ang numero ni Sarah.

Mabilis sumagot si Sarah.

“Ella, nasaan ka ngayon?” nanginginig sa kaba ang boses ni Sarah sa linya.

Hindi na nagpaligoy-ligoy si Ella. “Diretsuhin ko na—matutulungan mo ba ’kong mag-imbestiga ng isang tao?”

“Sino?”

“Si Xavier, yung chief sa OB. Puwede mo ba siyang bantayan para sa ’kin?”

Nagtaka si Sarah. “Ano bang nangyari?”

“Wala na yung baby ko.”

Nanahimik ang kabilang linya.

Rinig na rinig ni Ella ang kaskas ng signal, yung static na parang humihigop ng hangin sa pagitan nila.

Nagsalita siya nang halos nanginginig sa gigil, nakadiin ang panga. “Sobra na ’tong mga walanghiya. Hindi ako makagalaw nang maayos ngayon, at ikaw lang ang pinagkakatiwalaan ko. Sarah, tulungan mo ’ko, pakiusap.”

“Ako na bahala. Pagbabayarin ko ’yang mga ’yan!”

Mura nang mura si Sarah sa galit.

Kahit paano, hindi pala lubos na nag-iisa si Ella.

Habang nagpapagaling siya sa kama ng ospital, napanood ni Ella sa balita sa TV ang ulat tungkol sa biglaang sunog na sumiklab sa isang charity gala—usapang-usapan na ngayon sa buong siyudad.

May isang taong nakalistang nawawala mula sa gala, kaya nagsagawa ng masusing imbestigasyon ang mga awtoridad.

Naupo si Ella sa loob ng kuwarto niya, pinapanood ang coverage, at napapait na ngiti ang gumuhit sa labi niya.

Dahil sa gala na ’yon, napasama siya sa balita.

Sumikat sandali.

Pero si Ella, para bang isinara ang pinto sa mundo. Nilamon siya ng bigat ng pagdadalamhati sa pagkalaglag ng dinadala—araw-araw siyang wasak, araw-araw siyang parang walang katapusan ang sakit.

Habang nagla-log out siya sa social media, hindi niya sinasadyang masilip ang komento ng isang dating senior niya sa kolehiyo sa post tungkol sa kasal niya.

[Ayos ka lang ba diyan sa inyo?]

Napatigil siya—nagulat na si Anthony Gonzalez, sinusundan pa rin pala ang mga update niya.

Akala niya noon, galit sa kanya si Anthony.

Kung tutuusin, may mga nangyari sa kanila ilang taon na ang nakalipas.

Biglang may pumasok na notification sa screen ng phone niya mula kay Sarah.

[’Yung private investigator na kinuha ko, dalawang araw na siyang sumusunod doon. Kanina lang, kinabahan na siya, at nahuli namin siyang mismong-mismo. Tsaka, hindi ba OB chief ’yon? Bakit ang shady ng relasyon niya sa kasambahay mo na si Yasmin?]

Tiningnan ni Ella ang mensahe at iniscroll pababa ang mga kalakip na litrato.

Pagbukas at pag-zoom niya, kitang-kita niya si Xavier at si Yasmin na nag-uusap sa isang café.

Sinave ni Ella ang mga larawan at nag-type ng sagot.

[Ano pa ang nakuha mo?]

Mabilis ang reply ni Sarah.

[Ngayong araw, may pumasok na one million dollars sa account niya. Hindi tugma ’yang laki ng pera sa kita niya, at natunton ng investigator na si Yasmin ang pinagmulan. Sandali—magkano ba ang naibubulsa ni Yasmin bilang kasambahay para makapaglabas ng ganyang kalaking bayad? Grabe, ako na lang kaya ang gawin mong kasambahay!]

Hindi ito biro kay Ella. Yumuko siya, tahimik na tinimbang ang mga pangyayari, pilit pinananatiling malinaw ang isip.

Wala naman siyang personal na alitan kay Yasmin, kaya hindi niya maunawaan kung bakit siya sasaktan nito.

Mukhang mula pa sa simula, ipinasok na si Yasmin sa bahay para maging espiya.

May taong gustong manakit sa kanya.

Hindi pa nahuhukay kung sino ang totoong utak sa likod nito.

Ibinaling niya ang tingin pababa at, matapos ang ilang sandali, nag-type:

[Maaari mo bang ipadala sa ’kin ang records ng financial transaction?]

[Sa ’kin na.]

Malapit na ring tanggalin ang tahi niya.

Nakahiga pa rin si Ella sa kama habang maingat na inaalis ng nurse ang gasa sa mga binti niya.

“Si Dr. Hoffman po ba, may kinalaman na ba siya dati sa pagtanggap ng suhol?” bigla niyang tanong.

Napatigil ang nurse, napatingala na parang nabuhusan ng malamig na tubig ang mga mata sa gulat.

Tinuloy ni Ella, kunwari’y nakikipagkuwentuhan lang para mapalabas ang sagot. “Sikat siyang OB specialist, ’di ba? Siguro naman may mga ginagawa rin siyang… kaduda-duda. Hindi rin siguro biro ang magtrabaho sa ilalim niya, tama?”

“Ms. Brooks, pakiusap po, huwag n’yo naman po akong ilagay sa ganitong sitwasyon. Nurse lang po ako,” sagot niya, nanginginig.

Inilapat ni Ella ang kamay niya sa kamay ng nurse, tinitigan ito nang taimtim habang nangingilid ang luha. “Bilang mga babaeng nakaranas ng hindi patas na trato, hindi ba dapat magkaisa tayo laban sa mga taong tunay na dapat managot sa batas?”

“Ms. Brooks, wala po talaga akong alam,” giit ng nurse, umiling nang umiling, hindi magawang salubungin ang tingin ni Ella.

Nag-ipon ng lakas si Ella at pilit tumayo, kahit balot ng nagkakapal na sugat ang mga binti niya.

Nakakapit sa braso ng nurse, nakasulong siya ng isang hakbang—nanginginig pa.

“May ebidensya ako,” mariin niyang sabi.

Napako sa kinatatayuan ang nurse.

Tinapik ni Ella ang balikat nito. “Ginagamit niya ang posisyon niya para bastusin at i-sexual harass ang mga junior nurse at intern; nagbuo siya ng illegal na surrogacy network kasama ang mga klinikang walang lisensya... Magbubulag-bulagan ka pa rin ba sa mga ’yan?”

Tahimik ang nurse, nanginginig ang mga kamay habang patak nang patak ang luha sa sahig.

“Nawala ang baby ko, at ang daming dalagang ginamit na parang pangparami lang. Yung iba, baka hindi na muling magkaanak,” sabi ni Ella, at kusang tumulo ang luha niya habang sumasagi sa isip ang anak niyang hindi na isinilang.

Mahigpit niyang niyakap ang nurse. “Nasa drawer sa tabi ng kama ang mga ebidensya. Isang desisyon lang ang pagitan para i-report siya. May mas importante pa akong dapat asikasuhin.”

Pagkasabi noon, binitawan ni Ella ang nurse at marahang inangat ang paa niya, nanginginig sa sakit.

Isang nagbabagang alon ng hapdi, pamamanhid, at kumikirot na sakit ang sumirit mula sa kaibuturan ng mga buto niya, dumaluyong sa buong sistema ng nerbiyos niya.

Umuumbok ang mga ugat na bughaw habang kinakagat niya ang maputla niyang labi at pilit na naglakad papunta sa pinto.

Lumabas si Ella ng ospital at sumakay ng taxi pauwi.

Dumeretso siya sa mansyon at nadatnan niyang may kasambahay na naglilinis ng sahig sa sala.

Biglang sumugod si Ella at sinunggaban ang pulsuhan ni Yasmin.

“Mrs. Raymond, anong ginagawa n’yo po dito?” tanong ni Yasmin, kita ang gulat sa mukha bago agad binawi at pinilit ngumiti nang alanganin. “K-kayo... bumalik na po?”

“Ano? Nadismaya ka kasi hindi mo nakita bangkay ko?” malamig na hamon ni Ella.

“Ano pong sinasabi n’yo? May mga sinasabi po kayo na hindi ko maintindihan,” sagot ni Yasmin, pilit kinakalma ang sarili.

Tumalim ang tingin ni Ella. “Paano kayo nagkakilala ni Dr. Hoffman?”

“Sinong doktor? Hindi ko po alam ang sinasabi n’yo,” sagot nito, iniiwas ang mga mata, at bakas sa mukha ang pagkakonsensya.

Napatawa si Ella nang malamig, saka mas lalong pinilipit ang pulsuhan ni Yasmin hanggang may marinig na langitngit ng buto.

Napasigaw sa sakit si Yasmin, “Mr. Raymond! Nabaliw na si Mrs. Raymond! Mrs. Raymond, papatayin n’yo ako!”

Dali-daling lumabas si Austin mula sa study nang marinig ang kaguluhan.

May dumaan na pagkabigla—at parang bahagyang ginhawa pa nga—sa mukha niya nang makita si Ella, pero agad ding nawala.

Nakita ni Austin na mahigpit na pinipilipit ni Ella ang pulsuhan ni Yasmin habang humahagulgol ito sa sakit.

Mabilis siyang bumaba ng hagdan at nag-utos, “Ella, kakabalik mo lang tapos ang taas na agad ng ere mo! Bitawan mo si Yasmin!”

“Alam mo palang nawala ako nang kalahating buwan?” tanong ni Ella, punô ng paghamak ang tingin sa lalaking iniwan siya noong kailangan niya at ni hindi man lang nag-abala na hanapin siya.

Siyempre, bakit nga ba siya hahanapin? Malamang matutuwa pa si Austin kung namatay siya.

Para makasama niya si Judith nang walang sagabal, ’di ba?

Magpapaliwanag pa sana si Austin nang agad gatungan ni Yasmin ang sitwasyon. “Mr. Raymond, pag-uwi na pag-uwi niya, inatake na niya ako. Hindi ko po alam kung ano’ng nagawa kong ikinagalit niya.”

“Mr. Raymond, tulungan n’yo po ako. Sampung taon na po akong tapat na naglilingkod sa pamilya Raymond. Wala po akong ginagawang mali, pero pinagbubuntangan po ako ni Mrs. Raymond.”

Pagkatapos noon, humagulgol siya nang malakas—halatang sinasadya at pa-drama.

Hindi pa nakita ni Ella ang ganung kakinis na pag-arte—nakaupo sa sahig, nagwawala sa iyak na parang nasa teleserye.

Kay Judith ba niya natutunan ’to?

Dumilim ang mukha ni Austin habang tinititigan si Ella, halatang hindi niya gets kung ano’ng pinaggagagawa nito.

“Iyan na lang ba ang kaya mo, Ella? Ibubunton mo ang badtrip mo kay Yasmin?”