Kabanata 11 Ang Presyo ng Kalayaan

Sandaling inalo ni Sean si Keira ng ilang salita bago nagmamadaling umalis.

Sa mga sumunod na araw, kahit madalas pa rin siyang bisitahin ni Sean, mas madalas na itong may kausap sa telepono.

Kahit sinasadya nitong panatilihin ang kalmadong tono kapag kinakausap siya, ramdam pa rin ni Keira ang nakakubling bigat sa boses nito.

Kahit hindi siya nakakakita, damang-dama niya ang pagod at matinding pressure na nagmumula rito.

Narinig niyang nagbubulungan ang mga nurse na walang inuurungan ang Coleman Group, ginagamit ang tila walang hanggang yaman nito para agresibong atakihin ang O'Neill Group.

Sa sandaling iyon, parang ibinaon sa yelo ang puso ni Keira.

Alam niyang paghihiganti ito ni Aiden—galit ito sa sinumang tumulong sa kanya.

Ang katotohanang ito ay parang matalim na kutsilyong sumaksak sa kanyang puso.

Nang muling pumasok si Sean sa kwarto ng ospital, iniunat ni Keira ang kanyang kamay, kinakapa ang paligid hanggang sa mahawakan niya ang manggas nito.

"Mr. O'Neill, hindi ko na po kayo pwedeng idamay," nanginginig ang boses na sabi niya. "Parang awa niyo na, pakawalan niyo na ako."

Nagpatuloy si Keira, tumutulo ang mga luha mula sa kanyang mga matang walang paningin, "Ako ang target niya. Kung aalis ako, hindi na niya kayo pag-iinitan."

Dahan-dahang hinawakan ni Sean ang malamig niyang kamay, buo at seryoso ang boses.

"Wala itong kinalaman sa'yo, Keira. Ang pag-atake ni Aiden sa kumpanya ko ay labanan sa negosyo, labas ka rito. Kailangan mo lang magpokus sa pagpapagaling at maghanda para sa operasyon."

Kahit nakakapanatag ang mga salita niya, hindi nito nagawang pawiin ang panlalamig sa puso ni Keira.

Alam niyang nangyayari ang lahat ng ito nang dahil sa kanya.

Muli, siya—ang taong tingin ng lahat ay pabigat at malas—ay idinadamay ngayon ang kaisa-isang taong nagbigay sa kanya ng masisilungan.

Halos durugin siya ng konsensya.

Nagngitngit ang kanyang mga ngipin at buo na ang pasya—kung talagang darating si Aiden, hinding-hindi siya magtatago na parang isang duwag.

Pero hindi niya inasahang darating nang ganoon kabilis ang araw na iyon.

Kinabukasan ng hapon, biglang nagkaroon ng kakaibang kaguluhan sa labas ng kwarto.

Sa labas ng pinto, napakalamig ng ekspresyon sa mukha ni Aiden, naglalabas ng mapanganib na aura na nakakapangilabot at nagpapalayo sa mga tao.

Sa likuran niya ay nakatayo ang ilang bodyguard na nakaitim, bumubuo ng isang tensyonadong paghaharap laban sa mga tauhan ni Sean.

"Ilabas niyo si Keira," utos ni Aiden, matigas at hindi nagpapatinag ang boses.

Hinarangan ni Sean ang pintuan, ayaw magpatinag. "Kailangan niya ng pahinga."

"Pahinga?" Nagpakawala si Aiden ng isang mapangutyang tawa, nag-aapoy sa galit ang kanyang mga mata. "Mukhang komportableng-komportable siyang magtago sa likod mo, ah. Lalo atang gumagaling ang mga diskarte niya!"

Rinig na rinig sa loob ng kwarto ang pagtatalo nila. Kumabog nang matindi ang dibdib ni Keira sa kaba.

Hindi niya pwedeng hayaan si Sean na haraping mag-isa ang sitwasyong ito.

Pinilit niyang umupo sa kama at bumaling sa nurse na nasa tabi niya.

"Orla, parang awa mo na, alalayan mo ako papunta roon."

Bakas ang pag-aalangan kay Nurse Orla, pero matapos ang paulit-ulit na pakiusap ni Keira, dahan-dahan niya itong inalalayan patayo.

Nang bumukas ang pinto ng kwarto, agad na napunta sa kanila ang atensyon ng lahat.

Sa sandaling makita ni Aiden si Keira, biglang nanliit ang kanyang mga mata.

Suot nito ang isang maluwag na damit-ospital na nagmukhang tatangayin siya sa kaunting ihip lang ng hangin.

Nakalugay ang mahaba nitong buhok sa kanyang mga balikat, kaya mas lalong nagmukhang walang buhay ang maliit nitong mukha.

Ang pinaka-kapansin-pansin ay ang kanyang mga mata.

Ang mga matang dati'y napakalinaw ay nakatitig na lang ngayon sa kawalan, walang anumang emosyon o pokus.

Talaga bang hindi na siya nakakakita?

Ang isiping ito ay panandaliang nagpakirot sa dibdib ni Aiden.

Pero ang pakiramdam na iyon ay mabilis ding nilamon ng mas matinding galit at pagdududa.

Panibagong drama na naman 'to!

Isang mas matinding paawa effect para makakuha ng simpatiya!

"Umaarte ka pa rin!" marahas niyang sigaw, bakas ang matinding pandidiri at panlalamig sa kanyang boses. "Akala mo ba mauuto mo ako sa gimik mong 'yan?"

Lumingon si Keira sa direksyon ng kanyang boses, at tila nakatitig sa kanya ang mga mata nitong blangko at walang kabuhay-buhay.

"Aiden," tawag niya. Halos isang bulong na lang ang kanyang boses, ngunit may taglay itong nakadudurog-pusong hinahon. "Ano ba'ng kailangan kong gawin para pakawalan mo na ako?"

Hakbang-hakbang na lumapit si Aiden, nanlilisik at puno ng panghahamak ang mga matang nakatingin sa kanya mula sa itaas.

"Sumama ka sa akin at ipagpatuloy mo ang pagbabayad sa mga utang mo!"

"Ayoko." Umiling si Keira, nanginginig ang kanyang boses. "Hindi na ako babalik doon."

Sa gitna ng pagkagulat ng lahat, dahan-dahan siyang lumuhod paharap sa direksyon ng boses ni Aiden.

Ang tunog ng pagbagsak ng kanyang mga tuhod sa malamig na sahig ay tila isang mabigat na dagok na umalingawngaw sa puso ng bawat nakasaksi.

"Parang awa mo na, pakawalan mo na ako."

Yumuko siya. Ang kanyang manipis na leeg ay mukhang napakarupok, na animo'y mababali sa kaunting hipo lamang.

"Bulag na ako. Maawa ka na sa akin, lubayan mo na ako."

Nagmakaawa siya rito gamit ang kakarampot na dignidad na natitira sa kanya.

Subalit para kay Aiden, ang kanyang pagpapakumbaba at matinding desperasyon ay isa lamang malaking pag-arte.

Padabog siyang lumapit at mahigpit na sinunggaban ang braso ng dalaga; sa sobrang higpit ng kanyang hawak ay tila madudurog ang mga buto nito.

"Sumama ka sa akin! Tigilan mo nga ang pag-eeskandalo mo rito!"

Sa marahas na paghila ng binata sa kanya, tuluyan nang napatid ang huling pisi ng pagtitimpi ni Keira.

Ang lahat ng sakit, pagdurusa, at panghihiyang naranasan niya ay sumabog sa sandaling iyon.

Babalik sa impiyernong iyon? Patuloy na titiisin ang galit at pagmamalupit niya at ng pamilya Lynn?

Hindi! Mas gugustuhin pa niyang mamatay!

Gamit ang lakas na hindi niya inakalang taglay pa niya, marahas niyang binawi ang kanyang braso at nagpupumiglas mula sa pagkakahawak ni Aiden.

Kasabay nito, mabilis siyang bumunot ng isang kutsilyo mula sa malaking bulsa ng suot niyang hospital gown.

Ito ang kutsilyong pambalat ng prutas na palihim niyang itinago kanina nang hindi nakatingin ang nars.

"Aiden!" tumitili niyang sigaw nang buong lakas, bakas ang matinding desperasyon sa kanyang nanginginig na boses.

"Gusto mong pagbayarin ako sa mga utang ko? Sukdulan hanggang buto ang galit mo sa akin? Pwes! Babayaran kita gamit ang sarili kong buhay! Kung ano man ang atraso sa iyo ng pamilya Lynn, kung ano man ang utang ko sa iyo, babayaran ko na ang lahat ng iyon! Mula ngayon, wala na akong utang na loob sa iyo!"

Bago pa man makakilos ang sinuman, mahigpit niyang hinawakan ang puluhan ng kutsilyo gamit ang dalawang kamay at buong-lakas na itinarak ito sa sarili niyang dibdib, tapat sa kanyang puso.

Nakapangingilabot ang naging tunog ng talim na bumaon sa kanyang laman.

Agad na bumulwak ang masaganang dugo, na nagkulay pula sa kanyang maputlang hospital gown—isang karumal-dumal at nakagigimbal na eksena.

Tila huminto ang pag-ikot ng mundo.

Wala na siyang kawala, at tanging kamatayan na lamang ang tuluyang makapaglalayo sa kanya kay Aiden.

Ang galit sa mukha ni Aiden ay tila salaming biglang nawasak.

"Diyos ko, Keira!" nanginginig sa takot na sigaw ni Sean.

Siya ang pinakaunang sumaklolo. Mabilis niyang sinalo ang bumabagsak na katawan ng dalaga at mariing diniinan ang sugat nito upang subukang apulahin ang pagdurugo.

"Doktor! Tumawag kayo ng doktor, bilis!"

Sa wakas ay natauhan mula sa pagkagimbal ang mga kawani ng ospital. Nagkukumahog nilang inilipat si Keira sa isang stretcher at mabilis na isinugod patungo sa operating room.

Susunod sana si Sean at nakahakbang na ng ilang beses, ngunit bigla siyang tumigil.

Lumingon siya at matalim na tinitigan ang namumutla at tila naubusan ng dugong mukha ni Aiden.

Pagkatapos ay mabilis siyang pumasok sa silid ng ospital, dumampot ng isang patong ng mga dokumento, lumabas, at buong-lakas na inihagis ang mga ito sa pagmumukha ni Aiden!

"Tingnan mo 'yan! Aiden! Tingnan mong mabuti!" Nanginginig ang boses ni Sean dahil sa pinaghalong matinding poot at paghihinagpis.

"Iyan ang mga medical records niya—nabulag siya dahil sa isang tumor na umiipit sa kanyang optic nerve. Mayroon siyang acute gastritis, malalang malnutrisyon, at psychological trauma. Alinman sa mga sakit na iyan ay kayang kumitil sa buhay niya! Ano, masaya ka na ba ngayon?!"

Nagkalat ang mga papel sa buong sahig.

Tila mga mabibigat na maso ang bawat pahina na sunud-sunod na bumaon at dumurog sa puso ni Aiden.

Napayuko siya, tulala at hindi makapaniwala sa mga nakikita.