Kabanata 5 Walang Nagmamalasakit

Ang drayber ng taxi ay isang mabait na manong na gulat na gulat nang makita si Keira na duguan at tadtad ng pasa't sugat.

"Naku, Miss, dadalhin ko na po ba kayo sa ospital? Duguan po kayo oh."

"Huwag na ho," nakapikit na sumandal si Keira sa bintana ng sasakyan. Sobrang hina ng boses niya, tila ba bibigay na ito anumang oras. "Ibaba niyo na lang ho ako sa kahit anong parke."

Simot na ang pera niya para magpa-ospital. At kahit pa meron, wala na rin siyang ganang magpagamot.

Huminto ang taxi sa isang parke sa tabi ng lawa.

Nanunuot sa buto ang lamig ng hangin ng taglagas. Naupo si Keira sa isang bench, tulalang nakatitig sa natuyong dugo sa kanyang tuhod.

Walang tigil sa pag-vibrate ang cellphone niya.

Galing kay Martha ang tawag.

Nanginginig ang mga kamay na sinagot ito ni Keira—ito na lang ang natitira niyang koneksyon sa mundo, kahit pa balot ito ng nakakalasong tinik.

"Keira! Salot ka talaga! Kung mamatay-matay ka na rin lang, pwede ba, huwag mo na kaming idamay!"

Halos mabasag ang speaker ng cellphone sa matinis na bunganga at pagmumura ni Martha.

"Pina-pull out na ni Aiden ang investment niya! Sabi niya, hangga't hindi ka lumuluhod at nagmamakaawa sa kanya, tapos na ang pamilya Lynn! Ano bang sinabi mo sa kanya, ha?! Sinadya mo ba siyang bwisitin para makapaghiganti sa amin?!"

Ibinuka ni Keira ang kanyang bibig, lasang kalawang ng dugo ang lalamunan niya. "Wala... wala akong ginawa."

"Tumahimik ka! Wala akong pakialam sa mga palusot mo! Papunta na ngayon si Zoey para magmakaawa kay Aiden, kaya ipagdasal mong umubra siya! Manang-mana ka sa walanghiya mong tatay, wala kayong ginawa kundi maging pabuhat sa amin!"

Namatay ang tawag.

Nakatulala lang si Keira habang hawak ang cellphone at pinapakinggan ang dial tone. Hanggang sa tuluyan nang bumagsak ang mga luhang kanina pa niya pinipigilan.

Ni isa, walang nagtanong kung nasasaktan ba siya.

Walang nagtanong kung bakit hindi na siya makakita.

Walang nagtanong kung saan siya matutulog ngayong gabi.

Sa paningin ni Martha, isa lang siyang malaking pabigat. Sa paningin naman ni Aiden, isa siyang sinungaling.

Tuluyan nang binalot ng dilim ang kalangitan. Wala na siyang maaninag sa kaliwang mata niya, habang unti-unti na ring lumalabo ang kanan. Tila ba tuluyan na siyang tinatalikuran ng mundo.

Kinabukasan.

Dahil sa pag-iyak at pagmamakaawa ni Elodie, napilitan pa rin si Keira na magpunta sa ospital.

Hindi para dugtungan ang sariling buhay, kundi para lang mabigyan ng sagot si Elodie.

Tiningnan ng doktor ang resulta ng brain CT scan. Salubong ang mga kilay nito, at may mabigat na ekspresyon sa mukha na nagbabadya ng masamang balita.

"Ms. Lynn, malala po ang kondisyon ninyo. Naiipit na ng tumor ang optic nerve at pain center niyo sa utak. Madalas po ba kayong makaranas ng matinding pananakit ng ulo at panlalabo ng paningin kailan lang?"

Walang kibo at manhid na tumango si Keira.

"Kailangan niyo po ng agarang operasyon, pero ang success rate..." saglit na tumigil ang doktor, "...ay napakababa. Kung hindi po kayo magpapa-opera, sa bilis ng paglala ng kondisyon niyo, mayroon na lamang po kayong tatlong buwan."

Tatlong buwan.

Sa halip na matakot, nakaramdam pa ng kakaibang ginhawa si Keira.

"Paano ho kung hindi na ako magpagamot?" tanong niya.

"Unti-unti po kayong mabubulag, hanggang sa ma-paralyze, at tuluyan na pong babawian ng buhay habang natutulog."

"Ayos lang po pala," pilit na ngumiti si Keira, bakas ang pait at pagod sa kanyang mukha. "Resetahan niyo na lang ho ako ng painkillers, Doc."

Hawak ang resulta ng kanyang diagnosis, lumabas siya ng opisina ng doktor na parang isang kaluluwang ligaw. Sa pasilyo, nagkukumahog ang mga tao—may mga mukhang punong-puno ng pag-asa, habang ang iba naman ay tila pinagsakluban ng langit at lupa.

"Kaka-divorce lang, nasa ospital ka na agad? Anong paawa effect na naman ang gusto mong makuha kay Aiden ngayon?" Isang pamilyar at nakakasukang boses ang umalingawngaw sa kanyang harapan.

Iniangat niya ang kanyang mga matang nanlalabo sa luha, at bumungad sa kanya ang tila perpektong magkasintahan.

Nakasuot si Aiden ng simpleng dark gray na damit, kaya naman nabawasan ang kanyang karaniwang nakakatakot na aura. Ang babaeng nakaangkla sa kanyang braso ay walang iba kundi si Zoey—ang babaeng tila sinasalo ang lahat ng pagmamahal at swerte sa mundo.

May hawak na papel si Zoey, at abot-tenga ang ngiti nito na tila ba nag-uumapaw sa kaligayahan.

"Akalain mo nga naman, ang liit talaga ng mundo," pabebe at sinadyang sumiksik ni Zoey sa dibdib ni Aiden, napakatamis ng boses. "Magpapatingin ka rin ba sa doktor? Balita ko kasi, simula nang palayasin ka, sa iskuwater ka na lang daw nakatira. May pambayad ka ba sa ospital na 'to?"

Walang imik si Aiden. Ang mga mata niya ay nakapako sa patong-patong na papel na mahigpit na nakakuyom sa mga kamay ni Keira—ang resulta ng kanyang taning sa buhay.

Gusto mo bang makita, Aiden? Gusto mo bang malaman na malapit na akong mamatay?

Sa udyok ng kaba, mabilis na itinago ni Keira ang papel sa kanyang likuran.

"Wala kayong pakialam." Nanatiling nakayuko ang kanyang ulo at nagtangkang maglakad palayo para lampasan sila.

"Teka nga." Biglang nagsalita si Aiden, malamig at matigas ang tono. "Ano 'yang hawak mo?"

Tila tumalon ang puso ni Keira sa kaba. Kung malalaman ba niya ang totoo, makokonsensya kaya siya kahit kaunti?

"Wala 'to."

"Akin na sabi." Inilahad ni Aiden ang kanyang kamay, ang boses ay nagbabanta at hindi tumatanggap ng pagtanggi. "Huwag mo nang hintaying ulitin ko pa. Ano na naman 'yan, resibo para manghingi ng pera? O baka naman panibagong pekeng resulta na nagbubuntis ka?"

Biglang napaangat ng tingin si Keira. Ang kanyang kanang mata—ang kaisa-isang natitirang nakakakita—ay nanlalaki sa gulat at matinding hinagpis.

Ganoon na lang pala talaga kababa ang tingin nito sa kanya.

"Kung atat na atat kang makita 'to..." halos mamuti na ang mga buko ng daliri ni Keira sa sobrang higpit ng pagkakakuyom niya.

Akmang isasampal na sana niya sa pagmumukha nito ang papel na naglalaman ng taning ng kanyang buhay para makita ang magiging reaksyon nito—

Nang biglang napasigaw si Zoey. Napahawak ito sa kanyang tiyan at nagpabagsak sa mga bisig ni Aiden.

"Aray! Aiden, sumipa ang baby natin!"

"Ano?" Ang kaninang malamig na ekspresyon ni Aiden ay biglang naglaho, at nag-aalalang inalalayan si Zoey. "Dahan-dahan lang. Sabi ng doktor, maselan pa ang unang tatlong buwan."

Baby.

Parang kidlat na tumama kay Keira ang salitang iyon.

May anak na pala sila.

Nanghina at bumagsak ang kamay ni Keira. Dumulas ang hawak niyang resulta mula sa kanyang mga daliri at tuluyang nahulog sa katabing basurahan.

Ano pa nga ba ang silbi nito?

Tiningnan niya si Aiden—ang lalaking tinatrato siyang parang basahan pero inaalagaan si Zoey na parang isang mamahaling dyamante. Kasabay nito, naramdaman niyang tila naglaho ang kahuli-hulihang init sa kanyang katawan.

"Ayos lang ako, nadikitan lang siguro ako ng kung anong dumi," nakangising pang-aasar ni Zoey habang masamang nakatingin kay Keira, bago nito hinila palayo si Aiden.

Hindi man lang tinapunan ng tingin ni Aiden ang basurahan. Ni hindi man lang niya nilingon ang nanghihina at halos bumagsak nang si Keira.

Naiwang nakatayo si Keira sa gitna ng mataong pasilyo ng ospital. Mag-isa, at tila isang walang-kwentang biro na kinalimutan na ng mundo.