Kabanata 6 Mga Marupok na Thread

Hindi pa man nakakabawi si Keira mula sa matinding pagkabigla sa pagbubuntis ni Zoey, isang boses na umaalingasaw sa talim at pang-aalipusta ang umalingawngaw sa kanyang ulunan.

"Ano pang tinutunganga mo riyan? Ang sakit palang maiwan sa ere, ano?"

Sa kabila ng panlalabo ng kanyang paningin dahil sa nagbabadyang luha, bahagya niyang naaninag si Joshua Wilson, isa sa mga barkada ni Aiden.

Nakapamewang itong nakaharang sa daraanan ni Keira, tinitingnan siya na parang isang basurang itinapon sa tabi ng kalsada. "Ayos din 'yung drama mo kanina, ah. Akala ko luluhod ka pa at magmamakaawa kay Aiden na huwag kang iwan. Eh ano 'to ngayon? Namumulot ka ng basura para magpaawa?"

Simot na simot na ang lakas ni Keira para patulan pa ang mga panlalait at pang-aalipustang ito. Yumuko na lamang siya at sinubukang lampasan ang binata.

"Sino bang niloloko mo sa pag-iinarte mong 'yan?!" Akmang hahablutin at itutulak sana siya ni Joshua. "Aba't—!"

Ngunit isang matipunong kamay ang biglang pumigil sa pulso ni Joshua sa ere.

"Joshua, nasa ospital tayo. Awat na."

Isang malalim at malamig na boses ng lalaki ang pumailanlang. Sa labis na gulat, napatingala si Keira at nakita ang isang matangkad na bulto ng lalaking nakaharang sa pagitan nila ni Joshua.

Walang iba kundi si Sean O'Neill.

Napangiwi sa sakit si Joshua. Nang makilala niyang si Sean iyon, parang lobong nabutas na biglang nawala ang kalahati ng kanyang kayabangan. Kahit hindi masyadong nakikisalamuha si Sean sa sirkulo ng pamilya Coleman, walang sinuman ang may lakas ng loob na bumangga sa impluwensya at kapangyarihan ng pamilya O'Neill.

"Sean? Anong ginagawa mo rito? Tinuturuan ko lang ng leksyon 'tong si Keira."

"Lumayas ka sa paningin ko." Isang mabigat na utos lang ang binitiwan ni Sean. Hindi man kalakasan ang kanyang boses, bakas dito ang nakakapanindig-balahib na awtoridad.

Labag man sa loob ay binawi ni Joshua ang kanyang kamay. Pinasadahan muna niya ng matalim na tingin si Keira bago nagdadabog na naglakad palayo, habang pabulong na nagmumura.

Humarap si Sean kay Keira. Dumapo ang kanyang paningin sa namumutlang mukha ng dalaga, at bahagyang nagsalubong ang kanyang mga kilay.

Isang masalimuot na emosyon ang mabilis na dumaan sa kanyang mga mata, na halos hindi mapansin.

"Keira, ayos ka lang ba?" Kapansin-pansin ang paglambot ng kanyang boses, na may taglay na nakakapanatag na sinseridad.

Napako ang tingin ni Keira kay Sean, pansamantalang natulala.

Kabilang si Sean sa barkada ni Aiden.

Ngunit hindi tulad ng iba na mababa ang tingin sa kanya at tuwang-tuwa siyang kutyain, ni minsan ay hindi siya sinaktan ng binata. Kahit isang beses.

Hindi rin naman sila ganoon nag-uusap dati. Kalaunan ay tila nangibang-bansa ito, at matagal na nawala sa kanilang sirkulo.

Kaya hindi niya inaasahang magkrus ang landas nila rito.

"Ayos lang po ako, salamat, Mr. O'Neill," mahinang sagot niya, habang kusa niyang ikinubli sa kanyang likuran ang hawak na medical report.

Pasimpleng pinasadahan ng matalas na paningin ni Sean ang dokumentong hawak niya at ang kanyang maputlang mukha.

Ngunit hindi na ito nag-usisa pa.

Sa halip, malumanay nitong sinabi, "Walang anuman. Kung kailangan mo ng tulong, huwag kang mag-atubiling lumapit sa akin."

Sa hindi inaasahang pagkakataon, biglang tumunog ang cellphone ni Keira.

Si Martha ang tumatawag.

Nanginginig ang mga daliri ni Keira nang tangkain niya itong sagutin.

Ayaw niya sana itong pansinin, ngunit walang awang nag-iingay ang ringtone, na tila ba pinipilit siyang harapin iyon.

Tahimik lang siyang pinapanood ni Sean, at mukhang wala itong balak na umalis.

Wala siyang nagawa kundi ang sagutin ito.

"Keira! Saan ka bang lupalop nagpunta?!" Tumagos sa receiver ang matinis at nag-aalab na boses ni Martha, na sa sobrang lakas ay siguradong dinig na dinig ni Sean na nakatayo sa malapit. "Sumugod dito sa bahay 'yung baliw na si Brandon! Pinahiya mo raw siya kaya gusto niyang magbayad tayo ng danyos perwisyo! Limang milyong dolyar! Limang milyong dolyar, Keira!"

Tila umikot ang paningin ni Keira. "Wala akong limang milyong dolyar."

"Wala akong pakialam! Ikaw ang may gawa ng gulong 'to!" tili ni Martha na halos mawala na sa sarili. "Sabi ni Brandon, kapag hindi niya nakita ang pera ngayong gabi, susunugin niya ang bahay! Humingi ka kay Aiden! Tatlong taon kayong nagsama sa iisang kama—wala man lang bang halagang limang milyon ang katawan mo?! Kunin mo na ang pera ngayon din! Kung hindi, tapos tayong lahat!"

Naputol ang tawag.

Matindi ang panginginig ng kamay ni Keira habang hawak ang telepono. Nilamon siya ng matinding kawalan ng pag-asa na tila isang malaking alon na humampas sa pagkatao niya. Hinding-hindi siya pwedeng humingi ng pera kay Aiden.

"May problema ba?" narinig niya ang malumanay na boses ni Sean sa tabi ng kanyang tainga. "Keira, huwag mo silang pakinggan. Lilipas din 'to."

Biglang napaatras si Keira. Ayaw niyang makita siya ni Sean, na kakagawa lang sa kanya ng kabutihan, sa ganitong kaawa-awang hitsura.

"Ayos lang po ako. Maraming salamat, Mr. O'Neill."

Sa sobrang taranta, yumuko siya at nagmamadaling tumakbo palabas ng ospital na parang isang takot na takot na kuneho.

Sinundan ng tingin ni Sean ang kanyang payat na bulto na tila mababali sa isang ihip ng hangin. Bahagyang naningkit ang kanyang mga mata, malalim ang iniisip.

Samantala, pagkalabas na pagkalabas ng ospital ay agad na nilabas ni Joshua ang kanyang telepono. Tinawagan niya si Aiden, may ngiting parang sabik na sabik makasagap ng chismis.

"Aiden. Hulaan mo kung anong nakita ko ngayon lang?"

"Diretsuhin mo na ako," iritadong sagot ni Aiden.

Mapanuya ang tono ni Joshua. "Mukha mang mahina at pa-inosente iyang si Keira, hindi pala siya nauubusan ng mga lalaking handang sumalo sa kanya. Kilala mo si Sean, 'di ba? Muntik na niya akong kalabanin maprotektahan lang ang babaeng 'yon. Mukhang tama nga ang desisyon mong hiwalayan siya—ibang klase rin pala 'yang si Keira, napakagaling magpaawa effect para makakuha ng simpatiya."

Bumalot ang nakakabinging katahimikan sa kabilang linya.

Matapos ang ilang sandali, narinig ang malamig na boses ni Aiden. "Sinasabi mo bang pinoprotektahan siya ni Sean?"

"Mismo. Sigurado akong matagal nang may niluluto at naglalandian ang dalawang 'yan."

Sa loob ng kanyang opisina, biglang nabali ni Aiden sa dalawa ang hawak niyang ballpen. Kumalat ang tinta sa kanyang mga daliri, ngunit hindi niya ito napansin.

Isang hindi maipaliwanag na galit ang matinding nagliyab sa kanyang dibdib.

Ang Sean na 'yon na umaarangkada ngayon sa mundo ng negosyo, at pilit siyang binabangga sa bawat pagkakataon?

Ang Keira na 'yon na hindi man lang makapagsalita nang malakas sa harap niya, may lakas ng loob na lumandi kay Sean? Ang bait-baitan at pa-inosente pa nito sa harap niya, tapos pagtalikod ay kusa palang ihuhulog ang sarili sa mga bisig ng kanyang kalaban?

Dala ng bugso ng damdamin, idinayal niya ang numero ni Keira.

Matagal na nag-ring ang telepono bago nito sinagot ang tawag.

Mahina at paos ang boses ni Keira, bakas dito ang matinding pagod at panghihina ng katawan.

Sa hindi malamang dahilan, lalo lang nagpatindi sa galit ni Aiden ang narinig na boses. Naging matalim ang kanyang tono.

"May naiwan kang mga painting dito. Kunin mo bukas."

"Ayoko na sa mga 'yan," sagot niya, halos pabulong na ang boses. "Itapon mo na lang."

"Kung kailangang itapon ang mga 'yan, ikaw mismo ang pumunta rito at magtapon!" pang-uuyam ni Aiden. "Ayokong madumihan ang mga kamay ko."

Namayani ang saglit na katahimikan sa kabilang linya, tanging ang mabigat niyang paghinga ang naririnig.

Halos makita na sa isip ni Aiden ang hitsura ni Keira—kinakagat ang ibabang labi, namumula ang mga mata, ngunit walang lakas ng loob na sumagot.

"Sige." Matapos ang mahabang sandali, iyon lang ang tanging salitang nabitawan niya, at saka pinatay ang tawag.

Inasahan niyang magmamakaawa ito, iiyak, at gagamitin ang pagkakataong ito para kumapit ulit sa kanya.

Sa halip, isang simpleng "sige" lang ang isinagot nito, na lalo lang nagpainit ng ulo niya.