Kabanata 7 Kritikal na Punto

Kinabukasan, halos kaladkarin na ni Keira ang sarili pabangon sa kama. Lumagok siya ng ilang gamot, umaasang kahit paano'y maibsan nito ang matinding sakit na nararamdaman.

Kahit sapat lang sana para magkaroon siya ng lakas na harapin ang kaisa-isang bagay na ito.

Nag-taxi siya papunta sa mansiyon ni Aiden—isang lugar na ni minsan ay hindi nagparamdam sa kanya ng init ng isang tahanan.

Hindi nga siya nagkamali, nakaabang na si Aiden sa sala.

Pagkapasok pa lang niya, agad siyang pinasadahan ng matatalim na tingin nito. Napansin agad nito ang mukha niyang mas namumutla at mas mukhang lantang gulay kaysa dati.

Nang sumagi sa isip niya ang mga sinabi ni Joshua kahapon, hindi napigilan ni Aiden ang kumukulong inis sa kanyang dibdib.

"Ano bang nangyayari sa'yo? Kakaalis mo pa lang sa poder ng mga Coleman, hindi mo na magawang ayusin ang sarili mo? Sino namang pinapaikot mo sa paawa effect mong 'yan?"

Yumuko lamang siya at hinayaang tabingan ng mahaba niyang buhok ang kanyang mga mata. "Nandito lang ako para kunin ang painting," mahina niyang tugon.

Lalo lang nag-init ang ulo ni Aiden nang makita ang pagiging sunud-sunuran niya.

Tumayo ito at humakbang palapit sa kanya, tinititigan siya mula ulo hanggang paa nang may halong pangmamaliit.

"Balita ko ang nangyari sa pamilya Lynn. Mahirap kalabanin ang Brandon na 'yon, 'di ba?"

Huminto siya nang saglit, bago ngumisi nang may halong mapanuyang awa.

"Kung luluhod ka't magmamakaawa sa akin... alang-alang sa pinagsamahan natin bilang mag-asawa, baka sakaling pag-isipan kong bayaran ang limang milyong dolyar na utang ng pamilya Lynn."

Biglang napaangat ng tingin si Keira, nanlalaki ang mga matang hindi makapaniwala sa narinig.

Magmamakaawa? Sa kanya? Magmamakaawa siya kay Aiden—ang lalaking walang-awang yumapak sa kanyang pagkatao at nagtulak sa kanya sa bingit ng kawalan?

Sagad hanggang buto ang sakit na naramdaman ni Keira, ngunit sa halip na sumabog, nagdulot ito ng isang nakakapanindig-balahibong katahimikan sa kanyang pagkatao.

"Huwag na po kayong mag-abala, Mr. Coleman," malamig at walang kaemo-emosyong sagot niya. "Kaya kong ayusin ang sarili kong problema."

"Kaya mong ayusin?" mapangutyang palatak ni Aiden, halatang nagpanting ang mga tainga sa naging sagot niya.

"Paligayahin mo ako, katulad ng ginagawa mo noon."

Hinila niya ito palapit at mariing nagpatuloy, idinidiin ang bawat salita.

"Kapag maganda ang timpla ko, baka sakaling tulungan kitang iligpit ang mga taong 'yon."

"Mr. Coleman, matagal na tayong hiwalay. Wala na akong obligasyong sipingan ka."

"Walang obligasyon?!" Biglang sinakmal ni Aiden ang magkabilang balikat niya. Sa sobrang higpit ay tila madudurog ang mga buto niya.

"Keira, huwag kang walang utang na loob! Akala mo ba porke't hiwalay na tayo, makakawala ka na sa akin? Ang mga atraso ng pamilya mo sa akin, ang mga utang mo sa akin—kahit ilang buhay pa ang utangin mo, hinding-hindi mo mababayaran 'yon!"

Tinitigan nito ang pilit na pagpapakatatag sa namumutla niyang mukha, at ang pilit itinatagong sakit sa walang-buhay niyang kaliwang mata.

Isang nakakapasong tuwa ng paghihiganti ang naramdaman nito, na may kahalong hindi maipaliwanag na pagkaligalig.

Dito na nagsimulang manginig nang matindi ang buong katawan ni Keira. Bumagsak na rin ang mga luhang kanina pa niya pinipigilan.

Tila ba may libu-libong kamay ng kahihiyan at takot na kumakaladkad sa kanya pababa sa isang madilim na bangin.

Tiningnan niya si Aiden—ang lalaking minsan niyang minahal nang buong puso, at siya ring sumira sa lahat ng maganda sa kanyang buhay.

Bigla na lang naglaho ang lahat ng lakas niyang manlaban.

Hinayaan na lang niyang kaladkarin siya ni Aiden papasok sa kwarto, at tiniis ang tila hayop nitong pagtrato sa kanya. Para siyang isang lantang bulaklak na sinalanta ng bagyo—wasak na wasak at tuluyan nang nalalagas.

Nang matapos ang ginawa nito sa kanya, bigla na lang napansin ni Aiden na parang pinutlaan ng dugo ang mukha ni Keira. Balot na balot ng matinding takot ang buong pagkatao nito, tila ba bibigay na anumang oras.

Pilit na bumangon si Keira kahit hirap na hirap, nagkukumahog na isinuot ang kanyang mga damit, at pasuray-suray na lumabas ng kwarto nang hindi man lang nililingon ang lalaki.

Halos hindi na siya makahakbang dahil sa pinagsamang kirot ng kanyang katawan at matinding pagkadurog ng kanyang puso. Bawat hakbang niya ay pasuray-suray, tila ba matutumba siya anumang saglit.

'Sana mamatay na lang ako,' naisip niya. May isasahol at ikakahiya pa ba ang kamatayan kumpara sa impyernong buhay na meron siya ngayon?

Isang itim na kotse ang biglang pumreno sa tabi niya.

"Keira? Anong nangyari sa'yo?" Si Sean iyon.

Nang makita niya ang binata, tuluyan nang nanghina ang mga tuhod ni Keira at bumigay ang natitira niyang lakas.

Parang isang dam na gumuho, tahimik na nag-unahan sa pagpatak ang kanyang mga luha.

Agad na bumaba si Sean ng kotse at sinalo siya nang muntik na siyang matumba. Kasinglamig ng yelo ang buong katawan niya.

Nang mapansin ng binata ang mga pasa at marka ng halik sa kanyang leeg, biglang nagdilim ang mukha nito. Isang nakapangingilabot na galit ang nag-alab sa mga mata ni Sean.

"Siya ba ang may gawa nito? Isa ba siyang hayop?!"

Bakas sa boses niya ang pinipigil na galit, pero mas nangingibabaw ang matinding awa at sakit na nararamdaman niya para sa dalaga.

Hindi niya lubos maisip na ang dating masigla at palangiting si Keira ay dadanas ng ganitong klaseng kalbaryo at pananakit.

Sana noon pa man ay pinigilan na niya ang dalaga, pero anong karapatan niya? Palihim lang naman siyang nagbabantay at sumusubaybay mula nang malaman niyang naghihirap ito.

Mahigpit na kinapitan ni Keira ang manggas ng binata, basag ang boses na nagsalita. "Kasalanan ko 'to. May utang na loob ako sa kanya."

Huminga nang malalim si Sean para pakalmahin ang sarili, at buong-ingat na inalalayan ang dalaga papasok sa kotse. "Dadalhin muna kita sa ospital."

"Huwag! Parang awa mo na, huwag mo 'kong dalhin sa ospital!" Nanginginig ang mga kamay na mahigpit na napakapit si Keira sa braso ng binata, mababakas sa mga mata ang matinding takot at pagmamakaawa.

"Pakiusap, ayoko sa ospital. Ayos lang ako, pangako."

Tinitigan siya ni Sean at sa huli ay napabuntong-hininga na lang at nagpadala sa pakiusap niya.

Hinubad ng binata ang suot nitong jacket at maingat na ipinatong iyon sa balikat ng dalaga.

Binalot ng nakabibinging katahimikan ang loob ng kotse, at tanging ang mga pinipigil na hikbi lang ni Keira ang maririnig.

Matapos ang mahabang pananahimik, binasag ni Sean ang katahimikan, "Keira, maawa ka naman sa sarili mo. Nung huling beses doon sa lawa, nagkataon lang na napadaan ako kaya nailigtas kita. Sabihin na nating ako ang nagdugtong ng buhay mo. Hindi ko hinihingi ang pasasalamat mo—ang gusto ko lang, maging maayos ang lagay mo."

"Nung huling beses? Ikaw... ikaw ang nagligtas sa'kin?" Gulat na gulat na napaangat ng tingin si Keira.

Sinulyapan siya ni Sean at tipid na tumango.

Siya pala. Siya pala ang taong umahon sa kanya mula sa malamig at madilim na kawalan ng pag-asa.

Bakit ba kung kailan sagad-sagaran ang pagiging kaawa-awa niya, doon pa sila palaging pinagtatagpo?

Isang hindi maipaliwanag na halo ng pasasalamat at matinding pighati ang bumalot sa kanyang puso.

Tinitigan niya ang malapad at nagbibigay-ginhawang likuran ni Sean, at mapait na napangiti.

Dahil para sa kanya, ang patuloy na mabuhay ay matagal na ring naging isang walang-katapusang kalbaryo.