Kabanata 3

“Hanapin mo ako!?”

“Oo, nandiyan sa gate ng paaralan, puntahan mo na.” Sabi ni Li Wei na halatang iritado. Mukhang si Lu Shiqi ang nag-utos sa kanya na magdala ng mensahe, kung hindi, siguradong sasaktan ako nito.

Baka naman napag-isipan na ni Lu Shiqi? Ang bilis naman?

Tumayo ako bigla, hindi maitago ang excitement, at dali-daling tumakbo palabas ng kantina.

Nakatayo si Lu Shiqi sa gate ng paaralan, suot ang itim na t-shirt na may lace, at maikling palda na may itim na stockings. Grabe, ang sexy niya!

Medyo nahihiya akong lumapit kay Lu Shiqi, pakiramdam ko mali ang ginawa ko, pero sa itsura niya, mahirap magpigil.

“Ah...”

Hindi pa ako nakakapagsalita, nag-cross arms si Lu Shiqi at mayabang na sinabi, “Ibigay mo na ang bagay!”

Isang salita lang, bumalik na ako sa realidad. Si Lu Shiqi pa rin si Lu Shiqi, paano siya magiging mabait sa akin?

Tumawa ako ng malamig, “Huwag kang mangarap! Hindi mo pa nagagawa ang pinangako mo, ibibigay ko sa'yo?”

Tumango lang si Lu Shiqi at tinanong, “Hindi mo ibibigay? Huwag kang magsisisi!”

“Tinatarantado mo ako? Hindi ko ibibigay!!”

Nasa akin ang alas laban kay Lu Shiqi, bakit ako matatakot? Siya pa ang nagbabanta sa akin?

Itinuro ako ni Lu Shiqi, “Sige! Sinabi mo yan!” Itinuro niya ang eskinita sa gilid, “Halika, sumunod ka sa akin!”

Hindi ko alam kung ano ang balak ni Lu Shiqi, kaya sumunod ako ng walang pag-aalinlangan. Pero pagdating ko doon, agad akong nagsisi.

May pito o walong tambay na nakatayo sa eskinita, hawak ang mga paa ng upuan na tinanggal mula sa mga upuan. Lahat sila ay nakatingin sa akin ng masama.

Biglang nanghina ang tuhod ko! Ang lider ng mga tambay na iyon ay si Zhou Ming, isang kilalang siga sa isang taon na mas mataas sa amin.

Hindi ko akalain na wala talagang balak si Lu Shiqi na makipag-usap ng maayos o mangako ng kahit ano. Mula sa simula, gusto niya lang akong ipa-bugbog!

Ako, na isang hamak lang sa paaralan, kahit sino pwedeng sipain ako. Kahit ang mga babaeng may matapang na ugali, kayang sampalin ako. Sa harap ni Zhou Ming, wala akong laban!

Alam ko na, siguradong mabubugbog ako. Sinabi ko, “Lu Shiqi, hintayin mo ako!”

Tumakbo ako, pero paglingon ko, nakita kong may dalawang tao sa bungad ng eskinita na harang ang daan.

Wala na, hindi na ako makakatakas!

Ang dalawang tambay ay lumapit sa akin, ang isa ay agad akong sinipa sa tiyan. Sa payat kong katawan, isang sipa lang, bagsak na ako sa lupa.

Lumapit si Zhou Ming, hawak ang paa ng upuan. Nakakatakot ang itsura niya.

Ang mga tambay na ito, grabe kung manakit! Habang natatakot ako, tumingin ako kay Lu Shiqi na parang humihingi ng tulong.

Pero iniwas ni Lu Shiqi ang tingin niya, hindi man lang ako tinignan.

“Lu Shiqi!! Ikaw...”

Hindi pa ako tapos magsalita, sumigaw si Lu Shiqi, “Zhou Ming, bugbugin mo siya! Patayin mo siya!”

Ayaw talaga ni Lu Shiqi na magsalita ako. Narinig ni Zhou Ming ang utos niya, kaya agad niyang inihampas ang paa ng upuan sa akin.

Sumunod, pinalibutan ako ng pito o walong tao at pinagsusuntok at pinagsisipa.

Hindi ko na mabilang kung ilang beses akong nasuntok at nasipa. Nakasubsob ako sa lupa, nakayakap sa ulo ko, hindi gumagalaw.

Sanay na akong inaapi sa paaralan. Sa ganitong sitwasyon, wala akong magawa kundi hintayin matapos ang pambubugbog.

Hindi ako makapagsalita, galit na galit akong tumingin kay Lu Shiqi. Bakit ko siya pinaniwalaan!?

Kailan ba ako tinignan ng maayos ni Lu Shiqi? Ngayon, naglakas-loob pa akong magbanta sa kanya, siguradong hindi siya natuwa! Talagang maghahanap siya ng paraan para parusahan ako!!

Baka nakita ni Lu Shiqi na galit na galit ako, kaya sinabi niya, “Tama na, tama na.”

Tumawa ng malamig si Zhou Ming, “Kiki, ayaw mo ba talagang patayin ko siya? Tingnan mo, parang wala siyang nangyari. Hindi pwede yan! Huwag kang mag-alala, kahit ano pa ang ginawa ng batang ito sayo, sisiguraduhin ko na hindi na siya maglalakas-loob na magsalita sayo ulit!!!”