Kabanata 2

Pagmulat ng aking mga mata, unang sumalubong sa akin ay ang halimuyak na may halong asim at baho. Kasunod nito, naramdaman ko ang sakit sa buong katawan at ang bigat ng aking ulo na parang puno ng batong timbang.

Ang alak ay maaaring magbigay ng pansamantalang pagtakas sa realidad, ngunit pag-alis nito, ang hangover ang magpapaalala sa iyo kung gaano katotoo at kahirap ang buhay.

Bahagyang ungol, dahan-dahan akong bumangon. Natagpuan ko ang sarili ko sa isang hindi pamilyar na kwarto, mukhang kwarto ng babae. Pinalo ko ang aking ulo, pilit na inaalala ang mga naganap kagabi.

“Naku, mukhang magiging sikat ako sa buong subdivision.” Nang maalala ko ang mga nangyari kagabi, napuno ako ng pagsisisi. Sa kalagitnaan ng gabi, nag-iingay ako sa subdivision, tiyak na marami ang nanood mula sa mga balkonahe, hindi bababa sa walumpu o isang daang tao.

Lumapit ako sa bintana at napagtanto kong nasa loob pa rin ako ng aming subdivision. Naalala ko ang babaeng iyon kagabi. Ito ba ang kanyang bahay?

Naramdaman kong mainit ang aking puso. Hindi naman pala siya ganun kalamig tulad ng ipinakita niya kagabi. At least, hindi niya ako iniwanan sa labas. Isipin mo na lang ang hirap na dalhin ang isang lasing na lalaki sa kalagitnaan ng gabi. Hindi lang ito nangangailangan ng lakas, kundi pati na rin ng tapang, lalo na't hindi kami magkakilala at hindi pa namin alam ang pangalan ng isa't isa.

Ngunit ang aking pagkabighani ay tumagal lamang ng isang minuto. Nang makita ko ang papel na iniwan niya sa tabi ng kama, agad akong nagkaroon ng pagnanais na hanapin siya at mag-away!

Ang sulat ay isinulat sa maganda at maayos na sulat-kamay, ngunit ang bawat salita ay puno ng malamig at malayong damdamin.

“Pakibasa ang sulat at agad na umalis sa bahay ko. Pakidala na rin ang lahat ng gamit mo at itapon. PS: Kagabi, pinatunayan mo na ang iyong kawalan ng kakayahan.”

Pinunit ko ang papel at lumabas ng kwarto, ngunit kahit naikot ko na ang buong bahay, hindi ko siya nakita.

Sa galit, naisip ko ang isang paraan ng paghihiganti. Ayaw mo akong umalis? Sige, magtitiyaga ako dito.

Kagabi, kumain ako sa barbeque stand, tapos nagwala sa damuhan ng subdivision. Ngayon, amoy barbecue, alak, at pawis ako. Hindi ko na matiis ang sarili ko. Pumasok ako sa banyo at nag-shower nang mabuti. Pagkatapos, pumunta ako sa kusina at nakitang puno ng pagkain ang ref, kaya nagluto ako ng almusal para sa sarili ko.

Matapos kumain at uminom nang mabuti, humiga ako sa sofa at nanood ng TV nang matagal. Pagkatapos, inikot ko ang bawat kwarto. Ang ganda ng bahay na ito, duplex na may dalawang palapag, higit sa 200 square meters. Sa itaas, may malaking terrace na puno ng halaman at mga kahoy na mesa at upuan. Ang sarap mag-relax doon, mag-tea, magbasa ng libro, at kumanta.

Sa master bedroom, nakita ko ang isang tambak ng mga stuffed toys. May isang teddy bear na may maliit na “kapatid.” Nagkaroon ako ng masamang ideya. Kinuha ko ang isang plastic bag mula sa kusina, isinuot ito sa “kapatid” ng teddy bear, at sinuotan ito ng kanyang nightgown na nasa kama. Inilagay ko ang teddy bear sa pinaka-kitang bahagi ng mga laruan.

Pagkatapos, kumuha ako ng papel at bolpen at nag-iwan ng mensahe: “Hindi lang ako umalis agad, kundi ginamit ko rin ang iyong banyo at kusina. Kahit marami kang gamit, sinigurado kong nagamit ko lahat. Sa tingin ko, kulang ka sa presensya ng lalaki sa bahay, kaya madaling magka-ghost. Sa kabutihan mo kagabi, tinulungan kita nang libre. Huwag mo nang pasalamatan. P.S. May regalo ako para sa iyo. Sana magustuhan mo.”

Idinikit ko ang papel sa TV screen sa sala at umalis nang may ngiti.

Naiisip ko na ang kanyang galit na reaksyon sa aking mensahe.

Paglabas ng bahay, kinuha ko ang aking cellphone. Alas-una y media na ng hapon. Mayroon akong dose-dosenang missed calls at messages.

Ang mga tawag at mensahe ay galing kay Russell, nagtatanong kung kumusta na ako. Mayroon din mula sa mga kliyente. Nakakagulat, pati si Boss Wang ng kumpanya ay tumawag at nag-text, sinasabing pumunta ako sa opisina.

Si Boss Wang ay ang aming department manager. Mabait siya sa akin. Hindi siya naroon nang mag-resign ako kahapon, kaya marahil nalaman niya ngayon at gusto niyang malaman ang buong kwento.

Napangiti ako ng mapait. Ano pa ang magagawa niya? Pero bilang respeto sa kanya, nagpasya akong pumunta sa opisina.

Nag-taxi ako papunta sa kumpanya. Kahit isang araw lang ang lumipas, parang ibang tao na ako. Ang lahat ay pamilyar, pero ako’y isang estranghero na.

Tumingala ako sa pangalan ng kumpanya sa harap ng pinto. Matapos ang tatlong taon dito, nagbago ako mula sa isang batang walang muwang tungo sa isang tunay na tao ng lipunan.

Pagpasok ko, nagulat si receptionista na si Liu at masayang sumalubong sa akin: “Kuya Xixi, bumalik ka na? Sabi ko na nga ba, hindi ka basta-basta magre-resign. Hindi mo alam, nalungkot kami nang marinig ang balita kahapon.”

“Talaga? Bakit hindi ko naramdaman ang pag-aalala niyo nung nandito pa ako? Sino-sino ang nalungkot? Akala ko, wala akong epekto sa inyo.” Pabiro kong sabi habang inaalis ang braso ko mula sa kanyang yakap. Ang lambot niya, parang hindi ako komportable.

“Marami! Hindi mo ba alam, kapag umalis ka, mawawala na rin ang mga snacks namin.”

“...Mukhang tama ang desisyon kong umalis. Mga traydor kayo.” Nagkunwaring nalungkot ako at binigyan siya ng magaan na palo sa ulo.

Si Liu ay nagtakip ng ulo at nagkunwaring nagtatampo: “Ang sakit! Lagi mo akong pinapalo. Paano na lang ako makakapag-asawa kung lagi mong sinisira ang ulo ko?”

“Ayos lang, kung gusto mo, pwede kitang pakasalan ngayon.”

“Ikaw? Ang lakas ng loob mo! Hindi ako papayag na maging pangalawa.” Pabirong hinila ni Liu pababa ang kanyang blouse, ipinakita ang kanyang cleavage.

Napailing ako. Ang mga kabataan ngayon, masyadong mapangahas. “Hindi na kita papatulan, kailangan kong tapusin ang mga gawain. Kailangan ko pang maghanap ng trabaho mamaya.”

“Ha? Hindi ka ba bumalik para magtrabaho?”

“Shhh!” Tinuro ko siya pataas at nagkunwaring seryoso: “Alam mo bang binugbog ko si Feng Yang kahapon? Kagabi, iniisip ko pa rin siya. Kaya bumalik ako para maghiganti. Patago akong pumasok, walang putukan. Naiintindihan mo?”

Tumango si Liu, may bakas ng pagkadismaya sa kanyang mata. Ang batang ito, may malasakit talaga.

Ayaw kong manatili sa ganitong kalungkutan. Tiningnan ko si Liu at pabirong sinabi: “Liu, hindi bagay sa iyo ang palda ngayon.”

“Ha? Bakit? Palagi naman akong naka-palda. Ano ang mali?” Ang mga babae, laging concerned sa kanilang suot. Tiningnan niya ang kanyang sarili mula ulo hanggang paa, pero wala siyang nakitang mali.

Tiningnan ko ang kanyang tuhod: “Dapat naka-pantalon ka. Ang pula ng tuhod mo, nakakahiya.”

Pagkatapos kong sabihin iyon, mabilis akong umakyat sa hagdan. Narinig ko pa ang sigaw ni Liu: “Luci, ikaw talaga, hindi ka nagbabago, maloko!”