Kabanata 5

Ngunit hindi nagtagal, nahagip ng paningin ni Lucas ang nakasimangot at nasasaktang mukha ni Laura. Agad siyang lumapit para aluin ito, at unti-unti namang naging maaliwalas ang mukha ng dalaga.

Malambing niyang niyugyog ang kamay ni Lucas, sabay sabing, "Lucas, ikaw pa rin talaga ang the best para sa akin."

Punong-puno ng lambing at harot ang boses nito, kaya naman parang natunaw ang puso ng binata.

Napangiti na lang si Lucas at itinaas ang kanyang kamay para yakapin si Laura.

Kahit pa hamak na mas maganda si Emily kumpara kay Laura, nabahiran na ng iskandalo at nasira na ng mga tsismis ang pagkatao nito.

Kahit saang anggulo pa tingnan, malayong-malayo na si Emily kung ikukumpara kay Laura.

Samantala, halos kalahating oras na nagkandaugaga ang sasakyan sa lubak-lubak at maalikabok na kalsada na napapaligiran ng mga talahib na halos kasing-tangkad na ng tao, bago tuluyang huminto sa tapat ng isang inabandonang pabrika.

"Pabrika 'to sa labas ng siyudad. Mula nang mailigtas ka namin sa kulungan sa ilalim ng lupa, nagkukumahog ang team namin araw-gabi para imbestigahan ang lugar."

Madilim ang mukha ni Charles, at bakas ang labis na kaseryosohan sa kanyang boses.

"May mga patagong lagusan ang kulungang 'yon na direktang nakakonekta rito sa pabrika."

Pagkarinig dito, nanlaki ang mga mata ni Emily sa labis na pagkagulat.

Hindi pa siya nagkaka-amnesia. Hindi naman ganoon kalayo sa kabayanan ang kulungang 'yon. Kung may mga tunnel sa ilalim ng lupa na tumatakbo mula roon hanggang sa pabrikang ito sa probinsya, napakalayo ng distansyang lalakbayin niyon.

At para mahukay 'yon nang hindi man lang nakakapukaw ng atensyon...

Gaano kalaking operasyon ang kinailangan para magawa 'yon?

Nagkatinginan sila ni Charles, parehong malalim ang iniisip.

Malamang ay mas malaki at mas makapangyarihan ang sindikatong ito kaysa sa inakala niya.

Pero hindi ito ang tamang oras para problemahin 'yon.

Pinunasan ni Emily ang kanyang mukha at itinali ang magulo niyang buhok. Walang pakialam sa alikabok sa kanyang damit, dire-diretso siyang pumasok sa loob ng pabrika.

Gaya ng inaasahan, walang tao sa loob ng pabrika.

Naupo nang patingkayad si Emily, kalmado at maingat na pinakikiramdaman at sinusuri ang paligid.

Kakaiba at nakakapanindig-balahibo ang disenyo sa loob ng pabrika—ni isang bintana ay walang makikita, kaya naman balot ng kadiliman ang buong paligid. May umaalingasaw na amoy ng amag na humalo sa malansang amoy ng dugo sa hangin.

Nang muling pumasok sa ilong niya ang pamilyar na amoy na iyon, pinagkiskis ni Emily ang alikabok sa kanyang mga daliri; kumpirmado ang hinala niya.

"Siguradong ginamit din ng sindikato ang lugar na 'to para magkulong ng mga tao. Hindi pa tuluyang nawawala ang amoy ng dugo, ibig sabihin, kailan lang nila inilipat ang lahat ng nandito."

Matapos mabisto ang kulungan sa ilalim ng lupa, siguradong hindi na rin mapapanatiling sikreto ang lugar na ito.

"Ngayong pumutok na sa publiko ang isyung 'to, paniguradong hindi sila maglalakas-loob na ibalik sa kabayanan ang mga bihag nila nang ganoon-ganoon na lang."

Ipinikit ni Emily ang kanyang mga mata, pilit na hinahalungkat sa kanyang isipan ang anumang impormasyon na makakatulong.

Ilang segundo ang lumipas, tinitigan niya nang maigi ang isang maitim na mantsa ng dugo sa sahig. Bigla niyang napansin ang mga langgam na gumagapang mula sa tuyong lupa sa tabi nito.

Sinundan niya ng tingin ang mga langgam, at biglang may umilaw na ideya sa kanyang isipan.

'Tama, mga langgam!'

Kumabog nang mabilis ang dibdib ni Emily. Agad niyang pinagpagan ang kanyang pantalon at patakbong lumapit kay Charles, na kasalukuyang naghahanap ng ebidensya sa kabilang banda.

"Alam ko na!"

Parang may nakabara sa kanyang lalamunan, at halos hindi niya mapigilan ang pagkasabik.

"Para magpalamig, paniguradong maghahanap sila ng lugar na pwede nilang pagtaguan nang matagal—isang lugar na may sapat na suplay ng pagkain at tubig."

Hindi na nag-aksaya ng oras si Emily. "Dinala nila ako noon sa isang lugar na maraming langgam sa mga sulok. Kung saan pinipila ng langgam, siguradong may matamis doon."

Isang malawak na lugar na may matatamis na pagkain.

Kung ibabase sa mga lugar na pinipili ng sindikato, siguradong isa itong pabrika.

Nawala ang pagkakasalubong ng kilay ni Charles nang makuha niya ang ibig nitong sabihin.

Sakto namang nag-vibrate ang cellphone sa kanyang bulsa. Agad niya itong kinuha.

Mensahe iyon mula sa investigation team.

[May nakita ring lead ang team namin.]

Nakatutok na ang imbestigasyon nila sa mga pabrikang tagong-tago na posibleng pinagtataguan ng mga tao. Ngayon, nadagdagan pa ito ng nakuhang pahiwatig ni Emily.

Mabilis na pinasadahan ni Charles ng tingin ang mensahe. Natuon ang kanyang mga mata sa isang partikular na linya.

Isa itong gilingan ng asukal na dating nasa sentro ng bayan. Napilitan itong lumipat sa laylayan ng siyudad sampung taon na ang nakararaan dahil sa pagkalugi.

Kahit wala sa probinsya ang lugar na ito, sadyang liblib at tago ito. Tamang-tama para gawing lungga ng mga sindikato.

Nang makumpirma ang lokasyon, wala ni isa sa kanila ang nag-aksaya ng kahit isang segundo. Kumaripas sila ng takbo pabalik sa sasakyan.

Wala pang isang oras, inianunsyo ng GPS na nakarating na sila. Kinasa at sinuri ni Charles ang kanyang baril.

Pagkababa na pagkababa nila, sunud-sunod na dumating ang mga patrol car ng pulisya sa likuran nila. Tipid na tumango si Charles sa mga kasamahan niyang nagsibabaan mula sa mga sasakyan, bago nanguna sa paglakad papunta sa pabrika.

Batid ni Emily na wala siyang laban kung sakali, kaya nanatili siya ng ilang hakbang sa likuran ni Charles. Naglalakad siya habang matalas na pinakikiramdaman at pinagmamasdan ang paligid.

Sa unang tingin, wala namang pinagkaiba ang pabrikang ito sa mga pangkaraniwang pagawaan.

Luma at kupas na ang disenyo sa labas. May kalawangin itong karatulang bakal kung saan halos hindi na maaninag ang mga salitang "sugar" at "processing."

Dahan-dahan at maingat na pinangunahan ni Charles ang kanyang pangkat papasok. Nakabunot ang kanyang baril at nakaumang sa unahan, handang-handang magpaputok anumang oras.

Madilim ang loob ng pabrika at tila inabandona na.

May dalawang hilera ng naglalakihang estante na naglalaman ng mga sako ng asukal na balot na ng alikabok. Ang ilang sako ay punit na, kaya naman nagkalat sa sahig ang mga naninilaw nang asukal.

Umalingawngaw ang lagitik ng mga bota ni Charles sa sahig na kahoy. Napatigil siya sa paghakbang. May pagtatakang tinitigan niya ang mga tabla sa ilalim ng kanyang mga paa.

"Iba ang tunog na 'to, ah," bulong niya sa sarili.

Narinig ito ng isa sa mga pulis na nasa likuran ni Emily kaya humakbang ito palapit. Gamit ang isang kutsilyo, sinungkit nito ang mga awang ng tabla sa sahig.

Kasunod ng isang mahinang langitngit, umangat ang mga tabla. Tumambad sa kanila ang isang bakanteng espasyo sa ilalim.

Ang mukhang ordinaryong pabrikang ito ay mayroon palang tagong silid sa ilalim ng lupa.

Tuluyang inangat ni Charles ang mga tabla. Itinutok niya ang kanyang flashlight para ilawan ang hagdan pababa, at saka maingat na bumaba. Sumunod naman sa kanya si Emily.

Punong-puno ng alikabok ang silid sa ilalim. Patuloy na naglakad si Charles papasok habang iwinawasiwas ang ilaw, nang biglang may mahagip ang gilid ng kanyang mga mata—isang bagay na nakausli mula sa sahig.

Itinutok niya ang flashlight para ilawan ito. Nang makita kung ano ang nakahandusay sa sahig, tila tumigil ang paghinga ni Charles. Biglang nanlaki ang kanyang mga mata sa gulat.

Napatingin din si Emily sa direksyong iyon. Kusang naningkit ang kanyang mga mata sa nakita.

Biglang naikuyom ni Emily ang kanyang mga kamao. Mariin siyang nagngitngit, pilit na pinipigilan ang nag-aapoy na galit na mababakas sa kanyang mga mata.

Nagkalat sa sahig ang kumpol-kumpol na mga tao!

Halos hindi na humihinga ang karamihan sa kanila, at ang iba nama'y ni hindi na makagalaw. Sa unang tingin, mahirap nang matukoy kung ilan pa sa kanila ang buhay.

"Mga hayop sila! Mas masahol pa sila sa mga demonyo!"

Bumaon ang kanyang mga kuko sa sariling palad, ngunit sa tindi ng galit ay hindi na ininda ni Emily ang sakit.

"Bilis, iligtas niyo sila!"

Pilit na binawi ni Charles ang kanyang sarili mula sa pagkabigla. Isinigaw niya ang utos na iyon habang nagmamadaling sumugod palapit sa mga biktima.

Nang makita ito, mabilis ding kumilos ang mga pulis sa likuran nila.

Subalit, sa isang madilim na sulok na hindi nila napansin, may isang pulang ilaw na dahan-dahang kumukurap.

Isa itong countdown patungo sa kamatayan.

"Teka, may mga bomba!"

Halos hindi makapaniwala si Emily sa kanyang mga nakita. Kusa siyang napasigaw ng babala, habang nanlalaki ang mga matang nakatitig sa sulok na iyon.

Napatili siya sa tuyo at paos na boses. Agad niyang itinuro ang isang taong nakahandusay at walang malay sa sulok.

Sa likuran ng taong iyon, may isang bombang mahigpit na nakatali!

Mabilis ding nakatugon si Charles. Biglang napako ang kanyang mga galaw; ang kanyang kamay ay nakahawak na sana sa braso ng isa sa mga biktima.

Sa isang iglap, inabot niya ang biktima at mabilis itong itinihaya. Gaya ng inaasahan, tumambad sa kanya ang mga pampasabog na mahigpit na nakapulupot sa likuran nito.

Bawat isa sa mga taong naroon ay may nakataling bomba sa kanilang mga likuran.

Mula sa electronic display ng mga pampasabog, may maririnig na napakahinang tunog ng countdown.

"Lima—apat—tatlo..."