Kabanata 4
Tumayo si Lisbeth, akmang lalabas na sana ng kwarto.
"Dito ka lang," pagpigil sa kanya ni Sebastian. "Sa labas ko na 'to kakausapin." Tuluy-tuloy siyang lumabas ng pinto habang sinasagot ang tawag sa telepono.
Isang paos na boses ng matanda ang umalingawngaw sa kabilang linya. "Mr. York, nagpapasalamat ako sa interes mo, pero matagal ko nang isinabit ang aking bisturi. Hindi na ako nag-oopera. Kung kailangan mo ng tulong, maaari kong irekomenda ang isa sa mga naging estudyante ko."
Sumandal si Sebastian sa hamba ng pinto, nanatiling kalmado ang kanyang boses. "Para sa operasyong ito, walang ibang pwedeng gumawa kundi kayo lang."
"Kung ganoon, pasensya na talaga. Kung nilapitan mo sana ako tatlong buwan na ang nakararaan, baka pumayag pa ako."
Pagkababa ng telepono, saglit na nag-isip nang malalim si Sebastian bago tinawagan si Noah. "Ikuha mo ako ng flight papuntang Marigoldia, tatlong araw mula ngayon."
"Pupuntahan niyo po ba 'yong matandang propesor?"
"Oo." Dahil nagmamatigas ang propesor na retirado na siya, personal siyang pupuntahan ni Sebastian.
Baka hindi sapat ang pakiusap sa telepono, pero kampante siyang hindi siya matatanggihan ng matanda kapag nagkaharap na sila.
"Wala po tayong flight tatlong araw mula ngayon, pero mayroon po para bukas."
"Humanap ka ng ibang araw. Hindi ako pwedeng umalis sa susunod na dalawang araw. I-cancel mo na rin ang iba ko pang mga appointment."
May mas mahalaga siyang kailangang unahin. Mula sa malaking salamin na bintana, dumapo ang kanyang paningin kay Lisbeth. Nakaupo ito sa sofa at tulalang nakatingin sa kawalan, bakas ang matinding pagod sa mukha.
"I-book mo na," mahina ngunit seryoso niyang utos. "At tawagan mo si Elora. Kung nakalimutan na niya, kailangan nating ipaalala sa kanya na may kapalit ang lahat ng ginagawa niya."
"Masusunod po." Pagkababa ng tawag, napabuntong-hininga na lang si Noah. Mukhang desidido talaga ang boss niya sa bagay na ito.
Pagbalik ni Sebastian, agad na nag-angat ng tingin si Lisbeth, may kislap ng pag-asa sa kanyang mga mata. "Tungkol nga pala sa sinabi mo kanina..."
"Bukas, may ipapakita ako sa 'yong isang magandang palabas."
Magandang palabas? Hindi maintindihan ni Lisbeth ang ibig niyang sabihin, pero gumaan ang loob niya nang makita ang kumpiyansa sa mukha ng binata.
Oo nga pala—siya si Sebastian York. Walang imposible sa kanya.
"Ano bang balak mong gawin?" tanong niya, hindi pa rin maalis ang kuryosidad.
Ipinagbuhos siya ni Sebastian ng isang tasa ng tsaa. "Huwag ka nang mag-alala. Malalaman mo rin bukas." May nakakubling kahulugan ang kanyang ngiti.
Napayuko na lang si Lisbeth, tila may nakadagan na bato sa kanyang dibdib. Sa hinaba-haba ng panahon, hindi sumagi sa isip niya na darating ang araw na magiging magkaaway sila ng kaisa-isang lalaking pinakamamahal niya.
Kinagabihan, umalis si Sebastian kasama si Lisbeth at inihated siya hanggang sa bungad ng ospital.
"Sige na, puntahan mo na si Dennis," malumanay na utos ni Sebastian. "Tawagan mo lang ako kapag pauwi ka na, at susunduin kita."
Dahil sa ipinapakita nitong pag-aalala at pag-aasikaso, halos makaramdam ng hiya at pagkailang si Lisbeth. "Sige. Maraming salamat."
Akmang may sasabihin pa sana si Sebastian, pero sa huli ay pinili na lamang nitong manahimik hanggang sa tuluyan nang umandar palayo ang sasakyan.
Mahimbing pa ring natutulog si Dennis pagdating ni Lisbeth sa kwarto, kaya tahimik na lang siyang naupo sa tabi nito. Nang pumasok ang nurse, nagpaalam na rin siyang umalis ng ospital.
Pagdating sa bungad ng ospital, nag-atubili muna siya nang bahagya bago idinial ang numero ni Sebastian.
"Pauwi ka na?" Umalingawngaw sa kabilang linya ang malalim at malumanay nitong boses.
Agad na napawi ang munting hiya ni Lisbeth na baka nakakaabala siya. "Oo, itatanong ko sana kung—"
Biglang may sumingit na boses ng isang babae sa kabilang linya. "Mr. York, nakapagdesisyon na po ako. Tinatanggap ko na ang mga kondisyon niyo."
Dali-daling pinatay ni Lisbeth ang tawag. Hinding-hindi siya pwedeng magkamali sa boses na narinig niya. Walang iba 'yon kundi si Elora.
Tinitigan ni Sebastian ang naputol na tawag sa kanyang screen, bago nag-angat ng tingin kay Elora na nakaupo sa kanyang harapan. May nakapaskil na inosenteng ngiti sa mga labi nito, pero hindi maitago ng mga mata nito ang tuwa ng isang taong nagtagumpay sa kanyang maitim na plano.
"Sinadya mo 'yon," mariin niyang sabi.
Nagmaang-maangan si Elora. "Hindi ko po maintindihan ang ibig ninyong sabihin. Sumasang-ayon lang naman ako sa gusto ninyong mangyari."
Kinimkim niya ang kanyang inis, dahil alam niyang hindi siya pwedeng magpakita ng kahit anong pagkadismaya sa harap mismo ni Sebastian.
"Kukumbinsihin ko si Leopold na magpa-press conference para linawin ang lahat at linisin ang pangalan ni Lisbeth. Pero siguraduhin mong tutuparin mo ang usapan natin—kailangang mawala nang tuluyan ang mga ebidensyang 'yan."
Laking gulat niya nang agad na basagin ni Sebastian ang kanyang pagpapanggap. "Halatang-halata ang sama ng loob mo."
Nagngalit ang mga bagang ni Elora. "Sa taas ng katayuan mo, talagang nagpakababa ka pa para lang bantaan ako gamit ang mga hukay nang isyu... Siyempre, sino ba naman ako para magtanim ng galit sa 'yo? Pero sa tingin ko, hindi nagkakamali ang mga tao. Sabi nila isa kang maginoo, pero parang hindi naman yata totoo 'yon."
"At bakit ko naman pag-aaksayahan ng panahon ang opinyon mo?" malamig at diretso ang tingin na sagot ni Sebastian.
Halatang-halata na wala siyang pakialam sa babae. "Isang bagay lang ang dapat mong tandaan—walang baho na hindi sumisingaw. Ang mga tao lang na malinis ang konsensiya ang hindi dapat matakot na balikan ng sarili nilang multo."
Pagkasabi niyon ay tumayo na siya at tuluyang umalis. Ni hindi man lang niya ginalaw ang tsaang nakahain sa harapan niya.
Masyadong mababa ang uring ito para sa kanya. Pakiramdam niya, pati ang hanging nilalanghap niya ay nadudumihan kapag nakakasama niya ang mga taong walang kuwenta ang pagkatao.
Habang naglalakad siya sa pasilyo, umalingawngaw mula sa pribadong silid ang malakas na kalampag ng binasag na porselana.
Bahagyang umismid si Sebastian. "Pumangit na talaga ang panlasa ni Leopold sa mga babae."
Habang nasa biyahe pabalik, litong-lito pa rin si Noah. "Sir York, hindi niyo na po sana kailangang sadyain pa 'yon."
Hindi hamak na hindi nababagay ang isang babaeng tulad ni Elora para pag-aksayahan ng oras ni Sebastian.
Ipinatong ni Sebastian ang baba niya sa kanyang kamay, may himig ng pang-aaliw sa kanyang singkit na mga mata. "Na-curious lang ako kung anong klaseng babae ang nakapambarang nang husto kay Leopold para gustuhin nitong pakasalan siya. 'Yun pala, wala namang binatbat. Sabagay, bagay silang dalawa."
Huminto ang sasakyan sa bungad ng ospital, at sumakay si Lisbeth. Wala siyang imik, kaya naman binalot ng nakakabinging katahimikan ang loob ng kotse.
Si Sebastian ang unang bumasag sa katahimikan. "Wala ka bang gustong itanong?"
Bahagyang napakuyom ang mga kamay ni Lisbeth na nakapatong sa kanyang mga tuhod. "Wala naman."
Kinumbinsi niya ang sarili niya na ang pagtulong pa lang ni Sebastian sa isang taong sira na ang pangalan na katulad niya ay sapat na.
Wala siyang karapatang usisain ang binata, kahit pa may namamagitan talaga sa kanila ni Elora. Buhay niya 'yon.
Dahil sa isiping iyon, medyo gumaan ang pakiramdam niya.
Bigla na lang may mainit na kamay na pumatong sa kanyang ulo. Natigilan siya.
May bahid ng pagsuko ang malalim na boses ni Sebastian.
"Kailan ka pa naging ganito kamahiyain?" Bahagya siyang tumigil. "Kung may gusto kang itanong, sabihin mo lang. Kahit ano pa 'yang gusto mong malaman, sasagutin ko—pero kailangan mong magtanong muna."
"Gusto kong malaman kung bakit ko narinig ang boses ni Elora sa phone mo." Huli na nang mapagtanto ni Lisbeth na nasabi na pala niya ito nang malakas.
Pero hindi niya pinagsisihan iyon. Dahil ang totoo, may pakialam talaga siya. Hindi 'yon dahil sa selos—si Sebastian ang tanging pag-asa ni Dennis. Kung sakaling nagawa rin ni Elora na lasunin ang isip nito laban sa kanya... hindi niya kayang isipin kung ano ang kahihinatnan nila.
Kalmadong sumagot si Sebastian. "Hindi ba't nangako ako sa 'yo na tutulungan kitang makamit ang hustisya?"
Napasinghap si Lisbeth. "Tutulungan ako?"
Tinitigan siya nang maigi ni Sebastian.
Maganda pa rin naman si Lisbeth. Pero ang mga peklat sa kanyang mukha ay parang mga hiwa ng kutsilyo sa isang makinis na porselana. Dahil dito, nagmukhang nakakakilabot ang kalahati ng kanyang mukha.
Samantalang ang kabilang bahagi naman ay nanatiling mala-anghel ang ganda—sabagay, binansagan siyang "little angel" mula pa noong una siyang sumikat.
"Bakit ganyan ka makatingin?" Kusa at mabilis na iniwas ni Lisbeth ang kanyang mukha para itago ang mga peklat sa kanang pisngi.
Sanay na naman talaga siya sa ganoong sitwasyon. Pero sa mga oras na ito, bigla siyang nakaramdam ng matinding panliliit sa sarili. Pakiramdam niya, dinudumihan ng mga peklat niya ang paningin ni Sebastian.
"Bukas, mag-ayos ka at magsuot ng maganda," utos ni Sebastian. "Gusto kong saksihan mo kung paano nila lulunukin ang lahat ng masasamang salitang sinabi nila laban sa 'yo."
Hindi lubos na maunawaan ni Lisbeth ang ibig niyang sabihin.
Ngunit kinaumagahan, dumating si Noah dala ang isang bagong damit, kasama ang isang makeup artist—isang sikat at batikang propesyonal na kailanman ay hindi kayang bayaran ni Lisbeth.
"Miss Whitaker, maganda po kayo. Hindi niyo kailangang mahiya o maliitin ang sarili niyo. Ako na po ang bahala sa inyo," nakangiting sabi ng makeup artist. Mayroon itong mahiwagang mga kamay na kayang magpaganda ng kahit na ano.
Nang matapos itong ayusan, halos mapanganga si Lisbeth sa babaeng nakikita niya sa salamin. Siya ba talaga 'yon?
Bago sila umalis, hindi na niya napigilang magtanong kay Sebastian, "Saan ba talaga tayo pupunta?"
Tipid na sumagot si Sebastian, "Sa isang press conference."
