Kabanata Anim

DRAVEN

May biglang humawak nang mahigpit sa braso ko at halos kaladkarin ako palabas ng pickup. “Bye!” pasigaw na sabi ni Domonic kay Bart bago niya binagsak ang pinto ng sasakyan. Umatras si Bart palabas ng driveway na parang hinahabol ng demonyo, at tiningala ko si Domonic nang nakasimangot.

Inalog ko ang kamay niya palayo sa braso ko. “Ano bang problema mo, putangina?”

Kumukulo siya sa galit. Titig na titig sa ’kin na parang isa akong traydor na malanding babae. Akala mo pinatay ko ’yung tuta niya o kung ano.

“Hinalikan mo siya,” sabi niya, malamig, walang emosyon.

Napasinghot ako. Seryoso? “Uh, oo. Oo nga. So? Kaibigan ko siya, at kung hindi dahil sa kanya, nasa kung saang dugyot na motel ako ngayon, naghihintay mamatay.”

Si Bart lang dapat ang hinahalikan ko!

Umismid si Domonic, at dumilim ang kulay-abong mga mata niya sa paghamak. “Kaibigan mo? Hindi mo nga siya kilala.”

“Binigay mo ba ’tong lugar na ’to para lang mapag-isa mo ’ko tapos ibuhos mo ’yung poot mo sa ’kin?” Sinamaan ko siya ng tingin, napapailing sa kapal ng mukha niya. “Hindi rin naman kita kilala, pero eto tayo.” Nanunuot ang lamig—’yung tipong nanginginig ka kahit naka-jacket—at heto ako sa labas, giniginaw, dahil lang gusto ng gagong ’to na mang-insulto. “Papasok ba tayo, o ano?” hamon ko.

Kumikislap ang mga mata niya, biglang nag-iba—mula yelo naging apoy sa isang kisap-mata. “Tayo?” Ngumisi siya nang may malisya, lumapit ng isang hakbang sa may porch, at hinayaan niyang dumausdos ang tingin niya pababa sa katawan ko.

Uminit ang pisngi ko. Parang napapaso ang balat ko sa bigat ng tingin niya. Umatras ako ng isang hakbang. “Assume ko ipapakita mo sa ’kin ’yung lugar.”

Bumuntong-hininga siya, dumapo sandali ang malamig niyang tingin sa buhok ko bago siya kumuha ng susi sa bulsa. “O. Lahat gumagana, at de-kalidad lahat. Almusal, alas-nuwebe ng umaga, eksakto. Huwag kang male-late.”

Tapos tumalikod siya papunta sa likod na pinto nila—kung saan, sakto namang naghihintay si Margo, nakasuot lang ng mahabang sutlang robe.

Kadiri.

Kumagat ang inis sa mga ugat ko. Minura ko ang sarili ko sa utak ko dahil hinayaan ko siyang maglandi kanina. “Hindi ako makikipag-almusal sa ’yo at sa girlfriend mo,” sabi ko, saka ako humarap para buksan ang pinto.

Madulas na pumasok ang susi, at pag-angat ng pinto at pagpasok ko, napuno ng malambot na liwanag ang hallway.

Ayos.

Paglingon ko para isara ang pinto, napasigaw ako. Nasa bungad si Domonic sa likod ko. Hindi ko man lang narinig na lumapit siya.

Ngumisi siya, isinara ang pinto sa likod niya, at dahan-dahang lumapit na parang nananadya. “Hindi ko girlfriend ’yon, at ihahatid ko na sana siya pauwi,” sabi niya sa mababa, mapang-akit na boses—’yung boses na biglang nagpapabilis ng hinga ko.

“Ay,” singhal ko, umatras nang umatras hanggang tumama ang likod ng mga binti kong naka-jeans sa malambot na leather sofa. “Wala akong pakialam,” pagsisinungaling ko.

Tuloy-tuloy siyang lumapit, panga niyang kumikibot sa inis, bago siya huminto—mga anim na pulgada na lang ang pagitan namin. Biglang naging seryoso ang mukha niya. Tumingin-tingin siya sa paligid, parehong kamay nasa bulsa. “Maraming bintana, oo, pero ’pag pinindot mo ’yung switch sa pader, bababa ’yung mga blinds.”

Tumango ako, ibinagsak ang backpack ko sa sofa. “Magandang malaman. Pwede ka nang umalis,” sabi ko, pilit na kalmado ang boses.

Naglinis siya ng lalamunan, dahan-dahang umiikot ang tingin niya, pero hindi siya gumalaw para umalis. “May gusto ka ba kay Bartlett?”

Muntik na akong magsabi ng kung anong pabalang at may double meaning, pero napahinto ako sa tingin niya. Para siyang hindi sigurado sa sarili—medyo kinakabahan pa nga. Halos… cute. Shit. Hindi lang halos. Cute talaga.

“Hindi. Wala akong gusto kay Bart,” mahina kong sagot, at lumuwag ang balikat ko habang nararamdaman ko ang init na nanggagaling sa katawan niya.

Inilipat niya ang paa niya, sumingit pa ng isang pulgada palapit. May kalahating ngiti, lumubog ang isang pisngi niya sa dimples habang tinitingnan niya ’ko mula ulo hanggang paa. Sa dilaw na ilaw ng sala, mas nagmukhang ginto kaysa abo ang mga mata niya. “Okay, kung gano’n,” buntong-hininga niya, umatras papunta sa front door. “Tandaan mo, alas-nuwebe, eksakto. Kapag pinapunta mo pa ’ko rito para sunduin ka, hubad ako.”

Wala akong sinabi.

Kung gano’n, baka sadya akong magpa-late.

Huwag mo ’kong tinatakot, pare.

Pagdating niya sa pinto, umikot siya at lumabas nang hindi man lang lumingon. Hindi ako nag-aksaya ng oras—agad kong nilock ang pinto pagkatapos niya, saka ko pinindot ang switch para tabingan ang lahat ng bintana.

Paglingon ko at pagharap sa kusina, naisip kong silipin kung ano’ng laman ng ref. Laking gulat ko—punong-puno pala. Tapos sa isang shelf, may plato na balot ng plastic wrap. May maliit na papel na nakadikit sa harap, at dahil doon, napangiti ako na parang ewan.

Ang nakasulat:

Na-miss mo ang hapunan.

Ngiting abot-tenga na parang tanga, natitigilan akong nakatitig sa pintuan sa harap, parang may hinihintay. Tapos, kagat-labi, hinugot ko ang plato at isinuksok sa microwave.

Baka… hindi naman pala siya gano’n kasama.

Baka… puwede pala talagang umubra ang buhay ko rito.

DOMONIC

Isang oras ko na siyang pinapanood matulog, pero hindi ko pa rin magawang pilitin ang sarili kong lumabas ng pinto. Gaya ng hinala ko, isinara niya lahat ng bintana sa condo. Kaya imbes na tanawin ko siya mula sa kwarto ko—gaya ng gusto ko—napilitan akong sumuot dito na parang magnanakaw. Parang isang manyak.

Ngayon, hindi ko maialis ang tingin ko sa kanya.

Tama si Bartlett. Puno siya ng pasa. Mga braso, balikat, leeg. At hindi ‘yung tipong pasa na galing sa pangkaraniwang pananakit. Hindi. Ito ‘yung mga pasang may bigat. ‘Yung halatang hinawakan nang madiin—o—pinagdiinan sa sahig kahit ayaw niya.

Hindi dapat ako pumasok dito nang patago, pero gusto kong makita mismo. Kailangan kong makita.

Ayoko nito—delikado ‘yung nararamdaman ko. Hindi ko lubos masisisi si Bartlett na sinuway niya ang utos ko na paalisin siya, pero dahil lang sa sitwasyon niya. At sa parehong dahilan, kailangan kong masigurong ako ang mananagot sa kaligtasan niya.

Kung may dapat magdala ng responsibilidad na ‘yon, ako ‘yon.

Aaminin ko, ‘yung pananabik na sumasakit sa dibdib ko buong araw, lalo lang lumala bago ako bumalik sa bar ngayong gabi. Handa naman akong harapin—kahit ‘yun ang akala ko. Kaya nang makita kong nandoon pa rin siya, na hindi siya umalis… nainis ako. Galit. Pero… gumaan din. Kasi ‘yung bigat sa dibdib ko, biglang nag-iba—mula sa kirot, naging parang tusok na may halong sarap—sa mismong sandaling nasilayan ko siya sa likod ng bar.

Sa mahinang buntong-hininga, gumalaw siya sa tulog, dumapa paharap at iniunat ang isang binti palabas ng kumot. Kumulo ang dugo ko sa galit nang makita ko kung ano ang dumungis sa maganda niyang balat—at kung saan pa.

May taong grabe ang pananakit sa kanya, at kailangan kong umalis dito bago ako tuluyang magdilim ang paningin.

Dahan-dahan, hangga’t kaya kong hindi gumawa ng ingay, tinakpan ko siya ulit ng kumot. At bago ko pa mapigilan ang sarili ko, idinaan ko ang mga daliri ko sa malalambot niyang labi.

“Ayoko na nandito ka,” bulong ko. “Pero hindi rin kita kayang paalisin. Hindi pa. Hindi ngayon.”

Una, kailangan kong alisin ang banta sa buhay niya. Pagkatapos… papakawalan ko siya. Kailangan kong gawin ‘yon.

Gaya ng aninong dumudulas sa gabi, bumalik ako sa dilim, sinulyapan siya nang isang huling beses—ang perpekto niyang mukha. Tapos lumabas ako ng condo at bumalik sa bahay ko, alam kong hindi na ako makakatulog buong magdamag.

Ang lapit niya, pero sabay ang layo pa rin.

Paano namatay ang nanay niya?

Kailangan kong malaman lahat ng kaya kong malaman tungkol sa kanya. Gusto kong malaman kung saan siya galing. Kailangan kong malaman kung sino ang amain niya, ano’ng ginawa sa kanya, at bakit.

Tinext ko si Rainier, pinapapunta ko siya sa club bukas ng tanghali. Ipapaasikaso ko sa kanya ang paghukay kung sino talaga si Miss Draven Piccoli. Kailangan tapos na ang lahat bago ang susunod na kabilugan ng buwan.

Sinulyapan ko ang orasan sa ibabaw ng mantle—alas singko na ng umaga. Tinitigan ko ang kama ko, at ang katawan na nakahiga roon. Walang-wala si Margo kumpara sa nakakaakit na babaeng may itim na buhok na nakakagambalang pumasok sa buhay ko.

Isipin mo, kahapon lang, kinakantot ko si Margo rito mismo sa kwartong ‘to.

Ngayon, kahit alaala lang, sapat na para sumikip ang sikmura ko at mabaluktot ang loob ko.

Hindi ako hihiga sa tabi niya. Hindi ko kaya.

Nakatitig sa phone ko, nag-book ako ng pinaka-maagang masasakyan para maipauwi si Margo. Tapos, parang wala lang, binuksan ko ang switch para iangat ang blinds ng lahat ng bintana sa kwarto ko. Puwede kong lokohin ang sarili ko na ginawa ko ‘yon para bantayan ang condo mula rito—pero kasinungalingan ‘yon.

Ginawa ko ‘yon kasi ayokong tumingin si Draven dito at mag-isip na baka kinakantot ko si Margo.

Gusto kong malaman ng babaeng tinatanggihan kong angkinin na wala nang iba—siya lang.

Diyos ko, ang tanga ko.

Siguro oras na para maghanda ng almusal.