Kabanata 4

Nagkabanggaan na naman kami ng kupal. Literal na kinabukasan agad…..

Noong umagang ’yon, sumabog sa tenga ko ang alarma—parang hinahampas ang bungo ko ng punyetang jackhammer—at hinila ako palabas sa panaginip na mas gugustuhin ko na lang talagang ’di ikuwento, kasi may bida roong isang taong sobrang yabang. Napahalinghing ako, kapkap nang kapkap sa dilim para patigilin ’yung lintik na alarm, pero ang nangyari, natamaan ko pa at nalaglag mula sa nightstand. Tuloy-tuloy pa rin ang mahinang “beep-beep” mula sa sahig.

Ayos. Ang ganda ng umpisa ng araw.

Binuksan ko ang isang mata—agad kong pinagsisihan—dahil tumusok ang sikat ng araw mula sa pagitan ng blinds, parang nananadya. Ang lasa ng bibig ko? Pagsisisi at vodka martini. Ang ulo ko? Parang dinaanan ng gera. Umungol na naman ako, mas malakas, na para bang kapag nilakasan ko e may bababang himala. Wala.

Ang pagbangon mula sa kama, parang pag-akyat ng bundok. Pero kinaya ko, paika-ika habang pasuray-suray papunta sa banyo. Ang malamig na tubig sa shower, parang sampal na nagbalik sa ’kin sa kalahating ulirat—pero wala rin naman ’yung naitulong sa katotohanang late na naman ako… ulit.

Chill si Zig, boss ko, pero may hangganan din kahit siya. Hindi ko puwedeng paulit-ulit tinutulak ’yon.

Balot ng tuwalya, sumugod ako sa closet, at agad akong sinalubong ng masasaklap kong desisyon sa buhay. Nakatitig sa ’kin mula sa sulok ang tambak na labada—umaapaw at parang nanghuhusga. Napabuntong-hininga ako, hinalukay ang kaguluhan, isa-isang hinugot ang mga damit na gusot, may mantsa, o kaya sobrang hindi bagay sa kahit anong matinong araw.

Sa wakas, nahukay ko ang palda na hindi ko na nakikita mula pa noong pasaway ako sa high school. Maiksi. As in, nakaka-krimen sa ikli. ’Yung tipong sumisigaw ng “bad decisions.” Pero malinis. Inihagis ko sa kama, tapos dinampot ko ang sheer na pang-itaas na “hiniram” ko kay Addy ilang buwan na ang nakalipas—na alam kong hanggang ngayon, may sama pa rin ng loob sa ’kin doon. Pag pinagsama, ang outfit, disgrasya sa pinaka-epikong antas. Pero wala na akong lakas para magpaka-care.

Salamin sa araw, susi sa kamay—nakalabas ako ng pinto nang 7:58. Panalo.

O ’yon ang akala ko.

Kasi pagkaapak ko pa lang sa semento, nakita ko na siya.

Nakasandal sa isang makinis na itim na kotse, relax ang tindig, nakakairitang perpekto ang suit, at ’yung aroganteng ngisi, nakadikit sa mukha niya na parang inukit doon. Si Adam punyeta Crest.

Triple ang sakit ng ulo ko.

Natigil ako, ibinaba nang kaunti ang sunglasses para makasigurong siya nga. Siya. Siyempre siya.

Tinaasan niya ako ng kilay, parang hinihintay niyang kilalanin ko siya. Ang kapal ng mukha.

Umiling ako, ibinalik ang sunglasses sa puwesto. “Hindi kapani-paniwala,” bulong ko sa sarili ko, sabay taas ng gitnang daliri sa kanya—kasi wala talaga akong energy para patulan siya.

Tumawa siya. Rinig ko ’yung yabang sa tawang ’yon, kahit dumaan na ’ko sa tabi niya, kumakaskas ang takong ko sa semento. Hindi ako bumagal, hindi ko siya binigyan ng ligayang lingunin siya.

Hindi ko maatim na ganito magsisimula ang araw ko. Hangover, bihis na parang sumasayaw sa club, at siya agad ang unang problema.

Perpekto.

Sandali, inakala kong umalis na siya at hinayaan na lang ako. Pero biglang umalingawngaw ang pino pero matalim na ungol ng makina habang tumatawid ako. Ang kotse niya—kumikinang nang nakakainsulto sa ilalim ng araw—dumaan sa tabi ko nang napakabagal, saka biglang kumabig papasok sa harap ko. Napahinto ako, kumabog ang dibdib ko sa halos-banggaan, at nanuod habang pumuwesto ang kotse, tuluyang hinaharangan ang daan ko.

Putang inang hayop na ’yon!

Napabuntong-hininga ako, magkakrus ang mga braso at singkit ang mga mata habang bumukas ang pinto sa may driver. Bumaba si Adam Crest—nakakainis na perpekto sa suot niyang plantsadong suit at sa ngising nakakapikon. May kakaiba siyang talento na magmukhang pang-cover ng magasin kahit anong oras, at lalo lang akong nandidiri sa kanya dahil doon.

“Ano ba’ng trip mo?” singhal ko, ubos na agad ang pasensya ko. Sa sakit ng ulo kong parang may nagmamartilyo dahil sa hangover at sa suot kong kaduda-duda, hindi ko ’to kailangan.

“Magandang umaga rin sa’yo, bulaklak,” pahaba niyang sabi, na parang wala siyang pakialam. Sumandal lang siya nang parang tambay sa pinto ng kotse, magkakrus din ang braso na akala mo napakarami niyang oras. “Sakay na. Ihahatid kita.”

Napakurap ako, gulat sa kapal ng mukha. “Hindi na, salamat. Kaya ko.”

Bahagya niyang tinaas ang kilay, aliw na aliw. “Alam kong mahilig ka sa eksenang pang-masa, Layla, pero paano kung laktawan natin ’yon ngayong umaga?” Dumiretso ang tingin niya sa’kin, lalong lumapad ang ngisi.

Kumuyom ang mga kamay ko sa gilid. “Wala ka bang mas mabuting gawin?”

Kibit-balikat siya, sobrang kalmado na gusto ko nang mapamura. “Wala naman.”

Para kaming nag-uunahan sa tigas ng ulo. Kinaiinisan ko kung gaano siya kagwapo ngayong umaga—parang bagong labas sa commercial ng pabango—ayos na ayos, samantalang ako, pakiramdam ko gusot na gusot at pinipilit lang buuin ang sarili.

“Makinig ka, wala akong oras dito,” sabi ko, tinuro ang lampas sa kanya. “Ilipat mo ’yang kotse mo, Crest. Male-late na ’ko.”

“Sakay ka na,” sabi niya, kalmado pero mapilit, parang kinakausap niya ’yung batang matigas ang ulo.

“Dalawa lang ’to matatapos—” umpisa niya, pero bigla siyang tumahimik. Dumaan ang tingin niya sa’kin, mas mabagal ngayon, at nagbago ang mukha niya. Nagsalubong ang kilay niya, parang nalito—at parang may halong pagkabigla, halos pandidiri.

“Ano ba ’yang suot mo, ha?” tanong niya, matalim ang boses, halos nanunumbat.

Natigilan ako, sumikip ang tingin ko sa biglang pagbabago ng tono niya. “Ano?”

Umatras siya ng isang hakbang, kumaway-kaway nang hindi malinaw sa direksyon ko habang sinuyod ulit ng mga mata niya ang suot ko—ngayon, halatang iritado na. “’Yung palda mo, halos panyo na lang sa nipis, tapos ’yung pang-itaas mo—” Naputol siya, ginulo ang buhok niya na parang talagang hirap siyang iproseso ang nakikita niya.

Uminit ang pisngi ko, hindi ko alam kung hiya ba ’to o inis. “Excuse me? Humingi ba ’ko ng opinyon mo sa suot ko?”

“Hindi,” balik niya agad, tumigas ang panga. “Pero may kailangan magsabi. Mukha kang—” Napahinto na naman siya, ramdam na ramdam ang gigil niya.

“Maayos ako,” mariin kong sabi, muling ikinrus ang mga braso. “At sa totoo lang, wala kang pakialam.”

May ibinulong siyang kung ano, napunta ang mga kamay niya sa bewang habang umiiling. “Grabe,” sabi niya sa wakas, nakatitig sa’kin na parang isa akong palaisipan na hindi niya mabuo.

“Pareho lang tayo,” sagot ko, sabay iwas sa kanya para makalusot.

Pero bago pa ’ko tuluyang makalampas, pinahinto na naman ako ng boses niya. “Hindi ka maglalakad papuntang trabaho na ganyan ang suot mo.”

Humarap ako sa kanya, kumukulo ang init ng ulo ko. “Tingnan mo.”

Dumilim ang mukha niya, pero wala na siyang sinabi. Tumigas lang ang panga niya habang pinapanood niya akong lumayo.