Kabanata 1

Nang makauwi si Caroline Hamilton mula sa ospital, bagsak ang kanyang katawan sa sobrang pagod, at sinalubong siya ng nakakabinging katahimikan ng bahay.

Kaarawan niya ngayon, pero mukhang nakalimutan na ito ng kanyang asawa't mga anak; ni hindi man lang nila siya naalala.

Bilang isang ilaw ng tahanan, matagal na siyang nasanay na isinasantabi—kahit pa sa mismong espesyal na araw na dapat sana ay para sa kanya.

Sa kwarto ng mga bata.

Nakaupo sa sahig ang limang taong gulang na kambal na sina Layla at Logan Windsor. Suot ang kanilang terno, abalang-abala sila sa pagtutupi ng papel gamit ang kanilang maliliit at matatabang kamay. Wala silang kamalay-malay na dumating na pala si Caroline.

Dahan-dahan siyang lumuhod sa likuran nila at mahigpit na niyakap ang dalawang bata.

Lumingon sina Layla at Logan. Nang makita siya, sabay silang napabulalas, "Mommy!" pero agad ding ibinalik ang atensyon sa kanilang ginagawa.

Sabik na sabik si Caroline sa kanyang mga anak. Hinalikan niya ang tuktok ng mga ulo nilang abalang-abala, at malambing na nagtanong, "Mga anak, pwede ba tayong mag-bonding bukas? Ang tagal na nating hindi nakakapaglaro, eh."

Baka sakaling kapag kasama niya ang mga bata, makahanap siya ng lakas ng loob para magpatuloy pa.

"Ayoko nga po! Lalabas na bukas ng ospital si Miss White, at nangako kaming bibisitahin namin siya!" Kumawala si Layla mula sa pagkakayakap ng ina.

Sumegunda naman si Logan, "Opo! Gumagawa po kami ng mga bulaklak na lily para kay Miss White ngayon. Sabi kasi ni Daddy, paborito raw po 'yun ni Miss White."

Namula ang mga mata ni Caroline at tila siya napako sa kanyang kinatatayuan.

"Mommy, tingnan n'yo po, ang ganda ng gawa ko, 'di ba? Ilang araw po kaming tinuruan ni Daddy kung paano gawin 'to," sabi ni Layla. Bakas sa matamis niyang boses ang umaapaw na tuwa.

"Mas maganda 'yung akin! Siguradong mas magugustuhan 'to ni Miss White!" Nakangusong giit ni Logan, ayaw magpatalo sa kapatid.

Ni isang araw, hindi man lang siya mapaglaanan ng oras ng sarili niyang mga anak. Pero para sa paglabas ni Heidi White sa ospital, nagawa nilang gugulin ang buong linggo para lang matuto ng origami.

Unti-unting nanlupaypay ang mga braso ni Caroline na nakayakap sa kanyang mga anak, at tahimik niya itong ibinaba.

Noong ipinanganak niya ang mga ito, dumanas siya ng matinding pagdurugo. Muntik na siyang mamatay mailuwal lang nang ligtas ang kambal, na siyang naging dahilan ng tuluyang paghina ng kanyang katawan. Sabi nga ng mga doktor, kung hindi dahil sa mga komplikasyon ng maselang panganganak na iyon, hindi sana siya naging sakitin ngayon.

Isang malaking sampal ng kabalintunaan ito para kay Caroline.

Tumayo siya, namumutla ang mukha. Walang imik siyang lumabas ng kwarto.

"Misis Windsor, ayos na po ang kwarto ninyo," sunod ni Nina sa kanya patungong sala. "Sabi po ni Mister Windsor, hindi raw po siya makakauwi ngayong gabi. Maaga na lang daw po kayong magpahinga."

Sumenyas si Caroline kay Nina na manahimik muna. Umaasa pa rin, kinuha niya ang kanyang cellphone at tinawagan ang numerong naka-pin sa pinakataas ng kanyang mga contact.

Tila inabot ng siyam-siyam ang pag-ring ng telepono. Muntik na itong mapunta sa voicemail bago tuluyang may sumagot sa kabilang linya.

"Bakit?" Malamig at malalim ang boses ni Arthur. Likas na nakakahalina ang boses nito kapag mahina itong magsalita, pero dinig na dinig ni Caroline ang pagka-irita sa tono nito.

"May oras ka ba bukas?"

Matagal na natahimik ang kabilang linya bago ito sumagot nang tipid, "May trabaho ako."

Gaya ng inaasahan. Pakiramdam ni Caroline ay biglang hinigop ang lahat ng lakas niya sa isang iglap.

"Arthur, sino 'yan?" dinig niyang tanong ng boses ni Heidi.

Nanlamig na parang yelo ang mga kamay ni Caroline habang mahigpit na nakahawak sa kanyang cellphone. 'Di ba ang sabi niya ay may trabaho siya? Paanong...

Napabuntong-hininga siya sabay ng isang mapait na tawa. Ang tanga-tanga niya at nakakatawa siyang isipin. Lalabas na bukas ng ospital si Heidi. Siyempre, hindi palalampasin ni Arthur ang pagkakataong makasama ito.

"Kung may kailangan ka, tawagan mo ang assistant ko," malamig na tugon ni Arthur bago tuluyang pinatayan ng tawag si Caroline.

Mahigpit na hawak ni Caroline ang kanyang telepono, kumikirot ang kanyang dibdib. Pitong taon na ang nakalipas nang magpakasal siya sa pamilya Windsor dahil sa sarili niyang pagmamahal na walang tugon, ngunit hanggang ngayon ay hindi pa rin niya nagawang tunawin ang pusong-bato ng lalaking ito.

Dati siyang isang henyo sa medisina, ang paboritong estudyante ng dekano ng Celestial University, at kinatawan ng bansa sa mga prestihiyosong kumperensya sa siyensya.

Ngunit sa kasagsagan ng kanyang karera, pinili niyang pakasalan si Arthur. Tinalikuran niya ang kanyang mga pangarap sa akademya para maging isang maybahay at, sa madaling salita, maging yaya ng kanilang dalawang anak.

Ibinigay niya ang lahat, inasikaso ang bawat aspeto ng buhay ng pamilya—mula sa pag-oorganisa ng mga piging hanggang sa paghawak ng pananalapi, walang pinalampas na detalye.

Alang-alang sa reputasyon ng pamilya Windsor, si Caroline—na dati ay walang ibang alam kundi ang gumawa ng mga eksperimento at magsulat ng mga ulat—ay natutong makihalubilo sa magulong mundo ng pulitika sa lipunan.

Ang mga kamay na dati'y humahawak ng mga maseselang instrumento ay hindi na kayang gumawa ng mga mahihirap na eksperimento matapos ang isang aksidente kung saan iniligtas niya ang buhay ni Arthur. Ngayon, ang tanging ginagawa na lang niya ay paliguan ang mga bata, magluto ng pagkain, at gumawa ng mga gawaing bahay.

Isinakripisyo niya ang lahat para maging isang full-time na asawa na namamahala sa negosyo ng pamilya. At ang napala niya? Isang asawa na nakikipagkita sa ibang babae habang siya ay may sakit.

Biglang naramdaman ni Caroline na ang buong buhay niya ay isang malaking biro.

Isang matalim at namimilipit na sakit ang biglang humagod sa kanyang tiyan. Mabilis niyang tinakpan ang kanyang bibig at patakbong pumunta sa banyo, para lang isuka ang kaunting asido na may kasamang dugo.

Kinabukasan, mag-isang sumakay si Caroline ng taxi papuntang ospital.

Ang nakasulat sa diagnosis: late-stage ovarian cancer.

Kahit inaasahan na niya ang resultang ito, parang patalim pa rin na bumaon sa puso niya ang mga salita.

Bago siya sumakay ng taxi paalis, namataan niya ang mga pamilyar na pigura sa pasilyo.

Si Heidi, na nakasuot ng simpleng puting bestida, ay lumitaw kasama ang asawang kilalang-kilala ni Caroline.

Sa mga bisig ni Heidi ay may isang palumpon ng mga paper lilies na maingat na ginawa ng kambal na muntik na niyang ikamatay nang isilang—ang mismong kambal na buong araw kahapon ay abala sa paggawa ng mga bulaklak na papel.

Naglakad silang dalawa papunta sa labasan ng ospital, bawat isa ay may hawak sa kamay ng isang napakakyut na bata, nagtatawanan at nag-uusap habang naglalakad.

Isang guwapong lalaki, isang magandang babae, at dalawang kyut na bata—ang perpektong larawan ng isang pamilya na umaakit ng mga humahangang tingin mula sa lahat ng kanilang nadadaanan.

Naramdaman ni Caroline na parang naging yelo ang kanyang dugo.

Siyempre, sinabi nilang susunduin nila si Heidi ngayon. Hinding-hindi iyon palalampasin ni Arthur. "Mga bagay sa trabaho" ang palagi niyang palusot. Ang kasal nila ay isang malaking panlilinlang mula pa noong umpisa.

Kung hindi lang ipinilit ng lolo ni Arthur ang bagay na ito, hinding-hindi sana siya pakakasalan ni Arthur.

Dati, baka kinompronta pa sila ni Caroline. Pero ngayon? Ilang beses nang nadurog ang puso niya. Wala na siyang ibang maramdaman kundi pamamanhid.

Sa pagkakataong ito, hindi na nag-atubili si Caroline. Binuksan niya ang kanyang contact list para hanapin ang kaibigan niyang abogado at nag-type gamit ang kanyang nanlalamig at payat na mga daliri: [Buo na ang desisyon ko. Ipadala mo sa akin ang divorce agreement na pinag-usapan natin.]

Sapat na ang pitong taon. Panahon na para magising sa katotohanan. Hindi pa niya naranasang mabuhay para sa sarili niya. Ngayon, sa kaunting oras na natitira, gusto niyang mabuhay para sa kanyang sarili kahit minsan lang.

Inilagay niya ang naka-print na divorce agreement sa isang sobre, kasama ang kanyang cancer diagnosis, at iniwan ito sa ibabaw ng mesa ni Arthur.