Kabanata 3

Mahinhin na ngumiti si Heidi. "Utang na loob ko po ito lahat sa paggabay ni Sir Windsor. Gusto ko po sanang mag-alay ng tagay para sa inyo, Sir."

Nahihiya siyang nagsalin ng inumin sa baso ni Arthur, habang naghiyawan at nagkantiyawan naman ang lahat sa paligid ng mesa.

Siguro'y limot na ni Arthur na ito mismo ang restawran kung saan sila unang nagkita ni Caroline. Ang taong pinaparangalan at ipinagdiriwang ngayon ay hindi na si Caroline, kundi iba na.

Tahimik na lumagok ng alak si Caroline. Pagkapait-pait nito, na halos mapangiwi siya sa sakit na gumuhit sa kanyang lalamunan.

Nang makita ito ni Terry, akmang hihilahin na sana niya si Caroline paalis nang biglang sumulpot ang isang babaeng sobra sa porma.

"Anong ginagawa mo rito?"

Siya ang assistant ni Arthur na si Dolly Reed. Iilan lang sa kumpanya ang nakakaalam sa tunay na estado ni Caroline, at isa si Dolly sa mga iyon.

"Ms. Hamilton, mukhang wala yata sa lugar ang pagpunta mo rito."

"Hindi ko alam kung paano mo nasagap ang balitang ito. Pero mahigpit na bilin ni Sir Windsor na ang selebrasyon ngayon ay eksklusibo para kay Ms. White. Gusto naming iwasan na may 'mga taong' sadyang manggugulo, kaya alam mo na..."

Umaapaw sa pang-aalipusta ang bawat salita niya. Sa tindi ng panggigigil ni Terry ay muntik na niyang sugurin at sabunutan si Dolly, ngunit maagap siyang pinigilan ni Caroline.

"Huwag na. Hindi siya dapat pinag-aaksayahan ng panahon."

Hinila ni Caroline si Terry palabas. Bago tuluyang umalis, nag-iwan siya ng huling salita: "Huwag mo nang abalahin pang sabihin sa kanya na pumunta ako rito."

"Terry, kapag hindi pa rin siya nagparamdam, ipadala na lang natin ang legal notice."

---

Inabot din ng ilang oras ang pagliligpit at pagpapa-clear sa restawran. Bumaba si Arthur para makaiwas sa sunud-sunod na tagay, at tinanong si Dolly kung kumusta na ang sitwasyon.

Bahagyang yumuko si Dolly. "Patapos na po, Sir Windsor. Huwag po kayong mag-alala."

"Mabuti kung ganoon," malamig na tugon ni Arthur. "Mauna ka nang bumalik sa taas."

Dumukot siya ng sigarilyo mula sa kanyang bulsa at isinubo ito nang hindi sinisindihan. Simula nang ipanganak ang mga bata, hindi na siya naninigarilyo kapag siya lang mag-isa.

Bahagyang naningkit ang kanyang mga mata habang nakatitig sa revolving door ng restawran. Doon ay nahagip ng kanyang paningin ang isang balingkinitang bulto ng babae na naglalakad palayo.

Nagmaneho si Caroline pauwi sa kanyang apartment.

Kapasok na kapasok pa lang niya ay biglang tumunog ang kanyang telepono. Ang kapatid ni Arthur na si Elsie Windsor ang tumatawag.

"Caroline, nabalitaan kong nakabalik ka na raw sa Sovereign City. Kumusta ka na?"

Hindi na malaman ni Caroline kung alin ang mas pagod—ang katawan ba niya o ang kanyang puso. Matapos ang isang malalim na pagbuntong-hininga, sumagot siya, "Elsie, matagal-tagal din. Okay naman ako."

Wala pa siyang lakas ng loob na ipaalam sa kahit na sinong miyembro ng pamilya Windsor ang tungkol sa kanyang sakit.

Bakas ang tunay na pag-aalala sa boses sa kabilang linya. "Caroline, natatandaan mo ba kung anong okasyon sa makalawa? Mahigpit ang bilin ni Lolo, gusto raw niya kayong makita ni Kuya."

Tuwing patapos ang tag-araw, ipinagdiriwang ni Isaac Windsor, ang lolo ni Arthur, ang kanyang kaarawan kung saan inaasahang kumpleto ang buong angkan.

Dahil sa sunud-sunod na dagok na dumating sa buhay niya kamakailan, muntik na itong mawaglit sa isip ni Caroline kung hindi lang siya pinaalalahanan ni Elsie.

"Sige, naiintindihan ko."

Si Elsie kasi ang isa sa iilang tao na naging mabuti ang pakikitungo kay Caroline simula nang maging bahagi siya ng pamilya Windsor.

Unang pumasok sa isip ni Caroline ang tumanggi. Ngayong nakikipag-hiwalay na siya kay Arthur, gusto na sana niyang putulin ang lahat ng ugnayan sa lalaki at sa buong pamilya nito.

Pero dahil si Lolo Isaac na mismo ang personal na nagbilin na pumunta siya, nakakahiya namang humindi. Naisip niya, baka ito na rin ang tamang pagkakataon para ungkatin ang mga nangyari ilang taon na ang nakalipas.

Kakahiga pa lang ni Caroline para magpahinga, at inaantok-antok na sana siya, nang biglang may panibagong tawag na pumasok. Sa sobrang pagod, sinagot niya ito nang hindi na tinitingnan kung sino ang tumatawag.

"Hello, Mommy!" umalingawngaw ang matamis at bibong boses ng batang si Layla sa kabilang linya.

Parang binuhusan ng malamig na tubig si Caroline; biglang naglaho ang antok niya. Matapos ang ilang segundong katahimikan, matamlay siyang sumagot, "Bakit, anak?"

"Mommy, napapansin ko po nitong mga nakaraang araw—"

Bago pa man matapos ni Layla ang sasabihin, mukhang siniko siya ni Logan. "Layla, diretsuhin mo na kasi."

Napasimangot si Layla. "Mommy, pwede po ba kaming magpasundo sa inyo mamayang gabi? Magdi-dinner po kasi tayo kila Lolo."

Halos makita ni Caroline sa kanyang isipan ang maamong mukha ng bata na punong-puno ng pag-asa.

Kung tutuusin, noong mga nakaraang panahon, hindi pa man sila naglalambing ay kusa na siyang pupunta para sunduin sila. Pero ngayon, bukod sa ayaw niya, ay wala na rin siyang lakas para gawin ito. Tuwing naaalala niya kung gaano kasaya ang mga bata habang nakikipaglaro kay Heidi noong araw na iyon, parang pinipiga ang puso niya sa sakit.

Bumiling si Caroline sa kama, nagtaklob ng kumot, at tinakpan ang kanyang mga mata. "Kay Daddy na lang kayo magpasundo mamaya, anak. Sobrang pagod kasi si Mommy ngayon."

Siguro'y ito ang isa sa mga bihirang pagkakataon na may humindi sa bata, at tiyak na ito ang kauna-unahang pagkakataon na nanggaling ito sa mismong ina nila. Biglang nakaramdam ng tila kirot sa kanyang dibdib si Layla. Dati-rati kasi, palaging pinagbibigyan ni Mommy ang lahat ng gusto nila.

Magsasalita pa sana siya nang biglang inagaw ni Logan ang watch-phone at sinabi, "Mommy, ang pabaya mo naman. Hinding-hindi gagawin ni Teacher White 'to."

Sadyang sinabi niya 'yon para inisin ito, para mapilitan itong pumunta.

Sa narinig na sumbat ni Logan, napangiti na lang nang mapakla si Caroline. Ang mga kambal na muntik na niyang ikamatay mailuwal lang sa mundong ito, iba ang gustong kilalaning ina.

"Eh 'di siya ang pasunduin mo sa inyo," malamig niyang sagot bago pinatay ang tawag.

Hindi man niya lubusang maalis ang pagmamahal sa sariling mga anak, pero matapos ang ilang taong pag-aalay ng buhay na nauwi lang sa wala, suko na siyang magmakaawa para sa atensyon at pagmamahal nila.

---

Balot na ng dilim ang naglalakihang pader ng Windsor Manor, bakas sa lumang arkitektura nito ang yaman ng kasaysayan.

Pagkababang-pagkababa ni Caroline sa sasakyan, agad niyang napansin ang dalawang maliliit na bultong nakadikit sa malalaking salaming bintana.

Nang makita siya ni Logan, binelatan lang siya nito bago tumakbo palayo. Si Layla naman ay patakbong lumapit para yumakap sa kanya. Tumingala ang bata, gulo-gulo ang malambot nitong buhok. "Mommy!"

Tipid na ginantihan ni Caroline ang yakap ng bata bago niya ito marahang inilayo sa kanya.

Pagpasok na pagpasok niya sa sala, tila biglang bumigat ang hangin.

Magkahiwalay na nakaupo sa magkabilang dulo ng sofa ang kuya at hipag ni Arthur. May bahagyang hawig ang lalaki kay Arthur, pero mas mukha itong seryoso at kagalang-galang. Tumayo ito para salubungin si Caroline nang makita siyang pumasok.

Ang hipag naman niya, na nakasuot ng magarbo at mamahaling damit na lalong nagpapatingkad sa matapang nitong aura, ay nagbingi-bingihan at nagbulag-bulagan sa pagdating niya. Simula't sapul, mababa na ang tingin nito kay Caroline dahil isa lang siyang "maybahay".

"Caroline, ano bang pinagkakaabalahan mo at wala ka man lang oras para dalhin ang mga bata rito sa Windsor Manor?" malamig na sita ng ina ni Arthur na si Tiffany Windsor. Nakaupo ito sa pinakakabisera, bakas ang hindi matatawarang awtoridad. "Nanay ka. Gawin mo ang obligasyon mo."

Alam ni Caroline na pinaparinggan siya ni Tiffany tungkol sa naging kasunduan nila noon.

Nang pumayag si Tiffany na makasal sina Caroline at Arthur, isa sa mga naging kondisyon nito ay ang tuluyang pagtalikod ni Caroline sa kanyang propesyon. Kailangan niyang ilaan ang buong oras niya sa pag-aalaga ng mga bata.

Noon, nakatanggap siya ng alok para sa isang training position mula sa isang sikat na medical school sa ibang bansa. Labag man sa loob, binitawan niya ito para lang makasal kay Arthur. Sa huli, ang puwestong sana'y para sa kanya ay napunta kay Heidi.

Lumipas ang limang taon. Naging full-time na ina si Caroline na walang ibang inatupag kundi ang magsilbi sa asawa't mga anak.

Mainit ang dugo sa kanya ng biyenan niya pati na ng mga bayaw at hipag niya. Malamig ang pakikitungo ng sarili niyang asawa. Samantala, bumalik nang may pagmamalaki si Heidi—biglang pasok bilang personal na sekretarya ni Arthur at namamayagpag sa tagumpay.

Isang maling desisyon, at nagbago ang ikot ng mundo niya.

Ibinuka ni Caroline ang bibig niya para sana magpaliwanag, pero naisip niyang wala rin naman itong patutunguhan. "Opo, naiintindihan ko."

Pumunta lang naman siya roon ngayon para kausapin si Isaac tungkol sa diborsyo. Hindi na niya kailangan pang magpaliwanag. Humanap na lang siya ng bakanteng upuan at tahimik na kumain ng hapunan.

Dahil may sakit si Isaac, kailangan nitong magpahinga sa kama. Kaya naman walang pormal na salu-salo sa hapag ngayong gabi, at hindi rin nagkaroon ng pagkakataon si Caroline na makita ito.

Hatinggabi na nang dumating si Arthur dahil sa pagiging abala sa kumpanya. Pababa noon ng hagdan si Caroline nang saktong makasalubong niya itong papasok. Nagtama ang mga paningin nila sa loob ng ilang segundo, pero walang ni isang umimik.

Mabilis na umiwas ng tingin si Caroline. Si Arthur ang pinakahuling taong gusto niyang makita roon. Palagi na lang itong malamig ang pakikitungo sa kanya.

Kahit pa iniwan na niya ang divorce papers, ni isang tanong ay wala siyang narinig mula kay Arthur tungkol dito. Sa halip, nilagpasan lang siya nito na parang hangin para batiin ang pamilya Windsor.

Nakita ni Elsie ang lahat ng nangyari kaya marahan nitong tinapik ang kamay ni Caroline. "Magpahinga ka na, Caroline. Mas madaling pag-usapan ang problema ng mag-asawa kapag kayo na lang dalawa."

Pero wala na sa isip ni Caroline ang magpaliwanag pa kay Arthur.

Sa paglipas ng mga taon, ginawa niya ang lahat para palambutin ang puso nito, pero nauwi lang ang lahat sa wala. Naubos na niya ang lahat ng pagmamahal at pag-aalaga para kay Arthur. Wala na siyang natitirang lakas para suyuin pa ito.

Nandito lang naman siya ngayon para asikasuhin ang diborsyo nila.

Matapos makipagkwentuhan nang saglit kay Elsie, bumalik na si Caroline sa kwarto. Doon, narinig niya si Arthur na may kausap sa telepono sa loob ng banyo.

Rinig mula sa salaming pinto ang malalim at paos nitong boses: "Sige, sasamahan kita bukas."

Napakalambing at puno ng pasensya ng tono nito—mga bagay na hindi nito kailanman ipinaramdam sa kanya. Hindi na niya kailangan pang manghula kung sino ang nasa kabilang linya.

Kumatok si Caroline sa pinto ng kwarto.

"Dito ka na matulog ngayong gabi. Sa study room na lang ako."

Ibinaba ni Arthur ang telepono at binigyan siya ng isang malamig na tingin. "'Wag na."