Kabanata 4

Naglakad siya palagpas sa kanya, malamig ang boses. “Sa study ako matutulog.” Tapos bumaba siya, parang humila ng malinaw na guhit sa pagitan nilang dalawa. Kay Caroline, responsibilidad lang ang naramdaman niya—hindi kailanman pag-ibig.

Tinitigan ni Caroline ang silid na dati nilang kuwarto bilang mag-asawa sa Windsor Manor. Sa huli, umalis siya sa kalagitnaan ng gabi. Parang sinasakal ang dibdib niya sa bahay na ’to.

Sinabi niya sa kasambahay na may aasikasuhin ang pamilyang Hamilton, pero babalik siya sa oras para sa kaarawan ni Isaac. Hindi siya pinigilan ng kasambahay.

---

Madaling-araw kinabukasan, tumakbo si Layla papunta sa kuwarto ng mga magulang niya pero walang tao roon. Tinawag na pabalik si Arthur sa kumpanya nang madaling-araw.

Nagngangalngal si Layla, ang lakas ng reklamo—gusto raw niyang makita si Caroline—pero sinabi ng kasambahay na umalis na si Caroline sa kalagitnaan ng gabi.

Gising na rin si Logan. Nang marinig niya ’yon, bigla siyang nainis nang hindi niya maipaliwanag. Bakit ba laging pabalik-balik ang nanay niya nitong mga huling araw, parang multo kung dumating at umalis?

Pinatawag niya sa kasambahay si Caroline, pero walang sumagot. Naka-silent ang cellphone ni Caroline habang natutulog.

Noon, praning siya sa lahat. Palaging nasa isip ang mga anak, at kapag tumunog ang telepono, hindi na siya mapakali, lalo na’t hindi makatulog. Ngayong binitiwan na niya si Arthur, saka lang niya nagawang matulog nang buong gabi—yung tipong kahit anong ingay, hindi siya matitinag.

Wala tuloy nagawa ang mga bata kundi pumasok sa school sa kotse ni Arthur. Pero kung wala si Caroline bukas, puwede naman daw si Heidi ang maghatid.

Pagkapasok ng ideyang ’yon, gumaan agad ang loob nila.

Sumingit ang liwanag ng umaga sa pagitan ng makakapal na kurtina, at naglatag ng isang guhit na sinag sa sahig.

Pagod na umupo si Caroline sa gilid ng kama, dahan-dahang hinahagod ng mga daliri ang screen ng cellphone kung saan nakalagay ang numero ni Alton. Matagal na siyang nag-aalangan.

Buhay na buhay pa sa isip niya ang dinner party kagabi. Ang tanga niya—iniwan niya ang ipinagmamalaki niyang karera para sa asawa niya.

Napaisip si Caroline: kung hindi kaya niya binitawan noon ang pagkakataong ’yon, mas iginalang kaya siya ng mga tao?

Sa wakas, pinindot niya ang call. Tama na ang pag-aalinlangan.

“Hello, Alton.” Paos nang bahagya ang boses niya, may kapiranggot na panghihina na halos hindi mahalata.

“Caroline?” Dumaloy sa telepono ang banayad na boses ni Alton. “Nagdesisyon ka na? Tatanggapin mo ’yung alok ko?”

Huminga nang malalim si Caroline, pilit inaayos ang boses. “Oo. Kaso… hindi na kasing-bilis ng dati ang kamay ko. Hindi ko sure kung kaya ko pa ’yung mga maselang eksperimento—’yung sobrang presisyon.”

“Conference lang ’yan, hindi mo kailangang kabahan nang ganyan. Tsaka normal lang mangalawang kapag matagal kang nawala sa field.”

Sa panatag na tono ni Alton, tumatag ang loob ni Caroline. Napatawa siya nang mahina. “Sige, ha. Aasahan ko tulong mo sa conference next month.”

Mabilis napansin ni Alton na may kakaiba sa boses niya. “Walang problema. Pero okay ka lang ba? Parang mahina ka.”

Nang maisip ni Caroline ang cancer niya, napilitan na lang siyang tumawa nang magaang. “Okay lang ako. Kulang lang sa tulog kagabi. Huwag ka mag-alala, kakayanin ko.”

Pagkababa niya ng tawag, dahan-dahan siyang sumandal sa headboard. Unti-unting nawala ang kulay sa mukha niya.

---

Dumating din ang kaarawan ni Isaac. Nagbihis si Caroline ng elegante at nagtungo sa Windsor Manor.

Pagpasok niya sa ballroom, napahinto siya sandali, natigilan sa tanaw.

Kumikislap ang mga kristal na chandelier, binabaha ng liwanag ang malawak na bulwagan na parang tanghaling tapat.

Punô ang silid ng mga kilalang tao at makapangyarihan sa Sovereign City. Amoy pera at impluwensiya ang buong paligid—isang mundong matagal nang hindi pamilyar kay Caroline matapos ang pitong taon na umiikot lang ang buhay niya sa tahanan at pamilya.

Maya-maya, lumapit si Arthur kasama sina Layla at Logan.

“Mommy,” matamis na tawag ni Layla, pero hindi man lang lumapit.

“Siguro sinabi na sa ’yo ni Grandfather,” sabi ni Arthur, at ang tingin niya kay Caroline—malamig na malamig.

Wala nang inaasahan si Caroline. Gusto na lang niyang lumipas ang gabing ’to nang walang gulo. Si Isaac, dahil iniisip niyang edukada at marunong makisama si Caroline, hiniling na manatili siya sa tabi ni Arthur bilang asawa nito.

Pinilit ni Caroline ang isang ngiti kay Arthur at, matapos mag-atubili sandali, inabot niya ang braso nito.

Pero pagdating nila sa gitna ng bulwagan, pumasok si Heidi, nakasuot ng eleganteng puting evening gown.

“Ms. White!” sabay sigaw ng mga bata. Masiglang tumakbo sina Layla at Logan papunta kay Heidi na parang dalawang ibong tuwang-tuwa.

Nang makita ’yon, napatawa na lang si Caroline sa sarili—mapait, pilit.

Ngumiti si Heidi, lumuhod para yakapin ang mga bata. Pag-angat niya ng tingin kay Caroline, magalang ang ngiti. “Ay, ang galing. Nandito rin pala si Caroline. Sakto.”

Tumayo siya, at inikot ng tingin ang mga naguguluhang nakamasid. “Kung iisipin n’yo, halos magkapatid na kami ni Caroline.”

Nagkatinginan ang lahat, halatang nagulat, at nagsimulang magbulung-bulungan.

Nagpatuloy si Heidi, “Naniniwala ako na nag-asawang muli ang nanay ni Caroline—napunta sa pamilya namin—no’ng bata pa kami. Kaya tutuusin, pamilya na rin kami, kahit hindi naman naging malapit si Caroline sa’kin. Iniisip ko tuloy kung ayaw ba niya sa’kin.”

Bahagya niyang kinunot ang noo—at kahit hindi niya diretsahang sinabi, malinaw ang ipinahihiwatig.

Biglang napuno ng pabulong-bulong ang buong bulwagan, at marami ang tumingin ngayon kay Caroline na may halong pangmamata at paglibak.

“Ay ganun pala. Kaya pala ang layo ng aura nila.”

“Oo nga. Si Ms. White, halatang galing sa magandang pagpapalaki.”

“Narinig ko, kamakailan lang nag-business trip si Ms. White kasama si Mr. Windsor at nakakuha pa ng malaking deal. Ang galing niya para sa edad niya.”

Sabay-sabay ang mga tao sa pag-ayon, walang tigil sa pagpuri kay Heidi at sa pag-aalok ng tagay.

Paangat na sana si Heidi ng baso nang sumingit si Arthur. “Hindi siya puwedeng uminom. Ako na ang iinom para sa kanya.” Kinuha niya ang baso at inubos sa isang lagukan.

Pagkatapos, napunta ang tingin ng mga tao kay Caroline na nakatayo sa tabi ni Arthur. May lumapit na may hawak ding baso. “Ms. Hamilton, bilang asawa ni Mr. Windsor, makikitagay ka naman, ’di ba?”

Hindi kailanman naging magaling si Caroline sa alak, pero sa mga matang nakatutok at naghihintay sa kanya, alam niyang hindi siya puwedeng tumanggi.

Itinaas niya ang baso at sumipsip lang nang kaunti. Agad umalpas ang hapdi ng alak sa lalamunan niya, at kasunod noon ay ang pagkahilo—na parang alon na biglang sumalpok—lalo pang pinatindi ang kirot sa tiyan niya.

Sakto namang nagsalita si Arthur. “Kung hindi mo kaya, ’wag kang uminom. Iuwi mo na lang ang mga bata at magpahinga ka.”

Pabirong sabi ni Heidi, “Mr. Windsor, grabe—talagang maalaga kayo sa asawa n’yo.”

Hindi man lang tumingin si Arthur kay Caroline; malamig lang ang tono niya. “Komplikado ang interes ng Windsor Group. Hindi ’yan kaya ng isang housewife. Mas mabuti pang nasa bahay siya, inaalagaan ang mga bata.”

Parang karayom na tumusok sa puso ni Caroline ang mga salita niya. Kinuyom niya ang kamao, bumaon ang mga kuko sa palad niya.

“Arthur, ganyan magsalita ang anak ng mga Windsor?” May kung paanong lumitaw si Isaac sa bungad ng ballroom.

Nasa wheelchair siya, at matalim ang boses. “Magaling pinalaki ni Caroline ang mga bata. Ibig sabihin, may kakayahan siya. Walang dahilan para isipin na hindi niya kayang asikasuhin ang mga bagay sa kumpanya.”

Bumuka ang bibig ni Arthur para sumagot, pero natigilan siya sa isang tingin lang ni Isaac.

Pagdating ng pangunahing panauhin, sabay-sabay nagtaas ng baso ang lahat at lumapit sa entrada.

“Mr. Isaac Windsor, sana’y humaba pa ang buhay ninyo!”

“Mr. Isaac Windsor, ang lakas n’yo tingnan ngayon. Tagay po tayo!”

Sa gitna ng tunog ng nagkikiskisang baso, bahagyang pumihit si Heidi, sumingit sa tabi ni Arthur habang may hawak na inumin. Sa kung anong pagkakataon, natapilok siya, at ang mapulang alak ay agad kumapit at kumalat sa puting polo ni Arthur.

“Ay, pasensya na!” Dali-dali siyang naglabas ng panyo para punasan, pero marahang itinabig ni Arthur ang pulso niya.

“Ayos lang.”

“Samahan na kita kumuha ng pamalit na damit. Alam ko kung nasaan ang cloakroom.” Sa gilid ng mata niya, dumaan ang tinging panalo kay Caroline—na ni hindi man lang kumurap.

Ayaw na talagang patulan ni Caroline ang ganitong kaliit-liit na laro.

“Sandali.” Dahan-dahang ipinihit ni Isaac ang wheelchair. “Hindi ba’t nandito mismo ang asawa ni Arthur? Bakit ang iba ang uutusan sa ganyang bagay?”

Tumango siya kay Caroline. “Caroline, sumama ka kay Arthur para magpalit siya.”

Nabitin ang ngiti sa mukha ni Heidi; namuti ang buko niya sa higpit ng kapit sa panyo.

Bumuntong-hininga si Caroline at tumayo para sumunod kay Arthur.

Sa loob ng suite, parang yelong tumitigas ang hangin. Inunbutton ni Arthur ang jacket at basta na lang inihagis sa sofa. “Umalis ka na. Hindi ko kailangan ng tulong mo.”

Alam ni Caroline na ayaw siya ni Arthur—na para bang kinasusuklaman pa ang presensya niya. Kung hindi lang dahil kay Isaac, hindi siya sasama kahit kailan.

Pagbalik nila sa ballroom, marahang tinapik ni Isaac ang kamay ni Caroline. “Caroline, itulak mo ako ro’n. Titingin lang ako.”

Mahina ang tunog ng gulong ng wheelchair sa carpet. Napatingin si Caroline sa malayo—kina Arthur at Heidi na masayang nagkukuwentuhan—at halos sumabog na sa labi niya ang salitang diborsyo.

“Kahapon, sabi nina Layla at Logan, gusto raw nila akong hilutin sa likod,” biglang sabi ni Isaac. “Ang dalawang batang ’yon, maayos ang pagpapalaki mo—mas maaalalahanin pa kaysa kay Arthur no’ng kaedad nila.”

Bahagyang umangat ang sulok ng labi ni Caroline.

Tapos narinig niyang tanong ni Isaac, “Kamakailan, bumalik ka sa Hamilton Villa. May nangyari ba?”

Humigpit ang hawak niya sa mga hawakan ng wheelchair, saka dahan-dahang umiling. “Wala po. Dumalaw lang.”

Napabuntong-hininga si Caroline, parang tanggap na ang bigat. Mabuti sa kanya si Isaac. Maaari nang ipagpaliban ang usapan tungkol sa diborsyo—sa ibang araw na lang.