Kabanata 5

Tumunog nang pitong beses ang antigong orasan sa sulok ng bulwagan, hudyat na oras na ng hapunan.

Maingat na itinulak ni Caroline ang wheelchair sa gitna ng nagkakagulong mga bisita. Nakapatong naman ang kulubot at nanghihinang kamay ni Lolo Isaac sa hawakan nito.

Plantsado at handang-handa na ang kabisera. Kumikinang ang pilak na burda ng mantel na nasisinagan ng malambot na liwanag mula sa magarang chandelier.

Magkasabay na lumapit sina Arthur at Heidi. Walang kahit anong mantsa ng alak sa itim na suit ni Arthur, habang akay-akay naman ni Heidi si Logan. Paminsan-minsan ay inaayos pa ng kabilang kamay ni Heidi ang kurbata ni Arthur. Sa sobrang lapit at lambing ng kilos niya, aakalain mong siya ang tunay na asawa.

"Lolo-tuhod!" Mabilis pa sa alas-kuwatro na tumakbo si Layla palapit sa wheelchair, sabay tingala bitbit ang kanyang maamo at inosenteng mukha.

"Ang dami ko pa pong gustong sabihin na bati sa inyo!" Tumikhim siya at masiglang bumigkas gamit ang kanyang matamis na boses: "Happy birthday po, Lolo-tuhod! Sana po ay bigyan pa kayo ng mahabang buhay, malakas na pangangatawan, at masayang-masayang pamilya!"

Hindi naman nagpatalo si Logan at mabilis na sumingit: "Gumuhit po ako ng family picture natin! Ginawa ko po kayong mukhang makapangyarihang bathala, Lolo-tuhod!"

Humalakhak nang buong galak si Lolo Isaac. Bakas sa mga kulubot ng kanyang mukha ang labis na kaligayahan habang tinatapik-tapik ang ulo ng dalawang bata. "Aba, ang gagaling naman ng mga apo ko," paulit-ulit niyang papuri.

Sakto namang lumapit si Heidi na may dalang isang mangkok ng sabaw. "Tingnan niyo nga naman po kung gaano kayo pinagpala, Don Isaac. Napakabait nina Layla at Logan, at napakahusay pa ni Arthur. Nakakainggit po talaga."

Malumanay ang kanyang boses habang pinapasadahan ng tingin ang mga kaanak sa hapag. Saglit siyang huminto nang dumapo ang mga mata niya kay Caroline. "Hay, hindi tulad sa pamilya ko, laging tahimik at parang walang tao."

Agad namang umugong ang mga bulungan ng pagsang-ayon sa paligid. Ilang mga donya na malapit sa pamilya White ang tumango-tango. "Korek ka diyan, Heidi. Iba talaga ang saya kapag buo ang pamilya, Don Isaac."

Naupo si Heidi na may tipid na ngiti. Sumayad sa sahig ang kanyang mahabang bestidang kulay-garing, kasabay ng pag-alingasaw ng banayad na halimuyak ng rosal.

Bigla, na tila may naalala, binalingan niya ng tingin si Caroline na kunwari'y nag-aalala. "Naku, pag-uusapang pamilya lang din naman, nakausap ko nga pala ang stepmother ko sa telepono noong isang araw, at nabanggit niya si Caroline."

Biglang humigpit ang hawak ni Caroline sa kanyang kutsara.

"Sabi niya, noong kaarawan daw ni Caroline noong isang taon, ang tagal-tagal niyang pumili ng ipapadalang pulseras, pero ibinalik lang daw ito sa kanya."

Napabuntong-hininga nang mahina si Heidi bago marahang humigop sa kanyang tsaa.

"Kawawa naman ang stepmother ko, paniguradong nasaktan siya. Tutal, sariling dugo't laman niya si Caroline. Paano naman niya ito matitiis at hindi maaalala?"

Tinitigan ni Heidi si Caroline. "Caroline, may tampuhan ba kayong mag-ina?"

Pagkabitaw niya ng mga salitang iyon, biglang binalot ng nakakabinging katahimikan ang buong hapag.

Napayuko na lang si Caroline. Ang kanyang mahahabang pilikmata ay lumikha ng madilim na anino sa ilalim ng kanyang mga mata, itinatago ang pait at lungkot na namumuo rito.

Bumalik sa kanyang alaala ang isang malamig na hapon noong walong taong gulang pa lamang siya. Hila-hila siya ng kanyang ina papunta sa mismong pintuan ng mansiyon ng mga White. Ang kanyang ama-amahan na si Owen White ay nakadekuwatro sa sofa ng sala, ni hindi man lang nag-abalang tapunan sila ng tingin.

"Papasukin mo na 'yan. Huwag kayong tumambay diyan sa pinto, masakit sa mata."

Ang malamig at matalim niyang boses ay tila yelong tumarak sa murang puso ni Caroline.

Si Heidi naman, na noon ay nakasuot ng kulay-rosas na bestida na pang-prinsesa, ay nakakapit sa braso ni Owen at nagmamaktol, "Daddy, bakit ba kailangang dito pa siya tumira?"

"Magpakabait ka, Heidi. Mula ngayon, siya na ang ate mo."

Pilit at nagpapalapad-papel namang ngumiti ang ina ni Caroline.

Sa mga sumunod na araw, laging nagbabait-baitan at nagmamarunong si Heidi sa harap ng mga matatanda. Ngunit kapag nakatalikod na sila, itinatapon nito ang mga libro ni Caroline sa paso ng mga halaman, o kaya nama'y palihim na nilalagyan ng asin ang kanyang gatas.

Laging paborito ni Owen ang sarili niyang anak. Kaya kahit anong sunog-kilay ni Caroline sa pag-aaral hanggang sa maging top 1 siya sa klase—sa pag-asang mapapansin din siya ng kanyang ama-amahan—isang malamig at mapangmata na "Aanhin mo naman ang matalino?" lang ang isinukli nito sa kanya.

Matagal na siyang umay at pagod sa bahay na iyon. Sawa na siya sa nakakasakal na pakiramdam ng pagiging nakikitira lang. At nang makasal siya kay Arthur, doon lang siya tuluyang nakawala sa hawla.

Pagkatapos ikasal, kinalimutan na niya at pinutol ang lahat ng ugnayan sa kanyang pamilya—isang tuluyang pagtalikod sa kanyang nakaraan.

"Aba, wala akong kaalam-alam diyan," bulong ng isang donyang nakaupo sa malapit. Tinakpan niya ng panyo ang kanyang bibig habang mapanuri ang mga matang nakatitig kay Caroline.

"Isasauli ang mga regalo ng sarili niyang ina? Susmaryosep, napakawalang utang na loob."

Ang mga pasaring at bulung-bulungan ay parang mga lamok na umaaligid sa kanyang pandinig. Namuti ang mga kamao ni Caroline sa sobrang pagpipigil, at namuo ang malamig na pawis sa hawak niyang baso.

Damang-dama niya ang mga matatalim na tingin na nakapukol sa kanya—mga tinging puno ng pangungutya, panghuhusga, at lihim na tuwa sa kanyang kahihiyan.

Nasa dulo na sana ng kanyang dila ang mga salitang isasagot, ngunit mabilis itong pinigilan ng kanyang katinuan. Kailangan niyang magtimpi.

Kaarawan pa naman ni Don Isaac ngayon. Kung papatulan niya si Heidi sa harap ng maraming tao, siguradong masisira ang pangalan ng buong pamilya Windsor.

Biglang tumikhim si Don Isaac. Ang kanyang garalgal ngunit buo at makapangyarihang boses ay umalingawngaw. "Kumain na tayo. Lumalamig na ang inihain."

Dugtong pa ng matanda, "Isang masayang pagdiriwang ang araw na ito. Huwag na nating pag-usapan ang mga bagay na nakakasira ng araw."

Sa isang iglap, parang pinutol ang mga bulung-bulungan sa hapag-kainan.

Sabay-sabay na itinaas ng lahat ang kanilang mga kopita. "Tama po kayo diyan! Mabuhay si Don Isaac Windsor! Hiling namin ang inyong malusog at mahabang pamumuhay!"

"Kampay!"

Nagkatingingan at nagkiskisan ang mga kristal na kopita na lumikha ng malutong na tunog. Muling naging masigla ang paligid, na tila ba walang namuong tensyon kanina.

Tahimik na humigop ng maligamgam na tubig si Caroline. Tila nahihilo siya sa mga kaplastikan at pambobola ng mga kilalang panauhin sa paligid.

Sa kalagitnaan ng handaan, nagpaalam muna si Caroline upang magtungo sa palikuran.

Sumandal siya sa inukit na barandilya. Nanlalamig ang mga dulo ng kanyang daliri. Umilaw ang screen ng kanyang cellphone; bumungad ang iskedyul ng isang academic conference at ilang materyales na ipinadala ni Alton.

[May kaunti pang oras bago ang conference. Mabilis ang naging pagbabago sa academic field sa mga taong nawala ka.]

[Heto ang ilan sa mga pinakabagong research findings at papers—sana makatulong ang mga ito para makahabol ka.]

Akmang magrereply na sana siya nang marinig niya ang matalim na tunog ng mga takong na naglalakad palapit mula sa kanyang likuran.

"Caroline, tumatakas ka ba?" Sumandal si Heidi sa hamba ng pinto ng palikuran, nakapaskil ang isang nakakalokong ngiti sa kanyang mapupulang labi. "Sabagay, naiintindihan ko. Siguradong nakakasakal para sa'yo ang mga ganitong klaseng okasyon."

Hindi siya pinansin ni Caroline at akmang tatalikod na upang umalis.

"Teka lang, masyado ka namang nagmamadali." Humakbang paharap si Heidi upang harangan ang kanyang daraanan. Naglabas ito ng matingkad na pulang lipstick upang mag-retouch ng makeup.

Ibinaba nito ang kanyang boses ngunit nanatiling malinaw at mariin ang bawat salita. "Sa sobrang pagiging abala mong makipagplastikan sa mga tao sa labas, pustahan tayo, hindi mo man lang nagawang kumustahin ang Lola mo."

Ibinalik ni Heidi ang kanyang lipstick sa bag. Ang matingkad na pula sa kanyang labi ay lalong nagpatingkad sa kanyang matapang na aura. "Kakatawag lang ng ospital. Inatake na naman daw siya ng hika. At balita ko, medyo malala raw ngayon, ah."

Sinadya niyang bitinin ang sasabihin. Bakas ang labis na tuwa sa mukha ni Heidi habang pinagmamasdan ang biglaang paninigas at pamumutla ng mukha ni Caroline.

"Nakakapagtaka lang, 'di ba? Akala ko ba grumadweyt ka ng medisina? Bakit sarili mong lola, hindi mo magamot? Ano 'yon, pang-display lang ba ang mga diploma mo?"

"O baka naman dahil sa ilang taon mong pag-aalaga sa dalawang batang 'yon, kinalawang na ang utak mo at nakalimutan mo na ang lahat ng pinag-aralan mo?"

Kalmadong nag-angat ng tingin si Caroline. Mababakas sa kanyang mga mata ang isang malalim at hindi matukoy na emosyon. "Buhay ko 'to, kaya wala kang pakialam."

"Nanghihinayang lang naman ako," buntong-hininga ni Heidi, umaarteng tila nakikisimpatya.

"Kawawa naman ang matanda, nakaratay sa kama ng ospital tapos ang sarili niyang apo, ni hindi man lang magpakita ng mukha. Pero sabagay, naiintindihan ko naman. Kahit na hindi ka naman mahal ni Arthur, sa mata ng publiko, ikaw pa rin ang legal na asawa niya. Bakit mo pa nga ba maaalala ang mga mahihirap mong kamag-anak, 'di ba?"

"Ipapadala ko ang pambayad sa ospital sa takdang oras." Naikuyom ni Caroline ang kanyang mga kamao, halos bumaon na ang kanyang mga kuko sa sariling palad. Matagal na siyang sawang-sawa sa pagpapanggap bilang Mrs. Windsor.

"At sa iba pang mga bagay, Ms. White, huwag mo na sana panghimasukan."

Pagkasabi nito'y dire-diretso siyang naglakad at nilagpasan si Heidi patungo sa dulo ng pasilyo.

Naghahalo ang gulo at pait sa kanyang puso. Hanggang kailan pa ba niya matitiis ang ganitong klaseng pagsasama na walang bahid ng pagmamahal?