72. “Wala ba siyang kahihiyan?”

Dahan-dahan akong lumingon, mas humigpit ang kapit ko sa kristal na baso. Nakatitig sa’kin si Evelyn na parang siya ang reyna ng gabi—may yabang sa mukha, at ’yung sulok ng labi niya, bahagyang nakangiwi sa pilyang, mapanuksong ngiti. Sinuyod ako ng berde niyang mga mata mula ulo hanggang paa na pun...

Mag-log in at ipagpatuloy ang pagbabasa