Kabanata 4

Gumuho ang mundo ni Elaine sa mga sandaling iyon.

Pakiramdam niya'y nahulog siya sa isang walang-hanggang balon ng yelo, at tuluyang nanigas ang kanyang dugo sa tindi ng panlalamig.

Nakatitig lang siya sa mga mapupulang marka sa leeg ni Emily. Sobrang sakit ng dibdib niya na halos hindi na siya makahinga—parang pinipiga ang puso niya.

Unti-unting nawala sa pandinig niya ang masayang boses ni Vera, na napalitan ng isang nakakabinging ugong.

"Tita Emily, nasaan si Daddy? Gusto ko siyang kausapin!"

Masayang ikinakampay ni Vera ang maliliit niyang paa, walang kaalam-alam sa namumutla at parang pinagkaitan ng dugong mukha ng kanyang ina.

Narinig mula sa telepono ang kaluskos ng kumot at damit, bago umalingawngaw ang malalim na boses ni Arthur, "Vera, anak, okay na ba ang pakiramdam mo?"

Biglang bumaligtad ang sikmura ni Elaine nang marinig ang pamilyar na boses na iyon.

Kagabi lang ay may ibinubulong pa siya sa tainga ng ibang babae, tapos ngayong umaga, ang kapal ng mukha niyang mangamusta kay Vera na parang walang nangyari.

Nakakasuka!

Dati pa man, may kutob na siya.

Sa dami ng mga gabing hindi umuwi si Arthur, at sa mga pagkakataong isang tawag lang ni Emily ay nagmamadali na siyang umalis.

Pero pilit niyang pinapanatag ang sarili niya. Nagpakatanga siya sa palusot nitong "magkaibigan lang" daw sila.

Pero malinaw na hindi.

Hindi na kinaya pa ni Elaine. Tuluyan nang bumagsak ang mga luha sa kanyang pisngi, patak-patak na tumulo sa mga damit niyang hindi pa niya napapalitan mula pa sa magdamag na pag-aalaga sa anak.

Sandali lang at naputol na ang tawag. Nakasimangot na ibinaba ni Vera ang kanyang relo.

Mahigpit niya itong hinawakan, nakanguso ang maliliit na labi at nagtutubig ang mga mata. "Bakit naman ang bilis ibaba ni Tita Emily ang tawag..."

Lilingon sana siya para magmaktol kay Elaine, pero napansin niya itong nakaupo sa gilid ng kama—tuwid na tuwid ang likod at walang kakulay-kulay ang mukha.

Tulala ito at blangko ang mga mata, hindi man lang napansin ang paggalaw ni Vera. Parang pinaghugutan ito ng buhay.

Biglang nakaramdam ng matinding inis si Vera.

Ayaw na ayaw niyang nakikita si Elaine na ganito—laging nag-iinarte at pinapalaki ang mga simpleng bagay. Hindi tulad ni Tita Emily na laging ang ganda-ganda kapag nakangiti.

Padabog siyang pumadyak, at agad na nagsalubong ang mga kilay sa kanyang maliit na mukha.

"Mommy naman, bakit ba lagi kang ganyan? Ang lungkot-lungkot mo lagi, nakakainis!"

Pagkasabi nito, hinablot niya ang kanyang maliit na kumot, ibinalot sa sarili, at mabilis na bumaba ng kama. Padabog siyang tumakbo palabas ng kwarto nang hindi man lang nililingon ang ina.

Parang mga patalim na bumaon sa pandinig ni Elaine ang masasakit na salita ng anak. Ibubuka sana niya ang kanyang bibig, pero walang lumabas na boses.

Habang pinagmamasdan ang paglayo ng maliit na bulto ni Vera, biglang nanlambot ang mga tuhod ni Elaine at napaupo siya sa gilid ng kama.

Sa ibabaw ng side table, nakapatong ang family picture nila noong isang taon—nakaakbay pa si Arthur sa kanyang baywang, habang abot-tenga ang ngiti ng dalawa nilang anak.

Ngayong tinitingnan niya ito, pakiramdam ni Elaine ay isa itong napakapait na biro ng tadhana.

Sa mga sumunod na araw, nakakakilabot ang naging bilis ng pagkalat ng virus.

Bente-kwatro oras ang balita sa telebisyon tungkol sa pandemya, at araw-araw na lang ay may panibagong record ang bilang ng mga namamatay.

Nagkulong si Elaine sa kusina, nagpapakulo ng gamot habang nakikinig sa ulat ng news anchor.

Sa mga panahong ito, nag-imbak na siya ng mga disinfectant at face mask. Tatlong beses sa isang araw niyang tinitingnan ang temperatura ng mga bata, at walang-sawa niyang pinupunasan ng alcohol ang bawat laruang hawakan nila.

Pero matagal na ring naubos ang pasensya ng mga bata sa pagkakulong sa bahay.

"Mommy, gusto ko mag-scooter sa labas! May mga naglalakad naman na tao doon, eh!"

Nakadikit ang mukha ni Julius sa bintana, halatang inip na inip na sa tono ng boses niya.

Kakalayo pa lang ni Elaine sa kanya nang biglang yumakap si Vera sa kanyang stuffed toy at ngumuso. "Gusto ko ng strawberry milk tea. Sabi mo bibilhan mo 'ko kapag gumaling na 'ko, eh."

"Delikado pa sa labas, anak, tsaka sarado pa ang milk tea shop. Tiis-tiis muna tayo nang konti, ha?"

Mahinahong paliwanag ni Elaine.

Iniabot niya ang bagong kulong gamot, bakas ang labis na pagod sa kanyang boses. "Heto na, inumin mo muna 'to."

Hinalughog niya ang bawat pahina ng mga librong medikal para lang mahanap ang lunas na ito. Hindi man nito tuluyang mapuksa ang virus, kahit papaano'y maibsan man lang sana ang mga sintomas.

Humupa na pansamantala ang pagsusuka ni Vera, pero putlang-putla pa rin ang mukha ng bata.

"Bakit ba kailangan ko na naman 'tong inumin? Ang pait-pait kaya!"

Padabog na itinulak ni Vera ang mangkok. Ayun, natapon tuloy sa mantel ang gamot na buong araw niyang pinaghirapang ilaga.

Hapong-hapo na hinilot ni Elaine ang kanyang sentido. "Anak, kailangan mo 'tong inumin para gumaling ka na."

"Hinding-hindi ako papainumin ni Emily ng ganito kadiri! Ang sama-sama mo! Ayoko sa 'yo!"

Biglang humagulgol si Vera, "Gusto ko kay Daddy!"

Sumegunda naman si Julius, na kanina pa nakatambay sa bintana, at malamig na sinabing, "Gusto mo lang kaming diktahan. Mas mabait pa nga si Emily sa 'min kaysa sa 'yo, eh! Nakakabwisit ka!"

Nang marinig muli mula sa sariling mga anak ang ganoon kasasakit na salita, parang pinagsakluban ng langit at lupa si Elaine. Para siyang tinamaan ng kidlat at natigilan na lamang.

Magdamag siyang walang tulog maasikaso lang ang lagnat ni Vera. Pero sa paningin ng mga bata, wala pa rin siyang binatbat kay Emily na puro kendi at tsokolate lang naman ang ipinapakain sa kanila.

Isang nakakapanindig-balahibong lamig ang gumapang mula sa kanyang mga paa. Unti-unting lumabo ang paligid kasabay ng pangingilid ng kanyang mga luha.

Hindi pa man kumakagat ang dilim, muli na namang umalingawngaw sa sala ang pagmamaktol ng kambal.

"Gusto kong makita si Emily! Gusto ko siyang puntahan ngayon na!"

Nakasalampak si Vera sa karpet, halos mayupi na ang hawak niyang stuffed toy sa higpit ng kanyang pagkakakuyom.

"Kasalanan mo 'to lahat! Kung hindi mo kami pinigilang lumabas, kasama na sana namin si Daddy!"

Nakatayo lang sa gilid si Julius, salubong na salubong ang maliliit na kilay, at sumegunda, "Oo nga! Kung hindi mo kami pinigilan, nasa eroplano na sana kami ngayon imbes na nakakulong dito kasama mo!"

Kapapasok lang ni Elaine sa sala dala ang pinainit na gatas nang marinig niya ang mga ito. Biglang napahinto ang kanyang mga paa.

"Napakalala ng virus sa labas ngayon. Paano naman tayo makakaalis?"

Ibinaba niya ang gatas sa coffee table, pilit na pinapalumanay ang kanyang boses. "Sige na, uminom muna kayo ng gatas para hindi kayo magutom."

"Ayoko niyan!"

Sinipa ni Julius ang paa ng mesa, dahilan para matapon ang halos buong laman ng baso ng gatas.

"Kung ayaw mo kaming samahan kay Emily, hindi kami kakain! Mas mabuti pang magutom na lang kami kaysa kainin ang kahit anong gawa mo!"

Mabilis na tumango si Vera, bakas ang labis na katigasan ng ulo sa kanyang maliit na mukha. "Tama! Hindi kami kakain! Hangga't hindi mo kami dinadala kay Emily ngayon na!"

Habang nakatingin sa nanlilisik at lumuluhang mga mata ng kanyang mga anak, nakaramdam ng matinding kawalan ng pag-asa si Elaine.

Dahil sa pananahimik ni Elaine, lalo pang nag-init ang ulo ni Julius.

"Sana hindi na lang ikaw ang naging nanay namin!"

Pinandilatan niya ito ng mata, pulang-pula ang kanyang maliit na mukha sa galit. "Kung hindi dahil sa 'yo, si Emily sana ang pinakasalan ni Daddy! Edi sana lagi namin siyang kasama!"

"Julius!"

Biglang napataas ang boses ni Elaine, kasabay ng tuluyang pagkawala ng kulay sa kanyang mukha.

Ito na ang pangalawang beses sa loob ng isang araw na binitawan ni Julius ang mga salitang iyon.

Ang mga salitang iyon ay tila nakamamatay na lason—isang patalim na bumaon nang tuwiran sa pinakamahinang bahagi ng kanyang puso.

Tinitigan niya ang dalawang batang ito na itinaya niya ang sariling buhay mailuwal lamang sa mundo. Ang pandidiri at pagtatakwil na nakita niya sa kanilang mga mata ay mas nakakapanlumo at mas malamig pa kaysa sa salot na virus sa labas.

Biglang nakaramdam ng matinding pagod si Elaine. Wala na siyang lakas para magpaliwanag pa.

Tila naging yelo ang kanyang puso, at isang nakakapanindig-balahibong lamig ang unti-unting kumalat sa buong katawan niya.

Nanatili siyang tahimik nang mahabang oras, hanggang sa unti-unting humupa ang iyakan sa loob ng sala.

Sa huli, dahan-dahan niyang iniangat ang kanyang paningin. Tuluyan nang namatay ang kislap ng pag-asa sa kanyang mga mata.

"Sige," mahina niyang sambit. Kakaiba ang lamig at kalmado sa kanyang boses. "Ihanda niyo na ang mga gamit niyo."

Natigilan ang kambal, at biglang naputol ang kanilang pag-iyak.

"Tatawagan ko ang Daddy niyo."

Tinalikuran sila ni Elaine at naglakad papunta sa sofa para kunin ang kanyang cellphone. Walang tigil sa panginginig ang kanyang mga daliri. "Papupuntahin ko siya rito para sunduin kayo."