Kabanata 1

POV ni Violet:

Amoy mantika at pritong manok ang bumalot sa hangin. Mabigat, nakakasulasok. Pero para sa’kin, mas mabango pa ’yon kaysa sa mapait na langsa ng dugo.

Nakaupo ako sa sulok ng isang McDonald’s malapit sa unibersidad. Nakakapit ang mga daliri ko sa gilid ng plastik na mesa. Sa labas, tuloy-tuloy ang agos ng trapiko. Maingay ang mundo, buhay na buhay. At wala itong pakialam sa impyernong kakakatakas ko lang.

Nakaipit pa rin ang isip ko sa gabing ’yon na umuulan. Rinig ko pa rin ang kulog. Rinig ko pa rin ang dagundong ng mga utos ng Alpha na parang punit kung humiwa sa hangin.

Sampung taon kong sinubukang painitin ang puso ni Daemon Blackwood. Ginampanan ko ang perpektong Luna. Minahal ko siya nang buong-buo. Kapalit nun, pinatay niya ang pamilya ko para sa ibang babae.

Dahil tumanggi akong pakawalan siya para sa kanya, nagdeklara ng digmaan ang Frost Pack laban sa angkan ko. Namatay ang mga magulang ko sa pagtatanggol sa anak na babae nilang masyadong bulag para makita ang katotohanan. Pinanood ko silang bumagsak—tapos ako naman ang sumunod, namatay na walang nagmahal, napalitan na parang walang saysay.

Tinitigan ko ang mga kamay ko. Nanginginig, pero malinis. Walang peklat. Wala na rin ang unti-unting pagkatuyot ng sakit na pumatay sa’kin sa dati kong buhay.

Tumingin ako sa digital na kalendaryo sa dingding. Parang nanunumbat ang petsa.

Tatlong taon na ang nakalipas.

Bumalik ako. At ngayon ang ikalimang anibersaryo ng araw na minarkahan ako ni Daemon Blackwood.

Napatawa ako nang tuyo. May baluktot talagang biro ang tadhana. Ibinagsak niya ako pabalik sa gitna ng pekeng kasal na ’to. Pero ngayon, hindi na ako bulag.

“Order number forty-two!”

Isang malinaw at masiglang boses ang pumutol sa ingay. Tumingala ako.

Ayun siya. Si Celeste Morrison.

Naka-standard na uniporme siya at may visor sa ibabaw ng honey-blonde niyang buhok. Mukha siyang marupok. Mukha siyang walang kayang saktan. Ang hirap paniwalaan na ang babaeng ’to—iyong estudyanteng may mga matang parang usa—ang dahilan ng pagkawasak ng pamilya ko.

Sa dati kong buhay, siya ang mitsa. Siya ang “kanya” na pinagpapatayan ni Daemon ang mundo.

Lumapit si Celeste sa mesa ko, may dalang tray. Ngumiti siya—maliwanag, parang araw, abot hanggang mga mata.

“Eto po order n’yo, Luna,” sabi niya.

Inilapag niya ang tray pero hindi agad umalis. Nag-atubili siya, kinakalikot ang laylayan ng apron niya na halatang kinakabahan.

“Sana po hindi kayo magalit,” mahinang sabi ni Celeste. Dinukot niya ang bulsa niya at inilagay sa tray ko ang isang maliit na karton na kahon, mainit-init pa. “Dinagdagan ko po ng warm apple pie. Sa’kin na po ’yon.”

Nanigas ako. Tumingin ako sa kanya, litong-lito. “Bakit?”

Namula siya nang kaunti. Tumingin siya sa sapatos niya, tapos tumingala ulit sa’kin na may totoong pag-aalala. “Kasi po, kanina pa kayo nakatitig sa bintana… ang lungkot ng tingin n’yo. Parang pasan n’yo buong mundo. Sabi lagi ni Mama, nakakatulong ang matamis kapag bad day.”

Ang linaw ng mga mata niya. Ang bait. Walang bahid ng plano. Isa lang siyang babaeng sinusubukang aliwin ang estranghero.

Nakakasakal ang kabalintunaan. Iyong babaeng, sa hindi niya sinasadya, sisira sa buhay ko—siya pa ang nag-aabot ng pie para pasayahin ako.

“Salamat,” sabi ko. Magaspang ang tunog ng boses ko.

“Sana po gumaan araw n’yo,” masayang sabi niya. Kumaway siya nang maliit at halos tumalbog sa gaan ng hakbang pabalik sa counter.

Pinanood ko siyang lumayo. Magaan siya. Malinis. Siya ang lahat ng hindi na ako ngayon.

Kinuha ko ang supot. Sumingaw ang init ng pagkain sa papel. Totoo. Ramdam ko.

Umalis ako sa restaurant at humakbang sa malagkit na init ng hapon. May itim na sedan na naghihintay sa gilid ng kalsada. Dumulas ako papasok sa likod. Malamig ang leather at amoy mamahaling pampakintab.

“Luna,” sabi ni Leo, ang driver. Tumingin siya sa’kin sa rearview mirror. “Tumawag ang alahero. Na-deliver na po sa manor yung obsidian cufflinks na inorder n’yo para mamayang gabi.”

Mamaya. Ang selebrasyon.

Sa loob ng limang taon, ang petsang ’to ang pinakamahalagang araw sa buong taon ko. Buong araw akong naghahanda. Nagluluto ako ng mga pagkaing nauuwi lang sa paglamig. Nagsusuot ako ng mga bestidang seda na wala namang nakakakita. Lahat ’yon, ginawa ko para lang sa isang tango—isang munting pagkilala—mula kay Daemon.

“O sige,” sabi ko. Tumingin ako sa bintana.

Bakit ba ginawa ko lahat ’yon? Bakit ko hinahabol ang lalaking ang puso’y parang batong malamig? Ako si Violet Goldcrest. Ang lobo ko, si Ember, may dugong Alpha. May dangal ako. Pero ginawa kong maliit ang sarili ko para lang magkasya sa buhay ni Daemon.

Hindi nailigtas ng pagiging perpekto ang mga magulang ko. Hindi napigilan ng pag-ibig ang digmaan.

Umakyat ang kotse sa pribadong daan papunta sa Blackwood Manor. Obra maestra ito ng makabagong arkitektura—itim na bato at salamin. Kahanga-hanga, oo, pero walang init. Parang bahay na hindi marunong tumawa.

May nakita akong napakalaking itim na SUV na nakaparada malapit sa fountain.

Kotse ni Daemon. Nandito siya. Hindi ko inaasahan.

Pagpasok ko sa sala, sinalubong ako ng lawak at lamig. Puro abuhin ang palamuti—mga kulay na parang ulap bago bumuhos ang bagyo.

Naupo si Daemon Blackwood sa mahabang sopang balat. Nasa tuhod niya ang laptop, nakapatong na parang bahagi na ng katawan niya. Matikas siyang tingnan, parang laging may inuutos kahit tahimik.

Gwapo siya. Hindi maikakaila. Maitim ang buhok niyang pabaya ang bagsak sa noo. Matatalim at pang-mayamang anggulo ang mukha—parang hinubog para sa mga larawan sa dyaryo. Ang mga mata niya, kulay dugo. At sa bawat hinga niya, ramdam ang bigat ng kapangyarihan ng isang dominanteng Alpha.

Hindi siya tumingala. Hindi talaga niya ginagawa.

Naalala ko ang seremonya ng pagmamate namin. Tiningnan niya ako na parang kontrata. “Partnership ’to, Violet,” sabi niya noon. “Huwag kang umasa na ibabahagi ko sa’yo ang kaluluwa ko.”

Humanda ako sa poot. Inasahan kong sasabog sa loob ko ang pagnanasa na lamunin ang lalamunan niya. Siya ang lalaking sisira sa lahat.

Pero habang tinititigan ko siya, hindi dumating ang galit. Sa halip, may kakaibang katahimikan—hungkag, malamig, pero magaan. Hindi ito pagpapatawad. Ginhawa ito.

Ayoko siyang wasakin. Ayoko ng ganti. Gusto ko lang makaalis.

Hindi ko siya binati gaya ng dati—’yung magalang, ’yung pilit, ’yung parang ako pa ang may kasalanan kapag kulang.

Lumapit ako sa armchair sa tapat niya. Hinubad ko ang mga takong kong may pulang ilalim. Tumilapon ang pares sa malinis na sahig, parang wala akong pakialam kung may masita. Tapos, lumubog ako sa mga unan.

Pinunit ko ang paper bag. Ang tunog, ang lakas sa katahimikan ng kwarto.

Tumigil si Daemon sa pagta-type.

Humugot ako ng pritong manok. Nalaglag ang ginintuang mumo sa mamahaling alpombra. Wala akong pakialam. Kumagat ako. Umalingawngaw ang langutngot sa buong sala.

Sa wakas, tumingala si Daemon. Kumitid ang mga matang pula niya. Inisa-isa niya ako mula sa nakayapak kong paa hanggang sa mantika sa mga daliri ko. Nalito siya—at nandidiri.

“Kumakain ka niyan?” tanong niya. “Dito pa talaga?”

Lumunok ako. Pinunasan ko ang bibig ko gamit ang likod ng kamay.

“Gusto ko,” sabi ko, tuyo ang boses. “Kaya ginawa ko.”

Nakatitig siya sa’kin. Kumunot ang noo niya. Hindi ito ang Violet na kilala niya. Ang Violet na kilala niya, nasa kusina na dapat ngayon—nagpapaka-stress para sa anniversary dinner, nag-aayos na parang may darating na bisita sa piyesta.

Isinara niya ang laptop nang may malakas na pitik. Sumandal siya at nagkrus ng mga braso.

“Ano ’to, Violet, pasaring?” sabi niya. “Kung naghahanap ka ng atensyon, ang pathetic naman ng paraan mo.”

Ibinabalik ko ang manok sa bag. Pinunasan ko ang kamay ko sa napkin. Tiningnan ko siya.

Nakita ko ang kayabangan. Ang pagwawalang-bahala. Hindi niya ako nakikita bilang kapareha. Para sa kanya, gamit lang ako—parang muwebles. Nandiyan lang. Tahimik. Maginhawa kapag kailangan.

“Daemon,” sabi ko. Matatag ang boses ko. Hindi nanginig.

Tinaas niya ang isang kilay. Parang bored na bored.

“Gusto kong buwagin ang mating bond,” sabi ko. “Gusto ko ng pormal na Seremonya ng Pagtanggi.”

Kumapal ang katahimikan sa sala. Ni hindi siya gumalaw. Hindi siya nagalit. Hindi siya nasaktan. Tinitigan lang niya ako.

Tapos, tumawa siya.

Maiksi at matalim—punô ng pangungutya. Umiling siya. Tiningnan niya ako na parang naaawa, pero hindi ’yung awa na may lambing—’yung awa na nanliliit ka.

“Seremonya ng Pagtanggi?” ulit niya. Binitiwan niya ang mga salita na parang biro.

Dinampot niya ulit ang laptop. Para bang wala akong sinabi. Para bang hangin lang ako.

“Violet, tigilan mo ’yang mga laro mo. May territory merger akong rerepasuhin. Mag-ayos ka nga. Ang baho mo—amoy mantika.”