Kabanata 1: Isang Gabi ng Pagkahilig

Sa loob ng napakarangyang kwarto ng mansyon, nakapatong si Charlotte Foster sa ibabaw ni James Martin.

Dahil nakagapos ang mga kamay ni James at hilo pa sa pampatulog kaya hindi makapanlaban, mabilis na hinablot at hinubad ni Charlotte ang mga damit ng asawa.

Bumulaga ang matipunong dibdib at pandesal na abs ni James. Hindi tuloy napigilan ni Charlotte na haplusin ang mga ito.

"Grabe, ang ganda pala talaga ng katawan mo," bulong niya.

Nakapiring ang mga mata ni James. Malamig at nagngangalit ang boses niya nang magsalita. "Charlotte, naglalaro ka sa apoy. Pakawalan mo ako ngayon din!"

Ngumisi lang si Charlotte at kaswal na sumagot, "Mag-asawa naman tayo, kaya normal lang 'to, 'no!"

Nagpumiglas si James nang buong lakas, pero wala talaga siyang laban sa epekto ng gamot. "Subukan mo lang akong galawin ngayon, sinisiguro ko sa'yong pagsisisihan mo 'to habambuhay!"

Bawat salitang binitawan niya ay puno ng pagbabanta. Dahil dito, kusa at napaurong nang bahagya si Charlotte.

Tinitigan niya si James nang may pag-aalinlangan. Natatakpan man ng piring ang matatalim nitong mata, litaw na litaw pa rin ang matangos nitong ilong at perpektong hugis ng mga labi.

Aatras na sana siya, pero biglang nag-flashback kay Charlotte ang lahat ng panahong binalewala at tinrato siya na parang basahan sa loob ng tatlong taon nilang pagsasama.

Dahil doon, biglang nag-alab ang determinasyon niya. Walang pag-aalinlangang hinubad niya ang pantalon ni James.

"Aba't—!" Sa sobrang galit ni James, naumid ang dila niya at hindi na nakapagsalita.

Kahit kailan, hindi sumagi sa isip niya na ang dati-rati'y sunud-sunuran at mahinhing si Charlotte ay maglalakas-loob na painumin siya ng pampatulog at igapos siya! Akmang magsasalita pa sana siya, pero bigla siyang nakaramdam ng nakakapasong lambot na bumalot sa kanya.

Natulala si James at nablangko ang kanyang isipan.

Samantala, salubong na salubong naman ang kilay sa maamo at magandang mukha ni Charlotte.

Bakit ba walang nagsabi sa kanya na ganito pala kasakit 'yon?

Nag-marathon pa naman siya ng sandamakmak na instructional videos para lang paghandaan ang mangyayari sa kanila ngayong araw.

Tiniis ni Charlotte ang sakit at sinubukang gumalaw nang kaunti. Pero sa sobrang hapdi, hindi niya napigilang mapadaing.

Sa pagkakataong iyon, nagawang makawala ni James mula sa pagkakagapos. Mabilis niyang ibinaligtad ang pwesto nila, at ngayon ay siya na ang nakapaibabaw.

Nag-aalab sa matinding pagnanasa at kapusukan ang kanyang mga matang parang mamahaling hiyas. Mahigpit niyang hinawakan ang parehong pulso ni Charlotte.

"Dahil ginusto mo 'to, panindigan mo!" madiin niyang sabi.

Namimilipit sa sakit si Charlotte habang nagpupumiglas. Nangilid ang mga luha sa kanyang mga mata, at sa sobrang sakit ay napakagat na lang siya sa balikat ni James.

Nang mga oras na iyon, para siyang isang malakas na barkong pandigma na walang-awang bumasag sa nagyeyelong pader ni Charlotte.

Namula ang mga mata ni Charlotte. Para siyang isang marupok ngunit napakagandang bulaklak na pilit pinitas—sira pero nananatiling maganda, na sinumang makasulyap ay tiyak na makadarama ng matinding pagkahabag.

Sa bandang huli, bumaba ang mukha ni James. Dahan-dahan niyang hinalikan at pinunasan ang mga luhang tumakas mula sa mga mata ni Charlotte.

Ang kaninang nag-aapoy na kapusukan ay unti-unting napalitan ng lambing. Umagos ito na tila isang banayad at payapang batis.

Nang matapos ang lahat, nakatulog nang napakahimbing at payapa si James.

Samantala, tiningnan lang ni Charlotte ang mga marka ng halik na nagkalat sa buong katawan niya. Pilit niyang ibinangon ang kanyang lupaypay na katawan. Iniwan niya ang mga papeles ng annulment na may pirma na niya, at walang lingon-likod na umalis ng siyudad.

Nakasakay na siya ngayon sa eroplano patungong ibang bansa. Habang nakatanaw sa makislap at buhay na buhay na siyudad sa labas ng bintana, isang napakatinding pait ang naramdaman niya sa kanyang dibdib.

Bago pa man sila ipanganak, nakatadhana na sila ni James sa isa't isa. Matagal na kasing matalik na magka-amiga ang kanilang mga lola.

Kaya lang, matagal nang bumagsak ang pamilya Foster. Dahil sa pagtataksil ng mga taong pinagkatiwalaan nila, naubos ang yaman nila sa isang iglap.

Namatay sa matinding depresyon ang kanyang lolo at lola. Ang tatay naman niya ay napilitang kitilin ang sariling buhay, at tuluyan nang naglahong parang bula ang kanyang nanay.

Sa isang iglap, ang buhay niya ay parang bumagsak mula langit patungong impiyerno. Nabaon siya sa hirap, hanggang sa umabot sa puntong pambayad man lang sa matrikula ay wala siya.

Ang lola ni James ang sumalo sa kanya. Binigyan siya nito ng bagong pagkakakilanlan at pinag-aral siya.

Bago ito malagutan ng hininga, pinapangako nito kay James na papakasalan siya ng binata at palagi siyang aalagaan at tratratuhin nang tama.

Dahil sa malalim na utang na loob at matinding pagmamahal kay James, pinili ni Charlotte na ihinto ang kanyang pag-aaral para maging isang buong-panahong maybahay.

Labis na nadismaya rito ang kanyang mentor na si Brad Thornton.

Sa huling araw ni Charlotte sa eskwelahan, pinaalalahanan siya ni Brad na ang pag-asa at pag-ikot ng mundo niya sa isang lalaki ay mauuwi lang sa matinding pagkabigo.

Pero bata at mapusok pa si Charlotte noon. Naniwala siya sa kasabihang kayang hamakin ng pag-ibig ang lahat.

Naniwala siya na kung ibibigay niya ang buong puso niya kay James, balang araw ay mapapalambot din niya ang pusong-bato nito. Pero sinampal siya ng malupit na reyalidad. Nagkatotoo ang lahat ng babala ni Brad.

Ang tatlong taon ng patuloy na pambabalewala at panlalamig nito ay nag-iwan ng malalim na sugat sa kanyang pagkatao.

Ang tuluyang nagpasuko sa kanya ay ang nangyari sa isang auction noong nakaraang linggo.

Bilang Misis Martin, hindi man lang pinayagan si Charlotte na umattend sa auction kasama si James. Hanggang panonood na lang siya ng showbiz news sa bahay. Kitang-kita niya kung paano magkasamang rumampa sina James at Daisy Lynn sa harap ng mga kumikislap na camera, habang pinupuri ng lahat at tinatawag na isang perpektong tambalan.

Gumastos pa ng milyun-milyon si James para sa mga alahas ni Daisy. Para tuloy siyang isang malaking biro—isang masakit na sampal sa mukha niya.

Wala siyang pinagsisihan sa naging desisyon niya. Handa siyang harapin kung ano man ang maging kahihinatnan nito.

Ang mga papeles ng divorce ang huling piraso ng dignidad niya sa kasal na ito.

Nang magising si James kinagabihan, sapo-sapo ang kumikirot niyang ulo, susugurin sana niya si Charlotte. Pero laking gulat niya nang makita ang divorce papers sa ibabaw ng mesa.

Mabilis na lumipas ang panahon. Sa isang iglap, anim na taon na ang nagdaan.

Ngayon ang araw ng RNS Awards ceremony. Ito ang pinakamataas na parangal sa buong mundo pagdating sa biomedical research, at pangarap ng napakaraming tao na masungkit ang prestihiyosong award na ito.

Masiglang nag-announce ang host sa stage, "Maraming salamat po sa pagdalo ninyo sa award ceremony na ito. Salubungin po natin ng masigabong palakpakan ang awardee natin ngayon, si Ms. Foster!"

Biglang nag-iba ang mga ilaw, at tumutok ang spotlight kay Charlotte na suot ang kanyang gown.

Nakatayo siya nang tuwid at puno ng pino. Ang kanyang magandang mukha ay parang isang obra maestra na inukit mismo ng langit.

Suot ang isang ginintuang gown, dahan-dahan siyang naglakad paakyat sa stage.

Isang mabait na matanda, si Brad, ang ngumiti nang buong tamis habang isinasabit ang medalya sa leeg niya at iniabot ang parangal.

Sabi nito, "Charlotte, sobrang saya ko at nakabalik ka na sa tamang landas. Ang rurok ng career mo ang dapat na maging pinakamataas mong pangarap, hindi ang maging sunud-sunuran sa isang lalaki na parang walang bayad na alila."

Hawak ni Charlotte ang tropeo gamit ang dalawang kamay. Namumuo ang luha sa kanyang mga mata habang inaalala ang anim na taon ng paghihirap at pagsisikap para lang mapatunayan ang sarili at makuha ang award na ito.

Tumango siya nang mariin at sinabing, "Maraming salamat po sa tiwala ninyo sa akin sa lahat ng panahong ito. Ipagpapatuloy ko po ang research ko at hindi ako titigil dito."

Sumagot si Brad, "Mabuti naman kung ganoon. Malaki ang inaasahan ko sa 'yo."

Pagkatapos ng award ceremony, bumalik si Charlotte sa research institute kasama si Brad.

Nag-aayos siya ng ilang papeles sa ibaba kaya medyo natagalan siyang umakyat. Bigla na lang niyang narinig ang inis na inis na boses ni Brad, "Balak niyo bang baklasin ang buong institute?!"

Kumabog nang mabilis ang dibdib ni Charlotte at agad siyang tumakbo paakyat sa second floor.

Pagkakita niya sa eksena sa loob, biglang nag-init ang ulo niya sa sobrang galit na muntik na siyang himatayin.

Sina Noah Foster at Andy Foster ay parehong nakasuot ng makukulay na cartoon suits. Nakaupo sila sa sahig sa gitna ng nagkalat na mga piyesa ng makinarya.

Iyon pa naman ang pinakamahal na set ng gamit sa buong institute, na umaabot sa halos siyam na pigura ang halaga.

"Ano'ng ginagawa niyo?!" mabilis na pumasok si Charlotte na salubong ang mga kilay.

Seryoso ang maliit at madungis na mukha ni Noah habang hawak ang isang piyesa. "Mommy, nagkakaroon po kami ng paligsahan," seryosong sabi niya.

Gulat na nagtanong si Charlotte, "Paligsahan?"

Sumingit si Andy, "Opo, Mommy. Nagpapabilisan po kami ni Noah kung sino ang mas mabilis makabuo ng makina."

Sabi niya habang abalang-abala sa pagkakabit ng isang piyesa.

Parehong naging anak ni Charlotte sina Noah at Andy pagdating niya sa Mirathia.

Hindi inaasahan ni Charlotte na ganoon kalakas ang punla ni James para magbunga ng triplets ang isang gabing kapusukan nila.

Nakakalungkot lang, maagang namatay ang bunso nilang babae dahil nawalan ito ng hangin habang ipinapanganak.

Bata pa lang ay kakikitaan na sina Noah at Andy ng matinding hilig sa pagbubuo ng mga makina. Halos lahat ng gamit sa bahay ay kinalas at binuo na nila, pero ngayon, umabot na ang kalikutan nila sa research institute.

Tiningnan ni Charlotte ang mga seryoso at palaban nilang mukha. Pilit niyang pinaalalahanan ang sarili. 'Mga anak mo 'yan. Mga anak mo 'yan.'

Sabi niya, "Bubuin natin nang sabay-sabay ang makinang ito ngayon din. At mula ngayon, bawal na kayong pumasok sa institute nang walang paalam ko!"

Tiningnan siya ni Noah gamit ang malalaki at malulungkot nitong mata. "Mommy."

Pero nanatiling matigas ang mukha ni Charlotte, "Kahit magmakaawa pa kayo, hindi magbabago ang isip ko. Wala nang bawian 'to!" mariing sabi niya.

"Opo," sagot ni Andy, na bakas din ang pagkadismaya sa mukha.

Mabilis nilang nabuo ang makina sa tulong ng bawat isa. At nang makahinga na nang maluwag si Charlotte, paglingon niya ay bumungad sa kanya ang seryosong mukha ni Brad.

Sabi ni Brad, "Charlotte, ang pinakabagong project ng institute ay sa Eldoria. Napakahalaga nito para sa kinabukasan ng research natin, at ikaw ang pinakabagay na tao para mamuno rito."

Namutla ang mukha ni Charlotte nang marinig ang Eldoria. Alam niyang nandoon si James.