Kabanata 8 Kailangang Protektahan ang Prinsesa

Kabaligtaran ng pananabik ni Charlotte, bumagsak ang mukha nina Andy at Noah pagkarinig nila sa balita. Hindi man lang sila natuwa, pero dahil alam nilang madidismaya si Charlotte, napilitan na lang silang sumang-ayon.

Hindi pinansin ni Charlotte ang pag-aatubili sa mukha nina Andy at Noah at dinala sila sa preschool.

Dahil unang araw nila, tinulungan sila ni Charlotte na mag-sign in at nakipagkilala sa kanilang titser.

Nang maayos na ang lahat, yumuko siya nang bahagya, nginitian sila, at sinabi, "Huwag kayong magpapasaway sa eskuwelahan ha, magpakabait kayo, at hintayin niyo akong sunduin kayo mamaya, okay?"

Masunuring tumango sina Andy at Noah.

Habang pinapanood si Charlotte na umalis, pumasok na sila sa kanilang classroom.

Pumalakpak ang titser para kunin ang atensyon ng lahat. "Mga bata, may dalawa tayong bagong kaklase ngayon. Salubungin natin sila at pakinggan ang pagpapakilala nila, okay ba 'yon?"

Agad na napunta ang tingin ng lahat kina Andy at Noah.

Nang makita ang mga cute nilang mukha, masayang sumagot ang klase, "Opo!"

Likas na sa tao ang matuwa sa mga cute na bagay, kahit pa sa mga bata.

Mukhang hindi man lang kinakabahan sina Andy at Noah. Naglakad sila sa harap ng klase at buong kumpyansang nagpakilala.

"Hi po sa inyong lahat, ako po si Noah. Sana maging magkakaibigan tayong lahat."

"Hi po sa inyong lahat, ako naman po si Andy."

Dahil sa kanilang mga ngiti at alindog, agad na gumaan ang loob ng mga kaklase nila sa kanila, at hindi maalis ang tingin kina Andy at Noah.

Natuwa ang titser sa mainit na pagtanggap, kaya itinuro niya ang uupuan nina Andy at Noah.

Laking gulat nila nang makitang nakaupo si Emma sa mismong harapan nila.

Pagkakita ni Emma sa kanila, nagliwanag ang kanyang mga mata, at binigyan sila ng isang matamis na ngiti.

Pero naalala nina Andy at Noah kung paano inapi si Charlotte.

Hindi nila pinansin ang palakaibigang kilos ni Emma, at nanatiling seryoso at malamig ang kanilang mga mukha.

Nakanood lang si Emma, at unti-unting nawala ang kislap sa kanyang mga mata habang nakayuko, mukhang nasasaktan.

Hindi niya maintindihan kung bakit bigla na lang ayaw nilang makipag-usap sa kanya.

May autism si Emma at hindi masyadong madaldal. Madalas siyang naiiwan at hindi isinasali sa klase.

Kaya naman, ang makilala sina Andy at Noah ay nagdulot sa kanya ng tunay na saya.

Pero mukhang hindi siya gusto nina Andy at Noah.

Sa pag-iisip nito, nakaramdam ng matinding lungkot si Emma na parang gusto na niyang umiyak, habang mahigpit na pinipilipit ang kanyang mga daliri.

Naramdaman nina Andy at Noah ang lungkot ni Emma at nakonsensya rin sila nang kaunti.

Pero nang isipin nila ang lungkot ni Charlotte, pinatigas nila ang kanilang mga puso.

Sa mundo nila, si Charlotte ang pinakamahalagang tao.

Kahit hindi nila mapagbayad si Emma para sa mga kasalanan ni James, alam nilang hindi sila pwedeng makipagkaibigan sa kanya.

Sina Andy at Noah, na tila sinasadya, ay mabilis na nakuha ang loob ng kanilang mga kaklase.

Tahimik lang silang pinapanood ni Emma.

Nang makita kung gaano sila kasundo ng ibang mga bata, lalo siyang nanlumo, at mas lalo siyang napayuko.

Matindi ang inggit niya sa kanila, at hinihiling na sana ay makasali rin siya sa kasiyahan nila at makapaglaro kasama nila.

Kahit na nagdesisyon sina Noah at Andy na huwag makipaglaro kay Emma, hindi nila maiwasang mapansin ito. Nang makita siyang nakaupong mag-isa, nakaramdam ng kirot ng awa si Andy, na parang nakakita ng isang inabandonang tuta.

Nagkukunwaring walang pakialam, nagtanong si Noah, "Bakit hindi niyo sinasali sa laro 'yung batang babae na 'yon?"

Sumagot ang isang medyo matambok na bata. "Hindi kasi siya nagsasalita eh. Kapag inaaya namin siyang maglaro, dinededma lang kami. Tapos kapag nasugatan siya, kami pa ang sesermunan ni titser. Ayaw na namin ng gulo, sakit lang sa ulo 'yan."

Naisip ni Noah na mukhang perwisyo nga talaga.

Sa isip-isip niya, binansagan na niyang 'pasaway' si Emma, pero ewan ba niya, hindi niya maiwasang sulyap-sulyapan at bantayan ang bata.

Anak kasi siya ni James sa ibang babae, kaya siya pinagtutuunan ng pansin ni Noah—at hinding-hindi dahil sa naaawa siya!

Nagpatuloy ang bata, "Hindi naman sa ayaw namin siyang kalaro! Minsan nga, naaawa rin kami kaya sinusubukan namin siyang tulungan. Kaso, kahit anong gawin namin, wala talaga siyang kibo. Minsan, nananakit pa nga siya eh."

Napailing ang bata at dagdag pa niya, "May mga nambu-bully nga sa kanya kasi lagi siyang mag-isa. Pinagtatanggol namin siya at pinapaalis 'yung mga umaaway sa kanya, pero ni 'salamat' wala kaming narinig. Ang sungit kaya! Kahit tanungin mo pa sila oh!"

Sabay-sabay namang tumango ang mga kaklase nila sa paligid bilang pagsang-ayon.

Isang malalim at magulong emosyon ang dumaan sa mga mata ni Noah.

Naalala niya noong ipinanganak sila ni Charlotte sa Mirathia. Kahit pa mas bukas ang isipan ng mga tao roon, marami pa rin ang nangungutya sa kanila bilang mga batang walang kinagisnang ama, kaya madalas din silang ma-bully.

Medyo mas swerte nga si Emma nang kaunti, pero hindi rin nalalayo ang sitwasyon niya. Wala mang nambu-bully sa kanya, mag-isa naman siya at walang kaibigan. Tahimik lang niyang kinikimkim ang mga hinanakit niya.

Napakabigat sa dibdib ng ganoong pakiramdam.

Ngayon, habang nakikita si Emma sa ganitong kalagayan, hindi na magawang magmatigas pa ng puso nina Andy at Noah.

Wala naman talaga siyang ginawang masama.

Nang maisip ito, ngumiti si Andy at marahang hinawakan ang kamay ni Emma.

"Ang cute-cute kaya niya, parang isang maliit na prinsesa na kailangang protektahan!" masayang sabi niya. "Baka naman nahihiya lang siya. Kung isasali natin siya sa laro, siguradong sasaya 'yan."

Likas sa mga bata ang hindi marunong magtanim ng sama ng loob nang matagal.

Bukod pa roon, ang cute din naman kasi ni Emma. Hindi naman sa ayaw nila sa kanya; sadyang umiiwas lang sila dahil mukhang ayaw nitong makihalubilo sa kanila.

Kaya naman, dahil sa panghihikayat nina Noah at Andy, napangiti at nagsitanguan ang ibang mga bata. "Sige, isasali na natin siya sa laro mula ngayon."

Kinuyom ng unang bata ang kanyang maliit na kamao at buong-tapang na sinabi, "Araw-araw ko siyang kalaro. Kapag may nang-away kay Emma, humanda sila, bubugbugin ko sila."

Si Emma, kahit medyo mabagal ang reaksyon, ay hindi naman mahina ang ulo. Agad niyang naintindihan ang mabuting intensyon nina Andy at Noah kaya tumango siya.

"Sige," mahinang sagot niya, habang mahigpit na nakakapit sa damit nina Noah at Andy, na tila ba ayaw na niyang bumitaw.

Sadyang mabilis magbago ang ihip ng hangin pagdating sa mga bata, kaya hindi nagtagal ay masaya na silang nagkanya-kanya ng laro.

Nang makaalis na ang iba, biglang sumeryoso at nanlamig ang ekspresyon sa mukha ni Noah.

"Bumitaw ka nga," mariing sabi niya.

Hindi pa rin nila siya napapatawad!

Agad na nangilid at pumatak ang mga luha ni Emma. Tiningnan niya ang dalawa habang panay ang singhot niya.

"Huwag, parang awa niyo na!" umiiyak na pakiusap niya.

Lalo lang na-irita sina Noah at Andy dahil sa pag-iyak ni Emma. Gustuhin man nilang sermunan ang bata, hindi naman nila magawang saktan ang damdamin nito.

Dahil awang-awa na sila sa itsura nito na pilit pa ring nagpapalambing sa kanila, bumigay rin sa wakas si Noah, kahit halatang labag pa ito sa loob niya.

"Oo na, sige na, tama na ang iyak," sabi niya. "Isasali ka na namin sa laro mula ngayon."

"Promise? Pinky swear!" Inilahad ni Emma ang kanyang maliit na hinlalili, habang nahihiya at medyo takot na nakatingin sa kanila.