Kabanata 001 Makakuha tayo ng Diborsyo

Namimili ng mga pang–grocery si Monica Brown sa supermarket nang biglang umalingawngaw ang tunog ng cellphone niya. Si Bertha Davis iyon, ang nanay ni Alexander Smith.

Sinulyapan niya ang caller ID, nag-atubili sandali, saka mahina niyang sinagot, “Hello, Ma…”

“Ang tagal mo! Umuwi ka na ngayon din!” singhal ni Bertha, matulis at galit ang boses sa kabilang linya.

Hindi pa nakakasagot si Monica, binaba na ni Bertha ang tawag.

Napabuntong-hininga nang pagod si Monica, iniwan ang pinamimili, at umuwi na lang.

Pagpasok na pagpasok pa lang niya sa sala, hindi man lang siya nakapaghubad ng sapatos, biglang inihagis ni Bertha sa kanya ang isang kahon ng alahas at pasigaw na sinabi, “Nasaan ang emerald necklace ko? Milyon ang halaga nun!”

“Hindi ko kinuha, nanunumpa po ako.”

“Wala namang ibang hamak na probinsiyanang dukha dito kundi ikaw. Kung hindi ikaw, sino pa? Paano nagka-‘misis’ na kagaya mo ang pamilyang Smith?”

Nanahimik lang si Monica.

Alam niyang matagal na siyang dinidiri ni Bertha; mula nang ikasal siya kay Alexander tatlong taon na ang nakakalipas, ginawa na nitong impyerno ang bawat araw niya—p puro insulto, puro paratang.

Noon, sinusubukan pa niyang ipagtanggol ang sarili, pero ngayon alam na niya: wala ring patutunguhan. Kahit ano pang sabihin niya, lalo lang magngingitngit si Bertha. Mas madali nang hayaan na lang itong maglabas ng sama ng loob hanggang mapagod.

Ngayon, mas lumala pa. Dinuro pa siya ni Bertha sa noo, madiin ang daliri. “’Wag mong akalain na makakalusot ka. Tinawagan ko na si Alexander. Magpapaliwanag ka ngayong araw na ’to—ibigay mo sa ’kin ang kuwintas o lumayas ka sa Smith Villa!”

Tahimik pa rin si Monica.

Malakas ang kutob niya na si Bertha mismo ang nagtago ng kuwintas, para lang gumawa ng iskandalo at magawan siya ng dahilan para mapaalis.

Maka–isang oras pa, saka dumating si Alexander.

Hindi napigilan ni Monica na lingunin siya. Matangkad at payat ito sa pormang elegante, hawak ang mamahaling blazer niya sa braso. May bahid pa ng pabango ng babae na nakakulapol sa kanya.

Agad na sinalubong siya ni Bertha, galit na galit. “Alexander, hiwalayan mo na agad ’yan. Paano ka nakapag-asawa ng magnanakaw?”

“Naintindihan ko na. Pwede na po kayong pumanhik,” malamig na sagot ni Alexander, hindi man lang nag-iba ang ekspresyon.

Lumapit siya kay Monica at iniabot ang isang dokumento. “Basahin mo. Pag okay na sa ’yo, pirmahan mo.”

Papel ng diborsyo iyon.

Hindi iyon tinanggap ni Monica. Tinitigan niya siya, nanginginig ang boses. “Iniisip mo ba talaga na ako ang nagnakaw?”

“Hindi na mahalaga. Pirmahan mo na lang,” sagot niya, tuwid ang tono, walang kahit anong emosyon.

So, hindi rin siya pinaniniwalaan nito.

Pinanood niya habang inihagis ni Alexander ang kasulatan ng diborsyo sa mesa sa harap ng sofa at naglakad paakyat ng hagdan. Mahina siyang nagsalita, “Bumalik na si Stella, ’no?”

Huminto si Alexander at lumingon, malalim ang boses na may halong inis. “Monica, alam mo kung bakit tayo nagpakasal. Huwag mo nang gawing magulo.”

Napatawa si Monica—hindi masaya, kung ’di matalim at mapait.

Oo, alam niya.

Tatlong taon na ang nakakalipas, malubha na ang sakit ni Hazel Carter, at ang huling hiling nito ay makita ang apo niyang si Alexander na ikinasal bago siya pumanaw.

Noon, si Stella Brown ang nakatakdang ikasal sa pamilyang Smith, dahil magkasama silang lumaki ni Alexander at mayroon na silang namuong pagtingin sa isa’t isa.

Pero ilang araw bago ang kasal, nalaman nilang hindi pala tunay na anak ng pamilyang Brown si Stella. Napagpalit siya sa ospital noong araw na ipinanganak siya, sa isa pang sanggol—kay Monica—na ipinanganak din sa parehong araw.

Nagpabalik-balik at halos balikta rin ni Hayden Brown ang buong probinsya para lang mahanap si Monica, na lumaki sa malayong baryo sa bukid.

Kaya siyempre, si Monica ang nauwi sa pagpapakasal sa pamilya Smith.

Si Stella, hindi matanggap, kaya sinubukan niyang sirain ang kasal ni Monica sa mismong araw ng kasal. Ang ending, siya ang nadisgrasya—nahulog sa hagdan, nabali ang binti, at ipinadala pa abroad para magpagamot.

Lumaki ang isyu. At sa lipunang mahilig kumampi sa inaapi, si Monica ang ginawang kontrabida, ang babaeng nang-agaw daw ng lalaki. Si Bertha, walang tigil sa pang-iinsulto sa kanya, at si Alexander, ni hindi siya matingnan, lalo na’t hawakan.

Pati mga magulang niya, ang tingin sa kanya parang wala na siyang kwentang tao.

Para sa kanila, si Stella ang huwaran ng grace, disente, edukada.

Si Monica? Isa lang daw siyang probinsiyanang puno ng inggit at galit sa mundo.

Sa totoo lang, wala naman siyang pakialam sa sasabihin ng iba. Ang mahalaga lang sa kanya noon, si Alexander.

Tiniis niya ang mga panlalait ni Bertha, inalagaan si Alexander, at pilit niyang pinagtibay ang tahanan nila.

Buong akala niya, malulusaw rin ng pagmamahal niya ang nagyeyelong puso nito. Nagkamali siya.

Ang ganitong klaseng pagsasamang walang pagmamahal at walang init ay masyadong mabigat. Wala na siyang lakas para ipagpatuloy.

Pero bakit siya ang dapat umalis, porke sinabi nila?

Lumapit si Monica kay Alexander. “Isang gabi lang na maging mag-asawa tayo nang totoo, pipirma na ’ko sa papel.”

Kakakalas lang ni Alexander ng kurbata niya, napakunot ang noo, akala niya nagkamali siya ng dinig. Punong-puno ng pandidiri ang mga mata nito. “Monica, paano mo nagagawa sabihin ’yan? Wala ka na bang hiya?”

“Hiya?” napangisi si Monica. “Kung nakakahiya ang gampanan ang tungkulin ng asawa sa mismong asawa niya, ano na lang tawag mo sa babaeng pumapayag maging kabit o nangangaliwa habang kasal?”

“Monica!” gigil na sigaw ni Alexander.

“Iyon lang ang kondisyon ko para pumayag sa diborsyo!” putol ni Monica, sabay lapit pa lalo at hinablot ang kurbata niya. Nagliliyab ang mga mata niya sa galit at hamon. “Bakit, Mr. Smith, ayaw mo? O hindi ka na lang talaga tinitigasan?”

Agad nag-apoy si Alexander. “Kalokohan! Patutunayan ko sa ’yo ngayon din!”

Hinawakan niya sa batok si Monica at mariing hinalikan.

Gumanti si Monica ng halik, kasing alab ng kanya.

Wala nang lambing si Alexander; ibinuwal niya ito sa kama, pinaglalagas ang mga butones ng blouse niya, at marahas na pinaglakbay ang mga kamay sa katawan nito.

Hindi pa kailanman nahawakan ng ganoon si Monica, at mabilis tumugon ang katawan niya.

Napangiwi si Alexander, may halong panunuya sa tono. “Basang-basa ka na. Gano’n katindi ang pagkagutom mo sa lalaki?”

Pagkasabi noon, bigla niya siyang pinasok, walang pasintabi.

Hindi man lang binigyan ng oras si Monica para masanay; agad siyang kumadyot nang mabilis, walang preno.

Gusto sanang magmura ni Monica, pero ang lumabas sa bibig niya ay sunod-sunod na ungol na nakakabighani’t nakakahiya.

Si Alexander mismo, ngayon lang nakadama ng gano’n. Para bang likha ang katawan niya para lang sa kanya—sakto sa sukat niya, sobrang nakakaadik. Paulit-ulit niyang hinanap ang sarap, hindi siya nagsawa hanggang abutin na ng bukang-liwayway, saka lang niya ito binitiwan.

Pinagmasdan ni Monica ang mukha niyang mahimbing na natutulog.

Kapag tulog pala ito, hindi siya mukhang gano’n kalamig o kasalbahe. Matangos ang ilong, malinaw ang panga, napakakisig ng mga tampok ng mukha.

Noon, baliw na baliw siya sa mukhang ’yan. Ngayon, habang tinititigan niya, parang nabawasan na ang paghanga niya. Parang may nabasag na anino sa puso niya.

Pagkagising ni Alexander, wala na si Monica. Naiwan lang sa mesita sa tabi ng kama ang kasulatang pang-diborsyo na pirmado na.

Sa bahagi kung saan dapat ilagay ang dahilan ng diborsyo, may isinulat siyang kamay: [May diperensya sa pagkalalaki ang asawa at hindi natutupad ang tungkulin sa kama.]

Biglang dumilim ang napakaguwapo niyang mukha.

Bwisit na babae!

Hinugot niya ang cellphone at tinawagan si Monica, pero naka-disconnect na ang numero nito.