Kabanata 13 Sumuko na Siya Anim na Taon na Nakalilipas

Nakita ni Stella ang pagkakataon para mabaligtad na naman si Monica at agad niya iyong sinunggaban. Pina-iyak niya ang sarili sa isang iglap, pumagitna sa dalawang lalaki, at umiiyak na nagsabi, “Alexander, Mr. Johnson, tama na po kayo. Huwag na po kayong magtalo dahil lang sa’kin. Dapat masaya ang araw na ’to, nagtipon-tipon tayo para ipagdiwang ang engrandeng pagbubukas ng bagong alakang pag-aari ng Johnson Group. Kung may mangyaring hindi maganda dahil sa’kin, sobra akong magkakasala at hindi ko mapapatawad ang sarili ko.”

Pinanood lang ni Monica ang palabas nito sa gilid. Kailan pa naging tungkol sa “pagtatalo dahil sa kanya” ang lahat ng ’to? Si Stella lang naman ang nang-uudyok at nagpapagulo.

Sa Emerald City, sina Alexander at Michael ay parehong makapangyarihan at matataas ang posisyon sa lipunan. Sobrang daming babaeng humahanga sa kanila at nangangarap lang na mapansin man lang sila. Pero ngayon, sa paraan ng pagkukuwento ni Stella, parang lumalabas na ang dalawang makapangyarihang lalaking ito ay nagbabanggaan dahil lang sa iisang babae.

Bagama’t parang tungkol sa sarili niya ang sinasabi ni Stella, ang totoong pinatatamaan niya ay si Monica. Sa bawat salitang bitawan niya, palihim niyang binubungkal ang nakaraan ni Monica, malinaw na sinusubukang udyukan ang mga babaeng naroroon at ibaling ang galit at inis nila sa kanya.

Pagkaraan, tumayo si Stella sa harap ni Monica at, nakaharap sa lahat, nagsimulang umiyak at magmakaawa, “Please, huwag n’yo na po sisihin ang ate ko. Hindi niya sinasadya noon. Sobra lang po niyang minahal si Alexander kaya nagawa niyang maging padalos-dalos. Pakiusap, huwag n’yo na po sana siyang balikan pa. Wala po akong sama ng loob sa nangyari. Ang tanging gusto ko lang ay umuwi na siya ulit sa amin. Sapat na pong kaligayahan na ’yon para sa’kin.”

Hindi pa man natatapos si Stella, may isang hindi na nakapigil at napasigaw ng mura, “Anong klaseng tao ba si Monica? Tinulak niya pababa ng hagdan ang sarili niyang kapatid at inagaw pa ang fiancé nito. Ang babaeng ganiyan, na sobrang sama ng ugali, dapat siya ang nakaluhod dito at humihingi ng tawad sa lahat. Bakit tayo pa ang kailangan magpatawad sa kanya?”

“Tama! Ms. Brown, sobra kayong mabait. Kayo ang biktima rito. Bakit kayo pa ang nag-a-adjust para sa kanya?”

“Yung babaeng ’yun, tinatakot ka ba niya sa likod ng lahat ng ’to?” may isa pang malakas ang loob na sumigaw. “Sabihin n’yo lang, kami na ang bahala para ipaglaban kayo!”

Mabilis na umiling si Stella at nagkaway pa ng kamay. “Hindi, hindi, hindi ako tinatakot ni Monica. Kasalanan ko po ang lahat. Pakiusap, tigilan n’yo na po ang pagsesermon sa kanya. Ayokong lumala pa ang sitwasyon.”

Pero sa halip na kumalma, lalo lang nagliyab ang galit ng mga tao sa pagtatanggol niya kay Monica.

“Hindi puwede! Ikaw, kaya mong tiisin, pero kami, hindi!”

“Tama! Mr. Johnson, paalisin n’yo na si Monica sa winery na ’to, kung hindi, kami ang aalis!”

“Oo! Paalisin n’yo na siya! Wala sa lugar na dumalo sa ganitong okasyon ang isang tulad niya. Kung hindi siya lalabas, kami ang sabay-sabay na lalakad paalis!”

Halos lahat ng naroon ay mga kilalang tao sa Emerald City—mga sobrang yaman o galing sa mga pamilyang mataas ang estado.

Mabilis na lumala ang sitwasyon, at pati si Michael ay nahirapang pakalmahin ang lahat.

Nanood si Stella mula sa gilid, palihim na nakangising may bahid ng panlilibak. ‘Monica, maghanda ka na. Gagawin kitang tampulan ng lahat. Tingnan natin kung paano ka pa makakapalag at makakapagpatuloy ng buhay sa Emerald City! Mas mabuti pang umalis ka na nang tahimik, kung hindi, sisiguraduhin kong hindi ka na mapapanatag!’

Nasulyapan ni Monica ang madilim pero panalong ngisi sa mukha ni Stella. Kahit paano, napilitan siyang aminin sa sarili na ibang klase ang pagkukunwari at galing sa pag-arte ni Stella. Kung ibang lugar at pagkakataon lang siguro ito, baka napalakpakan pa niya.

Sa ilang salita lang ni Stella, ang napakalaking winery na ito ay parang naging peryahan at sirkus.

“Mr. Johnson, hindi n’yo pa ba palalabasin ang babaeng ’yan?” may naiinip nang bumaling kay Michael. “Talaga bang handa n’yo kaming paalisin lahat… para lang sa kanya?”

Malapit nang magsalita si Monica. Sa totoo lang, araw ngayon ng opening ng winery, at kung magsiuwian ang mga taong ito, malaking abala iyon kay Michael.

Hindi niya pwedeng hayaan na siya pa ang maging dahilan ng gulo para sa Johnson Group.

Pero bago pa niya mabuka ang bibig, isang malamig na boses ang biglang sumapaw sa tensiyonadong hangin. “Kung gusto n’yong umalis, umalis kayo. Wala namang humahawak sa inyo dito, ‘di ba?”

Sabay-sabay na napalingon ang lahat kung sino ang nagsalita. At ang nagsalita, walang iba kundi si Alexander—oo, ‘yung parehong lalaking siya rin ang nagtulak kay Monica sa gitna ng atensyon kanina.

Ngayon naman, siya ang umaariba at pumapagitna. Ano na naman bang trip nito?

Unti-unting humina ang bulungan sa paligid, at lahat ng mata ay nakatutok na kay Alexander.

Dahan-dahang sinuyod ni Alexander ng tingin ang mga tao, malamig at nakakatakot ang titig niya. “Kailan pa naging tsismisan ang pakay sa winery na ’to? At sino nagbigay sa inyo ng lakas ng loob para pag-usapan ang pamilya ko sa harap ko mismo?”

Bawat huling salita niya, puno ng nagpupuyos na galit.

May ilan sa kanila, may baong kurot ng pagsang-ayon sa loob. Kasi kung tutuusin, siya naman talaga ang pinagmulan ng gulong ‘to, ‘di ba? Pero ngayon, para bang sila pa ang sobrang sama dahil pinag-uusapan lang nila.

Pero wala ni isa ang nangahas magsabi ng totoong iniisip nila.

Marami sa mga negosyante sa Emerald City, umaasa sa Smith Group para mabuhay ang negosyo nila. Wala talagang gustong makabangga si Alexander nang harapan.

Biglang nanahimik ang buong lugar; walang ibang nangahas na magsalita.

Muling gumalaw ang tingin ni Alexander at tumigil iyon kay Monica.

Pero hindi siya nilingon ni Monica.

Bahagya niyang ibinaba ang tingin at nanahimik lang. Sa puso niya, hindi niya inisip na ipinagtatanggol siya ni Alexander. Kung hindi dahil sa lalaki, hindi sana siya nakatayo ngayon sa gitna ng lahat, ginagawa siyang puntirya ng galit at paghusga.

Buti na lang, anim na taon na ang nakakalipas—noong gabing lumayo siya sa kanya—tuluyan na niyang binitawan ang lalaki.

Wala na siyang inaasahan mula sa kanya.

Sa naisip na iyon, mahina siyang napatawa.

Napatingin sa kanya ang mga tao sa paligid, nagtataka kung nababaliw na ba siya, natawa pa sa sitwasyong ganito.

Siyempre, wala ni isa ang nakakaalam kung ano talagang tumatakbo sa isip niya.

Pati si Alexander, bahagyang napakunot ang noo nang makita ang reaksyon niya.

Lumapit si Michael kay Monica at mahina at may pag-aalalang nagsalita. “Ms. Brown, pasensya na po talaga sa nangyari sa inyo ngayon. Gusto n’yo po bang pumunta muna sa isa sa mga private room at magpahinga sandali?”

“Mr. Johnson, masyado naman kayong magalang,” mahinahong sagot ni Monica. “Pero hindi ito ang oras para magpahinga. May mga mahalaga pa tayong dapat pag-usapan.”

“Mahahalagang bagay?” Napakunot-noo si Michael. “Ms. Brown, ano pong ibig n’yong sabihin?”

Hindi agad sumagot si Monica. Sa halip, pinasadahan muna niya ng tingin ang buong hall at napansing parami nang parami ang mga matang nakamasid sa kanila, puno ng usisa. Ngumiti siya nang bahagya at iniabot ang kamay kay Michael. “Mr. Johnson, nandito po ako ngayon bilang kinatawan ng CLOUD Design Company para pag-usapan ang nalalapit nating collaboration.”

Malinaw at mariin ang boses niya, sapat para marinig ng lahat.

Si Monica ang kumakatawan sa CLOUD?

Pati si Alexander—na halos hindi magkasundo ni Michael—dumalo sa opening ng winery ngayon dahil kay Helen ng CLOUD, kaya paano pa kaya ‘yung ibang naririto.

Maraming kumpanya ang desperadong makipag-collab sa CLOUD. Pero dahil parehong umaagawan sa oportunidad na iyon ang Johnson Group at Smith Group, halos wala nang tsansang makasingit ang iba.

Malaki na ang pangalan ng CLOUD sa mundo ng arkitektura.

Habang dumarami ang mga nagugulat na mukha sa buong hall, lalo pang tumalim ang tingin ni Alexander at nakatutok iyon kay Monica.

Noon pa man, may kutob na siya na parang may hindi pagkakasundo ang CLOUD at ang Smith Group. Pero ni minsan, hindi pumasok sa isip niya na si Monica mismo ang posibleng konektado sa CLOUD.

Napatingin si Michael kay Monica na parang hindi makapaniwala. “Ms. Brown, kayo po ba si Helen?”